Krajinaforce Glas Krajisnika u Egzilu

Republika Srpska Krajina

Boris ALEKSIĆ

Prošlo je šest dugih godina od najvećeg etničkog čićenja u Evropi od kraja Drugog svetskog rata (proterano je preko 233.000 ljudi). 5. i 6. avgusta 1995. godine teritorija Republike Srpske Krajine je u potpunosti etnički očišćena od srpskog naroda. Većina stanovništva je izbegla, oni koji nisu stigli ili nisu hteli izmasakrirani su, kao i njihovi očevi i dedovi pedesetak godina pre toga, od strane Hrvata. Zlo, koje je Vatikan stvarao dugo i predano, urodilo je plodom na pragu XXI veka.

1054. godine dolazi do konačnog raskola u Hrišćanskoj crkvi. Upravo je to godina od koje katolici počinju sa uništavanjem “pravoslavne šizme”, ili njenom privođenju “svetoj rimskoj crkvi” (radi se o načelima usvojenim u Vatikanu). Temelje katoličkoj crkvi je postavio nepismeni Karlo Veliki (on je naučio da piše tek krajem svog života, a pisao je dečijim rukopisom) uvređen izbacivanjem njegovih poslanika iz crkve u Vitlejemu (Opšta enciklopedija “Larousse”, Vuk Karadžić 1973, Beograd). Predstavnici Karla Velikog su najureni iz crkve zbog pogrešnog čitanja Simvola vere: “Na Božić 808. godine u Vitlejemu oni su čitali Simvol vere i u Simvolu izgovorili filioque, ta jeres je zaprepastila teološki obrazovne istočne kaluđere i oni su franačke monahe i hodočasnike odstranili iz crkve” (Larousse, str. 520). Filioque je našlo mesta na Zapadu još 589. godine u Toledu kada je kralj španskih Gota, koji su pripadali sekti arijanaca, pristupajući Crkvi izgovorio filioque u Simvolu vere. Niko od prisutnih nije zapazio jeres, jer “teološki sluh nije bio razvijen...” (isto, str. 520). Čemu je sve to vodilo? Katolički sveštenici u Hrvatskoj su ne samo propagirali zločine nad Srbima nego su i direktno učestvovali u masovnim ubistvima i naravno nasilnom pokatoličavanju. Na primer, fra Satana (Miroslav Filipović Majstorović) u Jasenovcu, fra Sidoje Šolc, fra Vlaho Margaretić itd. O zločinima hrvatskog klera će biti reči kasnije. Uz pomoć NATO bombi, Hrvati su dobili ono što nisu uspeli ni za vreme Hitlera, etnički čistu katoličku državu.

Ovo je priča o najmlađoj, danas okupiranoj, srpskoj državi koja se sukobila sa neuporedivo jačim protivnicima. Ovo je priča i o njenom trijumfu koji je malo njih očekivalo, ali i o izdaji neporaženog srpskog naroda RSK od strane njegove braće koja su u to vreme stolovala u Beogradu.

Sudbina RSK je najavila nova stradanja srpskog naroda, prvo u RS, zatim na Kosovu i Metohiji i jugu uže Srbije, i konačno celoj SRJ. Popuštanja i prepuštanja su dovela do novih stradanja, do novih egzodusa, a ta lekcija nikako da se nauči. I zaista, Beograd se branio u Kninu, a Kosovo i Metohija na Kninskom kosovu. Sada je to svima jasno.

Srpsko domicilno područje

Najstariji podaci o Srbima na području Kninske krajine i Dalmacije smeštaju ih u VII vek. Neki izvori sežu i dalje u prošlost, tako Farlati navodi da su Srbi u Dalmaciji bili već u IV veku: “...prije nego što će gotovo sva Dalmacija doći pod vlast Slavena, narod ovaj Srpski već od početka IV veka, a možda i prije, počeo je bio prodirati u Ilirik i Dalmaciju i zauzimati u tim zemljama pojedine gradove i sela.” Konstantin Porfirogenit govori o tome da je kninsko stanovništvo bilo kršteno za vreme vizantijskog cara Iraklija (610-642), tj. za vreme formiranja prve vojne krajine (Srbi su skolopili savez sa Vizantijom odnosno Iraklijem o čuvanju njene granice od upada varvara sa Zapada). Za područje Like svedoče Ajnhardovi anali da su prvi Srbi naselili područje Pounja i osnovali grad Srb 822. godine. Srbi su taj prostor počeli naseljavati i čitav vek ranije. U Skradin kao srpski grad, dolaze Grci iz Šibenika na službu Božiju budući da su njima crkve otete. Reč je o XIV veku (episkop Nikodim Milaš, Pravoslavna dalmacija, Novi Sad,1901). Prof. dr. Jovan Ilić u svom delu “Broj i razmeštaj Srba na teritoriji avnojevske Hrvatske” govori o srpskom prvom i drugom domicilnom području. Prvo područje Srbi su zaposeli prilikom doseljavanja na Balkan (jugoistočno od reke Cetine), a drugo čine područja Vojne krajine, u kojima Srbi imaju etničku većinu i u kojima žive već 200-500 godina. Srbi su u ta područja za razliku od Hrvata došli nenasilno i bili su direktno potčinjeni bečkom dvoru. Političke privilegije Srba od 1690, 1691. i 1695. su ponovo potvrđene 1779. godine (Ekmečić, Srbi na istorijskom raskršću, SKZ, Beograd, 1999, str.22). Tu nezavisnost su Srbi plaćali krvlju braneći Evropu od turske najezde. Srpske povlastice u Vojnoj krajini (1522.-1881.) su bile tolike u odnosu na Hrvatsku (Hrvatska je od 1102. pod Ugarskom vlašću) da su se Hrvati doseljavali na njenu teritoriju tražeći bolje uslove za život. Po tvrđenju grofa Kolovrata, Srbi su u isključivoj nadležnosti austrijske politike, Austriaco Politicum ac Domesticum, a srpska nacija je Patrimonium Domus Austriche, što znači da nije nikako Hungaricus provinciale (Dejan Medaković, Srbi u Beču, Prometej - Novi Sad, 1998, str.19).

Za vreme velike seobe pod patrijarhom Arsenijem III Čarnojevićem (Crnojevićem) mnoga nenaseljena područja Ugarske su otkupljena zlatom (npr. u Slavoniji, itd.) kako bi se Srbi naselili na njima (vidi arhiv SPC-a). Arsenije III Čarnojević je i otpisujući dugove kralju kupio zemlju za svoj narod (zemljište je u nekim delovima bilo močvarno pa ga je pre naseljavanja trebalo isušiti).

Pogledajmo sada šta o tim teritorijama govori Austrijska vlast. Kada su Hrvati pokušali, ne prvi put, da potčine pravoslavno stanovništvo 1790. godine, održan je srpski sabor u Temišvaru. Srbi su tada primili poruku Austrijskog cara Leopolda II u kojoj se kaže i sledeće: “Što se mene tiče, držim da je srpski narod, i pre rata sa Turcima živeo u Sremu, Slavoniji i Bačkoj, a prilikom rata jednodušno u ponovnom osvajanju istih predela učestvovao, te i sada tamo živi, pa da, stoga, na te zemlje i najviše prava ima”[/i] (Slobodan Jarčević, Izgon Grka i Srba, IPA Miroslav, Beograd, 1998., str.72). I još pre toga ugarski Kralj Matija Korvin govori o tome da su Turci u periodu od 1459. g. do 1462. g. odveli iz pograničnih turskih oblasti dublje u Tursko carstvo 200.000 ljudi. Zbog toga mađarske vlasti (Kralj Matija Korvin) nagovaraju Srbe da nasele prazna područja njihove kraljevine i oslobađaju ih plaćanja desetine (za razliku od Hrvata koji nisu imali ove povlastice), kako bi bili primer i drugim Srbima da se nasele (Ekmečić, isto).

Isto tako, austrijski vladar Leopold I izdaje Srbima 6. aprila 1690. pozivni manifest (Medaković, isto, str. 32). Nikolo Tomazeo piše (još 1847.) za narod Dalmacije da je vezan ne za Hrvate (“[b]nema hrvatske nacionalne svesti, kulturniji je...”), nego za Srbiju sa čijim stanovništvom ima zajedničke crte “čistog kavkaskog, plemena, velike lepote tela i bogate vedrine duha” (Ekmečić, isto, str.24). Prota Savo Nakićenović navodi da su Mlečani pomoću srpskih uskoka Jankovića, Smiljanića, Močivuna, Sinobada i drugih preoteli Turcima Kninsku krajinu 1687. godine. Srbi se tada opet naseljavaju, a kao primer Prota navodi harambašu Radovana Prijića koji se naselio sa 34 porodice na deo opustele teritorije Krajine. “Na taj način Kninska krajina posta jedno čisto srpsko naselje” (Prota Savo Nakićenović, Kninska krajina, “Nikola Pašić”, Beograd, 1999, str. 52). Ima mnogo i ovakvih primera. Poveljom Marije Terezije od 18.9.1698. zbog izvanrednog držanja u borbi sa Turcima pod Siskom, Srbi dobijaju pravo uživanja nad selom Slabinja u Krajini.

Pavle Šafarik 1842. na karti slovenskih naroda koju je objavio, kao srpsko područje označava: Srbiju, Bosnu, Hercegovinu, Crnu Goru, Dalmaciju, Vojvodinu, Slavoniju i delove Istre. U Londonu sličnu kartu 1844. objavljuje Dejvid Urkvart (britanski diplomata i pisac). Nikola Tomazeo u svojoj “Poslanici Dalmatincima” (1861.) ističe da je Dalmacija etnički srpska uz postojanje italijanskih oaza. A Hrvat Ante Kuzmanović u svojoj poslanici tvrdi da je Dubrovnik srpski i da “u Dalmaciji Kraljević Marko nije umro” (Ekmečić, isto, str.102,106). Čak i papa Lav XIII, javno i pismeno priznaje da su Dubrovčani Srbi (Srpsko nasleđe, broj 2, februar 1998, str. 51). I dan danas, na ostrvu Lastovo pevaju se pesme posvećene Marku Kraljeviću. Bilo kako bilo, zemljišne knjige se ne mogu negirati (vidi arhiv SPC-a).

Zašto je stvorena Republika Srpska Krajina?
Sada, kada smo videli da su Srbi od najstarijih vremena vlasnici zemlje na ovim prostorima (o čemu su izneti samo osnovni podaci) i da nisu došli kao uzurpatori, valja objasniti zašto je srpski narod na Svetog Nikolu 1991. godine stvorio RSK. Srbi su tražili ista prava koja su bila priznata i drugima, a njihovo pravo da ostanu u zajedničkoj državi nije moglo biti manje u odnosu na pravo drugih da je napuste, budući da su Srbi za razliku od Hrvata prilikom stvaranja prve (1918.) i druge (1945.) Jugoslavije imali svojstvo konstitutivnog naroda (ovo načelo je u skladu sa međunarodnim javnim pravom, o čemu će biti govora kasnije).

Srpski narod je stvorio RSK da bi zaštitio goli život i sprečio sopstveno istrebljenje koje su Hrvati sprovodili još od Srednjeg veka. Ali neka o tome posvedoče dokumenti.

Ono što je na početku važno razumeti je da su se pre kroatizacije naroda (koje će zahvatiti znatno šire područje od RSK) mnogi katolici izjašnjavali kao Srbi (npr. najstarije dubrovačke porodice). Aleksandar F. Giljferding je putujući kroz Bosnu i Hercegovinu i druge krajeve utvrdio da se niko nije izjašljavao kao Hrvat, već eventualno samo kao Latin, i da su Srbi u odnosu na Turke (poturice) i Latine jedini imali svetovni identitet. (Danijel Iranjij i Karls-Luis Šasen u svom delu “Politička istorija mađarske revolucije 1847-1849” navode da “Srbi koji su ispovedali katoličku veru ostali su vezani za mađarsku domovinu i gorko oplakivali pobunu svojih sunarodnika grčko-pravoslavne veroispovesti”). “Pohrvaćenje Srba Dubrovnika i Srba drugih srpskih krajeva činjeno je krađama, između ostalog i junačkih narodnih pesama, koje su skupljali Srbi katolici pa čak i katolički sveštenici. Te pesme je Matica hrvatska objavljivala kao “hrvatske narodne pjesme”. Ovakav postupak je podstakao Dubrovčanina katolika (Srbina) Luju Vojnovića, brata pesnika Ive Vojnovića, da u srpskom listu “Dubrovnik” (1897, u broju 35) napiše oštru kritiku Matičinog postupka, proročki nagoveštavajući iščezavanje Srba katolika, uz genocid Hrvata nad Srbima.” (Srpsko nasleđe, isto, str. 51). Ovakvih primera je mnogo.

Da bi se bolje shvatila priroda srpsko-hrvatskog sukoba važno je uočiti i postojanje Srba katolika (npr. Ivo Andrić, čije se pismo u kojem potvrđuje da je Srbin i dan danas čuva u SANU). Nasilno širenje katoličanstva od strane Vatikana, kroatizacija svih katolika na ovim prostorima i preuzimanje srpskog identiteta je seme razdora sa Hrvatima.

Kako navodi prof. dr. Milorad Ekmečić u svom delu, Napoleon stvarajući Ilirske provincije pokušava da ograniči ruski uticaj na Balkanu plašeći se stvaranja nove srpske države, ruske saveznice. Iako je raskrstio sa katoličkom crkvom, on poučen borbama sa fanatičnim muslimanskim šeicima (Egipat 1798.) uočava ogromnu snagu vere. Od tog trenutka, a promovišući svoje provincije, Napoleon igra na kartu katoličanstva. Strategija je jasna, katoličanstvo treba da potpomogne širenje uticaja Francuske (Zapada) na štetu pravoslavlja i da eliminiše ruski (pravoslavni) uticaj na Balkanu. Da se mnogo toga nije promenilo svedoči i pakt iz 1982. godine između SAD i Vatikana o zajedničkom delanju u pohodu na istok. Pakt je potpisan (iako je direktno suprotan Ustavu SAD) od strane američkog predsednika Regana i pape Jovana Pavla II (Opus dei - tajna katolička organizacija, lobirala je za izbor Jovana Pavla II i za priznanje Hrvatske i Slovenije).

Bilo je i drugih slučajeva

Malo je poznato da je jedan od najvećih hrvatskih vladara Ban Jelačić (majka mu je bila Srpkinja) tražio savez sa Srbima i reformu katoličanstva (njegovo približavanje pravoslavlju). Ove činjenice se vide jasno u proklamovanom hrvatskom revolucionarnom programu iz 1848. godine. Hrvatski izaslanici u Beogradu govore o njihovoj spremnosti da stvore zajedničku državu sa Srbima sa srpskim knezom na čelu. U okviru hrvatskog programa se između ostalog zahtevalo od pape (“Zahtevanje naroda” u 30 tačaka, 25. mart 1848.) uvođenje narodnog jezika u bogosluženje, slovenske odežde i da se ukine sveštenički celibat. Takođe se traži i uvođenje narodnog jezika (što znači i ćirilice koja je bila dominantna). Patrijarh Rajačić navodi u svom pismu ruskom caru Nikolaju I (15. maj 1849.) da su se Hrvati opredelili za savez sa Srbima zbog propasti pape i njegovog plana o italijanskoj konfederaciji.

Do saveza ne dolazi, a pod starim uticajem katoličkih država i Vatikana Hrvati se ponovo uključuju u projekt izgona pravoslavlja (kao šizme) i Srba sa Balkana. U tom projektu se pribegavalo masovnim proterivanjima, nasilnom pokatoličavanju, masovnim najmonstruoznijim zločinima, istrebljivanju srpskog naroda i preuzimanju njegovog identiteta i jezika. Jednostavno, poništavanju svega što je pravoslavno (akademik Pavle Ivić, “Srbi i njihov jezik”). Od tih trenutaka srpstvo je neodvojivo od pravoslavlja kao njegov osnovni branilac na ovim prostorima.

A počelo je sa izgonom Grka

Da je genocid nad Srbima koji sprovode Hrvati ustvari predstavljao rat protiv pravoslavlja najbolje svedoči genocid nad Grcima koji je prethodio. Tako je Grka nekad bilo i u Šibeniku, i u Splitu, i u Zadru, i na Hvaru, Korčuli, Makarskoj, Istri itd. Pokušajte da zamislite ljude koji govore o necivilizovanom grčkom narodu(!), primitivnom Bizantu(!), grčkoj šizmi(!). Tako su govorili Hrvati pre nego što su počeli da gone Grke.

XI je vek i nepismeni krstaši pod izgovorom borbe za Hrišćanstvo kreću u pljačku vizantijskog zlata i njenih svetinja (npr. statue konja koje se danas nalaze na trgu u Veneciji ukradene su sa carigradskog hipodroma). Prosvećeni pljačkaju neprosvećene, kulturni (a nepismeni) ubijaju nekulturne (a pismene) (sic). Da bi oduzeli imovinu pravoslavnima, katolici organizuju sabor u Splitu (1111.) gde oglašavaju pravoslavnu veru jeretičkom i progoni mogu da počnu. Godine 1112. oduzimaju Grcima crkvu Svetog Kirjaka u Splitu i pretvaraju je u katoličku, posvećenu Svetom Jeronimu (u Drugom svetskom ratu će ista i slična sudbina zadesiti srpske crkve i jevrejske sinagoge. Neke su pretvorene u skladišta, štale i javna kupatila, mnoge su uništene. Uništavane su od strane Hrvata u XVII veku (1632.) i crkve u nemačkom gradu Magdeburgu, crkva Sv. Katarine u kojoj su i žene pobijene, kao i crkva Sv. Jovana u kojoj su i deca ubijana, o čemu će biti reči kasnije). Na red dolaze grčke crkve Sv. Antonija, Sv. Stevana i Sv. Ilije u Zadru (Slobodan Jarčević, Izgon Grka i Srba, IPA Miroslav 1998, str 12). Pravoslavni episkop Dalmacije Nikodim Milaš piše da su Grci u Zadru povodom oduzimanja crkve Sv. Platona (1248.) poveli spor dokazujući da oni i dalje pripadaju pravoslavlju te da je oduzimanje nezakonito. Parnica je vođena do 1280. kada su vlasti odlučile da pravoslavni nemaju pravo na crkvu jer su šizmatici. U Splitu je oduzeta crkva Uspenija Bogomatere 1185. godine. Oduzimanje crkava prati etničko čišćenje tako da Grci u XVI veku u Šibeniku čine neznatnu grupu, suprotno podacima iz XII veka. Vlasti vrlo brzo donose zakon po kojem deca iz mešovitog braka moraju biti katoličke vere (Konkordat koji je upućen Kraljevini Jugoslaviji (1935.) sadržao je isti uslov. Budući da je ustao protiv njega patrijarh Varnava je otrovan, a nekoliko učesnika u protestu protiv Konkordata ubila je Korošecova žandarmerija.) Katolički biskup u Zadru Vinko Zmajević u svom delu “Ogledalo istine” piše (1723 g.): “Kada je prestala Mletačka vlast u Dalmaciji odmetnuše se pravoslavni od rimske crkve. Od tog odmetničkog naroda i njegove crkve mora se kloniti svaki pravi sin rimske crkve...” U XIX veku ove reči ponavlja biskup Štrosmajer u Slavoniji. Pošto su proterali Grke kardinali počinju i Srbe “poučavati”, pa kardinal Jurij Kolarić kaže: “Srbi misle da im privilegije dozvoljavaju ne samo da budu šizmatici, već a kao takvi odeljeni od katoličke crkve i dalje mogu ostati. No to im se ne može dopustiti...” Ovako to zvuči kada se kaže iz Vatikana: u papskim nacrtima katolicitet se naziva “nova evangelizacija Evrope”, a njen uspeh predstavlja “duhovnu pobedu Zapadnog Rima protiv Vizantije”.

Etničko čišćenje Grka je uspešno obavljeno. Rat protiv pravoslavlja se nastavlja i slede najmonstruozniji zločini u Evropi (koje su kao takve i nemački oficiri opisali). Na red dolaze Srbi.

U prethodnom tekstu iznete su činjenice o Srbima kao starosedeocima na prostorima RSK, o politici genocida prema pravoslavnima započetoj 1054. godine, o razlozima stvaranja RSK i o genocidu koji su Hrvati potpomognuti Vatikanom sproveli nad Grcima. U ovom tekstu moći ćete da pročitate kako su dalje tekli zločini prema pravoslavnima i da li su bili usamljeni. Ovaj pregled iznosimo da bi se bolje razumela priroda sukoba Srba i Hrvata i razlog stvaranja RSK.
Zločini nad Nemcima
Genocid i zločini koje su Hrvati sprovodili još od Srednjeg veka nisu vezani samo za pravoslavne.
U Beču 1848 g. u vreme liberalno-demokratskih revolucija masakriran je deo stanovnika ovog grada od strane Hrvata. O tome su i knjige pisane: Die Geschichte der Oktober-Revolution in Wien: shre Ursachen und naechsten Folgen. Der Wahrheit getreu dargestellt und mit den wichtigsten histarischen Documenten versehen von C. Gruener, Laipzig, 1849. U knjizi se navode podaci o ubijanju dece, žena i čitavih porodica na najsvirepiji mogući način (noževima), sakaćenju itd. “Ali na Leopoldovom trgu u Beču počiniše Hrvati koji su tamo prodrli, grozote koje je jezivo opisati”.
U Magdeburgu (1632.) u vreme Tridesetogodišnjeg rata “...u crkvi Svete Katarine Hrvati su odsekli, na varvarski način glave tridesettrojici najvećim delom ženskim licima...”. U crkvi Svetog Jovana ubijane su žene, devojke pa čak i bebe na majčinim grudima (Slobodan Jarčević, Izgon Grka i Srba, IPA Miroslav, 1998, str.75, 76.) Nemci su posle ovoga na jednoj od svojiih crkava okačili natpis: ”Sačuvaj nas bože kuge, gladi i Hrvata.”
Budi katolik ili umri
Kao što smo u prošlom broju izneli pošto su izvršili genocid nad Grcima starosedeocima, Hrvati vatikanski projekat “izgona pravoslavlja kao šizme” nastavljaju organizujući zločine nad Srbima. Katolički sveštenici su ideolozi ovih zločina, ali i neposredni učesnici u njima.
Pravoslavni manastir na Prevlaci svetog arhangela Mihaila, sedištu Zetske episkopije od 1219 – 1220 je uništen 1453. godine. Na prevaru je starom bordzijskom taktikom otrovano celo bratstvo manastira. Trovanje je potvrdjeno nakon što su iskopane mošti kaluđera. Vatikan je još tada imao pretenzije na ove teritorije. Hrvati će samo postati pogodni izvršioci te politike.

Šta Hrvati stvarno misle o Srbima?

Upravnik imanja zagrebačke biskupije Alojz Kuzmić piše 13. novembra 1700. godine, “da bi bilo bolje sve Srbe poklati nego ih nastanjivati”. U Zagrebu su 1895., 1899 i 1902 organizovane demonstracije i pogromi za Srbe pod nazivom “Slavo-Srbom štrik za vrat”. U XIX veku hrvatski kulturni radnik Isidor Kršnjavi je zapisao: “Bilo je vrijeme kada se pisalo da sve Srbe treba sjekirom utući. Ova misao izriče otvoreno i dosljedno jedini način kojim bi se dala provesti hrvatska misao.” (Srpska Krajina, avgust 1995- izgon, Svetigora, Cetinje 1998.,str 69, 70)
Ante Starčević i Eugen Kvaternik govore da se u Hrvatskoj “ne priznaje nikakva Srpska narodnost ni srpsko ime”. Starčević 1876 godine objavljuje “Pasmina slavoserbska po Hervatskoj”.
1914 godine “Papa i Kurija vide u Srbiji razornu bolest koja malo po malo nagriza monarhiju (Austro-ugarsku)” Telegram barona Ritera, bavarskog opunomoćnika pri Vatikanu upućen 26. jula 1914. u Minhen je još izričitiji: “Papa odobrava što Austrija vrlo oštro istupa protiv Srbije... Kardinal državni sekretar nada se, da Austrija ovaj put neće popustiti pa makar i svojim vojskama satrla stranu agitaciju. Sve ovo utvrđuje koliki strah ima Kurija od panslavizma.” (Viktor Novak, Magnum Crimen, Nova knjiga - Beograd, 1989, str. 22). Zbog toga Vatikan podržava rat protiv Srbije, njeno kažnjavanje kao i prethodnu aneksiju BiH.
A kako franjevci vide celu situaciju, 29.06.1914. objavljuje se poziv za istrebljenje Srba u listu “Hrvatska”: “I jesi Srbin, prokleto ti sjeme i pleme, što ga vjetar natrunio po našem hrvatskom tlu...” ili još jasnije u istom listu: “Narod navješćuje Srbima borbu na život i smrt i progonstvo iz Bosne i Hercegovine.“ (Viktor Novak, isto, str. 31) Biskup Šarić poziva boga da Srbima “Grdnoj zvjeri i gujama sudi” (Isto, str. 32). Ovaj biskup je inače opevao cara Franca Jozefa, Vladimira Mačeka i kasnije Antu Pavelića. Nadbiskup dr. Ante Bauer 1914. govori da je rat protiv Srbije “pravedan i svet”.
Hrvatski kler je rat Austrije i Srbije doživeo kao rat Hrvatske i Srbije. “Na vest o mobilizaciji sva je klerikalna i frankovačka štampa u pravom ratničkom oduševljenju pozdravila tu odluku” (isto, str. 36)
I Slovenački kler se pridružuje napadu na sve što je srpsko. 1914 u cirkularu Slovenske ljudske stranke pod nazivom “Strogo poverljivo” stoji “Radi se o zavjeri protiv opstanka katoličkog Slovenskog naroda” i “zločinačkoj srpskoj zaveri”. (Isto str. 27). Časopis “Slovenec” 27. jula 1914. objavljuje pesme “Srbe na vrbe” i “Bojni grom” Marka Natlačena (u kasnijoj Jugoslaviji bana Dravske banovine!) (Isto, str. 28)
Vatikan i hrvatski kler su zdušno podržali napad moćne Austro-ugarske na Srbiju. Učestvujući u njenoj vojsci Hrvati su počinili teške zločine nad srpskim stanovništvom, koje su opet karakterisali svirepi masakri i mučenja.
Da ironija bude veća Srbi su nakon sloma Austro-ugarske u zajedničku državu primili klerikalce koji su propagirali zločine nad njima. Takođe, srpska vojska je sprečila Italiju da okupira Sloveniju. Krčki biskup Anton Mahnič najbolje ilustruje odnos hrvatskog klera prema Srbima nakon sloma Austro-Ugarske. Iako je podržavao zločine nad Srbima i pravašku orijentaciju u vreme aneksione krize, po završetku rata biskup podržava zajedničku državu Srba i Hrvata. Ali sa kojim ciljem: ”To je proširenje ne samo crkvenog utjecaja nego i njegov prozelitički cilj, tj. sjedinjenje pravoslavnih sa rimskom crkvom.” (Isto, str. 57)
Biskup Mahnič osniva list Hrvatska straža i preko svog urednika jezuite dr. Ante Alfirevića govori o stvarnim namerama hrvatskog klera u vezi zajedničke države: ”...i balkanski su narodi slobodni da postanu ono što su prije bili-katolici. Hrvati su u IX veku pokrstili Srbe (?!), pak je zgodno da im sada donesu katoličanstvo.” (Isto, str. 63).
Vojvoda Živojin Mišić je po završetku Prvog svetskog rata poslao izveštaj kralju Aleksandru o Hrvatima. U izveštaju Vojvoda Mišić upozorava da se nikako ne ulazi u zajedničku državu sa Hrvatima jer su prevrtljivi i predviđa da će zabiti Srbima nož u leđa. Vojvoda predlaže stvaranje ujedinjenih srpskih zemalja.
Odnos Vatikana prema Srbima posle Prvog svetskog rata najbolje oslikava Konkordat upućen Kraljevini Jugoslaviji 1935 godine. Rim u Konkordatu traži četiri stvari:
1. Da Jugoslavija usvoji “Codex iuris canonici” kao obavezujući čime bi Kraljevina dobila Ustav koji bi favorizovao katoličku crkvu.
2. Da prizna Rimokatoličkoj crkvi da slobodno i javno vrši svoju misiju i preko državnih organa.
3. Da će u slučajevima mešovitih brakova građanske vlasti obavezati supružnike da “sinovi i kćeri bez izuzetka budu ODGOJENI U KATOLIČKOJ VERI”.
4. Da jugoslovenska država prizna Vatikanu prvenstvo u usmeravanju verskog i moralnog života države.
Iz ovoga se jasno vidi da je Vatikan bio spreman sve da učini kako bi Jugoslaviju pretvorio u katoličku državu. Patrijarh Varnava (Rosić) je poveo borbu protiv ovog bordzijskog ugovora i sprečio njegovo usvajanje. Za osvetu Patrijarh je otrovan kao nekad monasi na prevlaci Svetog arhangela Mihaila. Žandarmerija katolika Korošeca je ubijala demonstrante dok su protestvovali protiv Konkordata u litiji (Krvava litija 6. (19) jul 1937.) i lomila ikone i krstove.
Zbog toga što nisu prihvatili Konkordat Srbi moraju biti kažnjeni, Papa Pije XI koji je tada stolovao u Rimu povodom srpskog odbijanja govori: ”Doći će dan, a a voleo bih da to ne moram kazati, ali sam duboko uveren, doći će dan, kada neće biti malen broj duša koje će zažaliti što nisu širokogrudo, velikodušno i aktivno primile TAKO VELIKO DOBRO kao što je ono koje je namesnik Isusa Hrista nudio njihovoj zemlji i to ne samo radi crkveno, verskog mira nacije, no i radi njenog socijalnog i političkog mira.” (Osservatore Romano, od 17. decembra 1937. )
A kako su dobri poznavaoci perfidne politike Vatikana sve ovo videli: ”Skupština je Konkordat izglasala i senat će ga jednom izglasati. Kada se to desi jugoslovenska nacija će dati Svetoj Stolici porez od 900 miliona dinara godišnje i ovi milioni pretvoriće se u bajonete, puške i topove i pucaće iz Rima, rušeći jugoslovenska sela i gradove, te ubijati iste te državljane koji su krivicom svojih političkih vođa poslali ove milione u Rim.” (Slovenac, 20. oktobar 1937.) I zaista pretnja je jasna, Drugi svetski rat počinje a ustaša Ante Pavelić iz Vatikana sa blagoslovom Pape Pija XII je poslat u Jugoslaviju da kazni Srbe.

Hrvatski kler sprovodi genocid

U Otočcu 2. maja 1941, 331 Srbin prisiljen je da iskopa ogroman jarak da bi potom bili ubijeni sekirama. Među žrtvama se nalazio i pravoslavni pop Branko Dobrosavljević. Među ubicama je bio i fratar Jovan Popović. (Nadbiskup genocida, Marko Aurelio Riveli, Jasen, Nikšić 1999, str.59.) Fratar Miroslav Filipović Majstorović “fra Satana” bio je zapovednik jedne brigade Pavelićevog tjelesnog zdruga koja je oktobra 1941. u području između Banja Luke i Motike masakrirala 4800 Srba. Fratar je ubio nožem dečaka Đuru Glamočanina pri čemu je urlao: ”Ja pretvaram Đavola u ime Boga, slijedite moj primer!” (Isto, str. 97.) Franjevac Sidoje Šolc je organizovao nasilna pokatoličavanja u: Makloševcu, Zoljanima, Lisinama, Londzici, Granicama, Pojelićima, Partincima, Čenkovu, Kučancima, Čeglinu, Našicama, Slatini, Sarvašu, Vukovcu, Belenicama te u svim drugim središtima Našica i Slavonske Požege. Po svedočenju Petra Kovačevića učitelja iz Palenica Srbi su se pokatoličavali “pod uticajem straha”, a fratar Šolc je “naredio ubistvo našeg popa Đorđa Babića koji je strašno mučen.” (Isto, str. 141) Ustaška diktatura, vladinim dekretom br. 11689 od juna 1941, uspostavlja u Zagrebu poseban verski odsek zadužen za pokatoličavanje na čijem čelu se nalazio fratar Dionis Juričević.(Isto, str. 142) U prisilnom pokatoličavanju učestvuju hrvatski sveštenici: Mihailo Kuzmanić, Silvije Franković, Božidar Bralo, Franjo Herman, Augustin Juretić, Nikola Borić, Janko Kalaj, i fratri: Ante Ženo, fra Vasilj, fra Glavaš (isto). Sve to uz blagoslov nadbiskupa Stepinca, koji je 17. novembra 1941. obrazovao odbor za “konverziju grko-istočnjaka” (3. jula 1998. Papa Jovan Pavle II je proglasio Stepinca blaženim - stupanj do sveca). Ovo je samo delić klera koji je učestvovao u genocidu nad Srbima. 1941 godine 21. maja u Kninu fratar Vjekoslav Šimić obraća se komandantu italijanske divizije “Sasari”: “Hoću da pobijem sve Srbe u što kraćem roku.” (Isto, str. 144.) Biskupi svoje izveštaje o pokatoličavanju Srba šalju ministarstvu naobrazbe i bogoštovanja NDH, kao odgovor na cirkularno pismo tog ministarstva, br. 42678-B-1941. (Isto) Ono što je zanimljivo je da katolički sveštenici u Beogradu danas tvrde da nasilnog pokatoličavanja nije bilo (crkva Svetog Antuna u Beogradu). U NDH na javna mesta, prodavnice, prevozna sredstva se stavljaju natpisi: “Zabranjeno Srbima, Židovima, Ciganima i psima.” (Up. E. Paris, Genocide in Croatie satellite 1941-1945, Pariz 1960, str. 107) Ustaška vlada zabranjuje upotrebu ćirilice 25. aprila 1941, a 30. aprila uvodi obavezu za Srbe da nose na ruci plavu traku sa slovom P (pravoslavac).
Dragoje Lukić je pronašao imena 10.340 dece ubijene u Jasenovcu. (Izgon Grka i Srba, Slobodan Jarčević, IPA Miroslav, 1998, str. 94.)
Nemački general Gleze fon Horstenau je prema tvrđenju Urliha fon Hasela najoštrije pozvao na odgovornost hrvatskog maršala Kvaternika zbog “nečuvenih zverstava Hrvata nad 1.800.000 Srba” (Isto, str. 107). Imenom je do sada pronađeno 19.500 dece ubijene u Jasenovcu (Srpsko nasleđe, broj 5, maj 1998, str. 9)

Karakter zločina

Ono o čemu bi se mogla napisati posebna studija je karakter hrvatskih zločina prema Srbima. Ti zločini imaju karakter genocida, ali genocida sprovedenog na naročito svirep način. Za razliku od zločina Nemaca u vreme Drugog svetskog rata (Nemci su većinom masovno streljali, vešali ili ubijali u gasnim komorama) zločini Hrvata prema Srbima podrazumevaju najviši stepen mržnje (verske u prvom planu), i naročito svirepi način izvršenja zločina, mučenjem uz najčešću upotrebu hladnog oružja i vatre. Jer kako kaže Prvoslav Grizogono: ”Treba otići u Aziju u doba Tamerlana ili Džingis kana, ili u plemensku Afriku žednu krvi da bi se našlo nešto slično.” (Nadbiskup genocida, Marko Aurelio Riveli, Jasen Nikšić, 1999, str. 124.). Takođe, za razliku od Nemaca Hrvati nisu zvanično priznali svoje zločine nad Srbima. Naprotiv, brojke se stalno umanjuju. Nova hrvatska država tvrdi da je u Jasenovcu pobijeno oko 30 000 ljudi i to Hrvata, Jevreja, Cigana i Srba. (Stric predsednika Hrvatske Stipe Mesića je bio ustaša na Istočnom frontu). O razmerama genocida u Jasenovcu vidi: “Zašto Jasenovac”, Marko Ručnov, IKP “Nikola Pašić”, Beograd 2001, str. 14-20.

Kao i pre zločinci se amnestiraju

Prema nemačkim podacima i svedočanstvima stanovništva u NDH i srpskog i hrvatskog preko devedeset procenata vojnosposobnih Hrvata je bilo u ustašama i domobranima. Broj Hrvata u partizanima je mali na početku rata, ali se naglo povećava krajem (od 1944.).
Po završetku Drugog svetskog rata Vatikan je organizovao pacovske kanale za bekstvo fašističkih zločinaca. I Pavelić je uz njihovu pomoć pobegao. Takođe ukradeno zlato Jevreja, Srba pravoslavaca i drugih je preneto u pojedine švajcarske banke. I dan danas je tamo.
Slično situaciji posle I svetskog rata hrvatski zločini su ostali nekažnjeni a o njima se nije smelo govoriti. Tito je preko Bakarića zabranio partizanskim jedinicama da oslobode logoraše u Jasenovcu pa je ova hrvatska fabrika smrti radila godinu dana duže. Partizanski general Demonja koji je pripremao oslobodjenje logora je naprasno ubijen. Josip Broz je sve vreme rata vodio prepisku sa Pavelićem. Ta pisma su u posedu Pavelićevih ćerki Višnje i Mirjane i supruge Srećka Pšeničnika. (Zašto Jasenovac, Marko Ručnov, IKP “Nikola Pašić”, Beograd 2001. str. 13.) Kada bude objavljena prepiska će sadržati i dogovor o prihvatu ustaša u partizane i zajedničkoj borbi tih formacija protiv četnika. (Ovde se radi o tajnom sporazumu Tita sa ustašama koji nije bio poznat većem broju partizana. Ustaše su vodile rat protiv Srba bilo da se radi o partizanima ili četnicima. Njih ideologija nije zanimala).

Režija za novi rat
Ukoliko obratimo pažnju na razvoj ustavnosti u FNRJ tj. SFRJ, primetićemo kako se ta država kretala, od jake federacije, ka federacije sa konfederalnim elementima. Federacija je savezna država, a konfederacija savez država (znači, savez nezavisnih država). Federalne jedinice su način unutrašnje podele države i ne postoje kao subjekti međunarodnog prava. Za međunarodno pravo postoji samo savezna država. (Međunarodno javno pravo, dr Smilja Avramovdr Milenko Kreća, Savremena administracija - Beograd, 1997.)Ovaj podatak je bitno zapamtiti zbog kasnijih razmatranja. Od Ustava iz 1946, Ustavnog zakona iz 1954, Ustava od 1963, preko ustavnih amandmana iz 1971, do konačnog ustava SFRJ iz 1974, postepeno se slabi federacija, a jačaju federalne jedinice sa izuzetkom SR Srbije. Interesantno je primetiti, da SR Srbija slabi zajedno sa Saveznom državaom (smanjuju joj se nadležnosti), a da ostale republike jačaju (proširuju im se nadležnosti). Srbija se Ustavom iz 1974, deli na tri teritorijalne jedinice, slabo povezane. Nemoguće je ne primetiti kako su ovakva ustavna rešenja uvod u razbijanje zemlje i kako se Srbija doživljava kao federalna jedinica čije je slabljenje preduslov za rušenje Savezne države. Kraljevinu Jugoslaviju je stvorio srpski narod kao jedini konstitutivni narod (po međunarodnom javnom pravu). Na novu državu su prešla prava i obaveze njene prethodnice Kraljevine Srbije, kojoj su se nakon Prvog svetskog rata, odlukama narodnih predstavništava, pripojile Kraljevina Crna Gora i Severno srpsko vojvodstvo - Vojvodina. Toj državi su se bez međunarodno priznatog subjektiviteta (državnosti) priključili austro- ugarski Sloveni, znači i Slovenci i Srbi i Hrvati. Država je stvorena na osnovu herojskog podviga Srpske i Crnogorske vojske i pobede u Prvom svetskom ratu. Dakle, Titovi postupci su jasni (ustavi se donose po njegovom diktatu), on ima mandat za slabljenje Srbije i pripremanje razbijanja Jugoslavije. Žerar Bodson primećuje da se "Evropska zajednica ponašala prilikom razbijanja Jugoslavije kao Titov testamentarni izvršilac". (Postherojski rat Zapada protiv Jugoslavije, prof. dr. Smilja Avramov, Veternik-LDI, 1997, str 185)
Vladika Nikolaj Velimirović, pred svoju smrt 1955. godine, upozorava da se Hrvati pripremaju za novi rat protiv Srba: “Oružje za Hrvate već čeka u Argentini, dok Srbi opijeni komunizmom ne vide šta se dešava... I opet će Hrvati ubijati Srbe.” Ali vladiku Nikolaja nije imao ko da čuje. Srpska elita je bila, ili pobijena, ili opijena komunizmom (po Titovom naređenju, za vreme i nakon Drugog svetskog rata, ubijeno je na hiljade ljudi u Srbiji, u Beogradu čak 50000, a u BiH je ukupno ubijeno 200000 “četnika”. Ubijana je srpska elita, pre svega sveštenici, intelektualci, trgovci, ali i mnogi partizani. Srbi su ubijani po njegovom nalogu. Takav proces nije zadesio druge republike, naprotiv, mnoge ustaše su prevedene u partizane. Ustaša Mile Budak i komunista, jevrejskog porekla Moša Pijade su 1938. godine sklopili sporazum o razbijanju Jugoslavije. (Vidi: Novi student, broj 5). Koliko su njegove reči bile proročke neka posvedoči i sledeći podatak. U Argentini, Australiji, i drugim zemljama, Hrvati su pre početka rata obučavali svoje borce. Na ovaj način je do 1991. godine obučeno čak 30000 terorista. (Smilja Avramov, Isto, str. 220) Sedamdesetih godina prošlog veka, vojska SAD snima dokumentarni film “Plavi krug na Kosovu” u kojem se hipotetički razmatra sukob armija SAD-a i SSSR-a na Kosovu i Metohiji.
U izveštaju na plenarnom zasedanju Trilateralne komisije (predvodnici globalizacije i neformalni centar moći u SAD) 1977. godine konstatuje se da “Jugoslavija mora biti posmatrana kao potencijalno najeksplozivnija tačka u Evropi”. (T.F.R. No 15, 1977: An Overview of East-West Relations, p. 24.)
21. marta 1991. godine održan je skup na univerzitetu Džordž Vašington u Vašingtonu. Tema ovog skupa je bila strateška, političko-poslovna perspektiva regiona Rusije, Centralne i Istočne Evrope. Tom prilikom je savetnik za bezbednost u administraciji Džimija Kartera i teoretičar trilateralizma i globalizacije Zbignjev Brežinski izjavio: “Ukoliko se Jugoslavija raspadne, Srbija će imati najgori mogući položaj, gori i od Albanije”. Izrečeno je važilo samo za Srbiju. Poruka je jasna, secesionističke republike bi otcepljenjem ostvarile dobit.

“Drang nach Osten” (“Pohod na Istok”)
Prema tvrdnjama francuskog generala Pjer Maria Galoa, Jugoslavija je stvorena od strane anglo-američkog lobija, kao prirodna brana nemačkoj ekspanziji na Bliski istok i velikim rezervama nafte. General Galoa (tvorac francuske doktrine nuklearnog odvraćanja) piše: “Jugoslaviju je stvorila Evropa i Evropa ju je srušila”. Dragoš Kalajić dodatno objašnjava, da su masoni bili ti koji su stvorili Jugoslaviju. (Kalajić, Američko zlo 2, IKP “Nikola Pašić”, 1998- Beograd, str. 17) Ovim razmatranjima treba dodati i činjenicu, po kojoj je jedan od osnovnih ciljeva Zapada na Balkanu sprečiti pojavu samostalne, jake države, ruske saveznice. Stvaranje Jugoslavije je išlo u tom pravcu. Umesto jedinstvene srpske države, stvorena je Jugoslavija, u kojoj će Srbija polako nestajati.

Nemačka
U okviru nemačke obaveštajne službe BND (Bundesnachrichtendienst), Klaus Derner je 70-tih godina prošlog veka vodio front za otcepljenje Hrvatske od SFRJ. BND tesno sarađuje sa ustaškom emigracijom i stvara tkz. Krajačićev (ustaški) krug na čijem čelu je Ivan Stevo Krajačić. U njega još ulaze: Josip Manolić, Josip Boljkovac, Franjo Tuđman, Stjepan Mesić (sadašnji predsednik Hrvatske) itd. Nakon priznanja Hrvatske, BND u potpunosti preuzima kontrolu nad hrvatskom obaveštajnom službom. Prvo naređenje BND-a je “lov na komuniste”. (Smilja Avramov, isto, str. 194) Prilikom otvaranja Mauzoleja u Jasenovcu 31.jula 1966, predstavnik Hrvatske je bio Krajačić. Po završetku svečanog otvaranja, Krajačić je, neznajući da su mikrofoni uključeni, rekao: “Ovde smo vas premalo pobili”. (Marko Aurelio Riveli, Nadbiskup genocida, Jasen-Nikšić, 1999, str.99) Znači, ustaše koje su stvorili Hitler i Vatikan, počinje da koristi i organizuje nova Nemačka (šef BND-a Klaus Kinkel, prelazi na funkciju ministra inostranih poslova 1992.).
Nakon ujedinjenja Nemačke 1989. godine, “Pohod na istok” može ponovo da počne. Ovaj put Srbiju po stavu Genšera i Kinkela (ministri inostranih poslova Nemačke) treba “raskomadati”. Ne smeju se napraviti greške iz prošlosti (1914. i 1941.).
Reči Dostojevskog i Ničea, o neophodnosti saveza Rusije i Nemačke zarad spasavanja Evrope su zaboravljene.

SAD
Nemačka je ujedinjenjem postala najmoćnija sila Evrope. Od stavova Nemačke će zavisiti i stav EZ. Upravo zbog toga, nakon njenog ujedinjenja, SAD i Nemačka sklapaju tkz. “Partnerstvo u vođstvu” (Partnership in lidership). U pohod na Istok SAD uključuju Nemačku. (O razlozima američkog pohoda, vidi: “Pjer Mari Galoa, Krv petrola - Bosna, Naš dom - L’ Age d’ Homme 1996; Aleksandar del Val, Islamizam i Sjedinjene države - alijansa protiv Evrope, Službeni list SRJ, 1998; Smilja Avramov, Trilateralna komisija, LDIJ-Veternik, 1998; Dragoš Kalajić, Američko zlo 2, IKP “Nikola Pašić”, 1998, Beograd).
Kongres SAD je 5. februara 1992. usvojio “scenario za Jugoslaviju”. Po ovom scenariju, poraz Jugoslavije je planiran, ne na bojnom polju, već sistemom ucena. Jedan od elemenata scenarija je: “Aktiviranje problema Kosova, kad god je potreban dalji ustupak Beograda”. ( Smilja Avramov, Postherojski rat Zapada protiv Jugoslavije, Veternik-LDI, 1997, str. 240- 241) “Kinkelovo odeljenje za razbijanje Jugoslavije” je tesno sarađivalo sa CIA. Mate Meštrović je bio jedan od posrednika. Međutim, CIA stiče ozbiljnije uporište u Hrvatskoj tek sa Gojkom Šuškom, s kojim će SAD 1994. godine, potpisati ugovor o vojnoj saradnji. (Avramov, isto, str. 194)

Vatikan
SAD i Vatikan 1982. godine potpisuju sporazum o zajedničkom delanju u pohodu na Istok. Ovim je pokrivena tkz. religijska sfera plana. Ugovor je potpisan iako je direktno suprotan ustavu SAD. Rimski časopis “Ođi” 1983. godine je objavio fotografije pape Jovana Pavla II kao učesnika u “masonskom lancu”. “Zaboravljajući” na rači pape Pija IX da je masonerija “satanska sinagoga”, papa Vojtila je ukinuo Kanon broj 2335 koji je zabranjivao rimokatolicima stupanje u lože. Za uzvrat, ekumenizam sa papinim vođstvom, postaje deo Novog svetskog poretka. Okultno posvećenje u masonske lože su prošli predsednici SAD, među njima i Džordž Buš i Bil Klinton, ali i državni sekretar SAD Sajrus Vens...

Najteži zločin po međunarodnom pravu: Zločin protiv mira
EZ se 26. maja 1991. izjasnila za “jedinstvenu Jugoslaviju”. Juna 1991. Žak Delor je posetio Miloševića, rekao mu da EZ želi Jugoslaviju celu i ohrabrio ga da se suprotstavi secesionističkom pokretu. (Pjer M. Galoa, isto str. 18) Nemačka je imala druge, stare planove. Odmah posle Deklaracije EZ, zapretila je Francuskoj, “najtvrđem orahu”, da ukoliko ne podrži secesionističke republike - od daljih evropskih integracija nema ništa. Francuski predsesnik Miteran je popustio septembra 1991. i obećao podršku Nemcima u razbijanju Jugoslavije. (Smilja Avramov, isto, str. 191.) Podrška Velike Britanije je dobijena posle obećanja nemačke vlade premijeru Mejdžoru o posebnom statusu njegove zemlje u EU i obećanju da njegova zemlja neće morati da pristupi evropskim monetarnim integracijama. Toliko o prijateljstvu naših starih “saveznika”.
Papa je u svojoj poslanici “Centesimus annus”, maja 1991. ispostavio ultimatum Srbiji i tražio arbitražu u vezi sa osamostaljenjem katoličkih nacija.
Posle posete Bonu, novembra 1991. i Izetbegović, iako ranije protivnik te ideje, se zalaže za razbijanje Jugoslavije. (Srbi na istorijskom raskršću, Milorad Ekmečić, SKZ, 1999, str. 424)
Ministar Genšer, vođa moćne katoličke stranke je sa papom Vojtilom, novembra 1991. dogovorio priznanje do Božića te godine. (Ekmečić, isto)

Međunarodno pravo zabranjuje nasilnu secesiju
Upravo su ovo pravilo prekršile Slovenija, Hrvatska (koja kao država nikad nije obuhvatala svoje sadašnje teritorije, osim u NDH), i Muslimansko-hrvatska federacija (u BiH, pre komunista, su samo Srbi bili priznati kao nacija. (Vidi: Novi Student, br.4). Međutim, Povelja OUN je prekršena i od strane Nemačke, SAD i muslimanskih zemalja koje su naoružavale i snabdevale separatiste instruktorima i vojnom opremom. Ovim je povređena i Rezolucija Generalne skupštine OUN o agresiji (iz 1974.). Takođe, prekršena je i Deklaracija Generalne skupštine OUN o zabrani intervencije u unutrašnje stvari država (iz 1965). Deklaracija sve oblike oružane intervencije (npr. slanje instruktora, vojne i tehničke pomoći) proglašava za agresiju. Zločin protiv mira kao najteži zločin po međunarodnom pravu su počinile ove države. Po napuštanju predsedništva SFRJ, Stjepan Mesić je izjavio: “Ja sam svoj posao obavio, Jugoslavije više nema”. Suprotno povelji OUN, pravo na samoopredeljenje (po stavu većine zapadnih teoretičara, među njima i profesora Harvardskog univerziteta Džozefa Naia, pravo na samoopredeljenje ne uključuje i pravo na secesiju) je uskraćeno jednom narodu (srpskom) a priznato drugima. Iako je srpski narod jedini konstitutivni narod prilikom stvaranja I i II Jugoslavije.
Oružana secesija je počela pre priznavanja separatističkih država u OUN, a snabdevanje oružjem istih, mnogo godina ranije. Pukovnik Antun Krković, bivši oficir JNA, je u listu “Mladina” opisao način naoružavanja paravojnih snaga u Sloveniji pre izbijanja rata. Na osnovu tajnog plana pod šifrom “1-13-65” pripadnici “Narodne zaštite” su maja 1990. iz skladišta Kočevska reka (koje je još Tito predvideo za tu svrhu) razvozili oružje po celoj Sloveniji. (Avramov, isto, str. 220) 17. avgusta 1990. Hrvati su sa “državnog” nivoa, prvi put posle II svetskog rata, upotrebili oružje protiv Srba. Napad Hrvata na Pakrac se odigrao 2. marta 1991. godine, na Plitvice 31. marta... 22. maja 1992. Slovenija, Hrvatska i BiH su primljene u OUN i to protivno Povelji UN. Sporazumi iz Helsinkija i Pariza su takođe prekršeni ovim priznanjem. Između ostalih, povređena su pravila o nepovredivosti granica, kao i načelo efektiviteta i načelo legaliteta i legitimiteta. Presudna je bila subjektivna ocena o ponašanju novih jedinki! (Avramov, isto, str. 182) Prekršeni su i Protokoli iz 1977. na Ženevsku konvenciju iz 1949, koji se tiču građanskog rata. (Avramov, isto, str. 225- 229) 27.juna počinje ubijanje vojnika JNA u Sloveniji. Sanitetska služba kao najčešći uzrok smrti konstatuje: “Prostrelnu ranu u potiljak”. ( Avramov, isto, str. 239)

Stvaranje Republike Srpske Krajine
Slovenija je 2. jula 1990. godine, po već razrađenom scenariju BND-a, usvojila Deklaraciju o suverenosti. Skupština republike je 25. juna 1991, suprotno važećem Ustavu, usvojila Povelju o samostalnosti i nezavisnosti. 25. decembra 1990, sabor Hrvatske izbacuje Srbe iz Ustava i proglašava ih građanima drugog reda. Hrvatska postaje “nacionalna država hrvatskog naroda”. Srbi postaju nacionalna manjina. Slovenci i Hrvati donose istog dana, jednostrane, protivustavne odluke sa istom sadržinom, proglašavajući nacionalne države, koje su za Evropu davna prošlost. Istorija se ponavlja. Hrvati, obezbedivši sebi snažnu zaleđinu, kreću u otimanje srpske zemlje. Na neustavnu odluku Hrvata, opštine SAO Krajine (SAO Krajina je stvorena 21. decembra 1990.), 21. februara 1991. godine, donose jedinu moguću odluku o izdvajanju iz komunistički skrojene Republike Hrvatske. Napomenimo još, da je SAO Krajina preko svog predstavnika dr. Jovana Raškovića, tražila autonomiju Srba i vraćanje ustavne odrednice po kojoj je Hrvatska država i srpskog naroda koji u njoj živi. Odluka o izdvajanju je donesena nakon što su ovi zahtevi sa “prezrivim smeškom odbijeni”.
Na Svetog Nikolu, 19. decembra 1991. godine, u Kninu, Ustavotvorna skupština usvaja Ustav i proglašava REPUBLIKU SRPSKU KRAJINU. Za predsednika je izabran g. Milan Babić. Republika Srpska Krajina postaje parlamentarna, višestranačka i demokratska republika, koja raskida sa praksom najcrnjeg komunizma. Nacionalni simboli u RSK i RS postaju identični. Od strane komunista zabranjeni: grb Nemanjića sa krunom, zastava crveno-plavo-bela trobojka i himna Bože pravde. Proglašava se nacionalno jedinstvo i ukida se podela na četnike i partizane. Srbi posle mnogo godina pobeđuju taktiku: “divide et impera” (zavadi pa vladaj).
Nažalost pod pritiscima i ucenama Zapada i politikom Miloševića ta pobeda je kratkog daha.
Republiku Srpsku Krajinu sačinjavaju: Severna Dalmacija, Lika, Kordun, Banija, Zapadna Slavonija, Istočna Slavonija, Baranja i Zapadni Srem (poslednje tri oblasti su nakon II svetskog rata odlukom Tita oduzete Vojvodini i poklonjene Hrvatima).
Prema podacima iz juna 1993. godine na području RSK je živelo 433.595 stanovnika, od toga 91% Srba, 7% Hrvata i 2% ostalih. (Vojska, br. 11, mart 1994) 1981. godine u administrativnoj Hrvatskoj je bilo 6.650 naselja. Od tog broja Srbi su (uz genocid sproveden nad njima u Drugom svetskom ratu), imali etničku većinu u njih 1.019 (15,3%). U tim naseljima je živelo 19% svih Srba u Titovoj Hrvatskoj. Udeo Srba u ukupnom broju stanovnika je 11,55%, a u zemljištu je 1,6 puta veći. (Vojska, isto) RSK ima 28 opština. Glavni grad RSK je Knin. On se nalazi u oblasti Severna Dalmacija. Gradom dominira prelepa srednjevekovna tvrđava.

Ovaj put Srbi su spremni da uzvrate: Srpska Vojska Krajine
U Drugom svetskom ratu Srbi su retko gde uzvraćali na hrvatske masakre. U to vreme je “nekoliko ustaša, vodilo veliki broj Srba na klanje”. Srbi tada nisu verovali da je neko sposoban da počini takve masakre. I dok su 1991. opet gorele pravoslavne crkve u Petrinji, Pakracu, Dalmaciji i BiH (manastir Žitomislići iz 1566.) Srbi su, ovaj put, rešili da uzvrate.
Prilikom agresije Hrvatske na Severnu Dalmaciju 1993, formirana je Srpska vojska Krajine. Vekovima su njihovi preci branili Evropu od Turske najezde. Za rođene ratnike i vitezove, Krajišnike, Hrvatska vojska (sa svim svojim patronima) je bila mačji kašalj. Odbili su sve hrvatske ofanzive i ubrzo stigli na 30 kilometara od Zagreba. Zapadne srpske granice za koje se zalagao i Vojvoda Živojin Mišić (vidi: Novi Student, br.5) više nisu bile san. Srbi su se odbranili i stvorili jaku vojsku.
Danas se mnogi pripadnici SVK nalaze u najelitnijim jedinicama MUP-a Srbije i Vojske Jugoslavije. Zajedno sa ovim formacijama oni su u vreme agresije NATO na SRJ 1999. godine izveli herojske podvige i porazili brojne specijalne jedinice zemalja agresora. Krajišnici su i tada ginuli za Beograd, iako im je on četiri godine pre toga zabio nož u leđa.

Izdaja
Milošević je na samom početku dao podršku RSK, stvorenoj u skladu sa međunarodnim pravnim poretkom. Ubrzo, a pod ogromnim pritiscima Zapada, Milošević od čoveka koji pruža bezrezervnu podršku Krajišnicima, postaje čovek koji im zabija nož u leđa. Iako je međunarodni položaj Srbije bio izuzetno težak, bez podrške Rusije (kojom od 1917, zaslugom Zapada, ne vladaju Rusi), Milošević je morao odlučnom politikom da zaštiti narod RSK i njegovu državu. 1995. godine, deo jedinica pod kontrolom DB-a Srbije, je počeo da odnosi teško naoružanje iz RSK u SRJ. Grahovo i Glamoč (što je uvod u pad RSK) padaju nakon obmane komandira ovog dela fronta, praktično bez borbe. Neposredno pred predaju Krajine, visoki oficir Srpske Vojske Krajine na Petrovoj gori (gde se nalazila komanda raketnih jedinica), je ubijen hicem u potiljak. On nije želeo da izvrši naređenje iz Beograda i napusti svoje komandno mesto. Njegove jedinice su bile sposobne da desetkuju hrvatske ofanzivne trupe. Dogovor o predaji Krajine su postigle vlasti Srbije i Hrvatske u Karađorđevu. Na dan plebiscita u RSK 1990, na Preobraženje, Borislav Jović je obećao Krajišnicima podršku i oružje ako budu napadnuti. Isti taj Jović je, prema tvrdnjama Hrvoja Šarinića, pred pad RSK izjavio Hrvatima da sa Srbima u RSK mogu da rade šta god žele, pa i da ih pobiju. Miloševićev režim, u politici prema RSK, nije bio usamljen. On je imao i podršku, gotovo cele, srbijanske opozicije. Na žalost, u Srbiji, jedna jedina, politički aktivnija stranka, je bila protiv izdaje RSK. To je bila SRS. Njen predsednik prof. dr. Vojislav Šešelj je u vreme pada Krajine, bio utamničen u Beogradu. Policija je prvi put na ulice Beograda izvezla naoružana oklopna vozila, prilikom demonstracija koje su organizovali radikali protestvujući zbog izdaje RSK, avgusta 1995. godine. Odziv demonstranata je, na sramotu Beograda, bio mali. Stranačke podele i medijska cenzura su učinile svoje.

Samu operaciju hrvatske vojske i okupaciju RSK (koja je bila UNPA zona, zona pod zaštitom UN) je, po rečima Miroslava Tuđmana (bivšeg šefa hrvatske obaveštajne službe), organizovala CIA. Po njegovim rečima intenzivna saradnja sa CIA počinje 1993. kada je formirana “Hrvatska obaveštajna zajednica”. Bivši savetnik Tuđmana za bezbednost i šef hrvatske obaveštajne službe Rebić je izjavio da je “1995. povodom Oluje kontaktirao dva američka generala, koja su tim povodom posetila Zagreb”. Čak je tadašnji američki ambasador u Hrvatskoj Galbrajt na tenku hrvatske vojske ušao na teritoriju okupirane RSK, kako bi “izveštavao o sprovođenju plana”.
General Pjer M. Galoa navodi da je prilikom “Oluje” i prilikom mitraljiranja izbegličkih kolona ubijeno 14.000 Srba. (Galoa, isto, str. 1

Ukupne, potvrđene srpske žrtve, po podacima “Veritasa” (nevladine organizacije) iznose 6.625 lica. (Nestala lica na području Hrvatske, Veritas - 2001, str. 40)

5. i 6. avgusta 1995. celokupna teritorija RSK je etnički očišćena. 233.000 ljudi je proterano. Oni koji nisu hteli, ili nisu mogli, da napuste svoja ognjišta su izmasakrirani, kao i njihovi preci pedesetak godina pre toga, od strane Hrvata.

Sa druge strane, Hrvati su zvanično broj mrtvih Hrvata u Vukovaru sa 36.000, smanjili na 1.700 mrtvih lica svih nacionalnosti.

Izdaja RSK je bila uvod u nova stradanja Srba. Lakoverni su pomislili da će se povinovanjem zahtevima Zapada popraviti naš međunarodni položaj. Suprotno tome, pad RSK je bio uvod u stradenje Srba, prvo u RS, zatim na Kosovu i Metohiji i konačno u celoj SRJ. Zapad je morao da, makar silom, “opravda” najteži zločin po međunarodnom pravu, koji je upravo on izvršio, zločin protiv mira.
Srategija SAD, stvorena još u administraciji Džordža Buša (starijeg), po kojoj “Srbiju treba svesti na predkumanovske granice”, se i danas sprovodi (1997, u vreme velikog studentskog protesta, za predstavnike srbijanske opozicije i studenata su organizovani brojni prijemi u američkoj ambasadi u Beogradu. Na jednom od njih savetnik pomenutih grupa je bio i g. Holbruk. Po svedočenju jednog od učesnika tog skupa, Hokbruk je izjavio da SAD imaju nameru da “uzmu Kosovo”.

Vesna Pešić se jedina ispred “postrojenih” opozicionara i studenata odvažila da upita: “Da nećete i Beograd da nam uzmete?”. Dobila je odgovor istog časa: “I to ako budemo želeli.”). Priznanje separatističkih republika 6.aprila, simbolično zaključenje sporazuma, koji će biti uvod u okupaciju Kosova i Metohije, u Kumanovu 1999, gradu kod kojeg je Vojvoda Stepa Stepanović 1912. izvojevao veličanstvenu pobedu i vratio Kosovo i Metohiju, posle petovekovnog ropstva matici, kao i protivustavno izručenje Miloševića u Hag, simbolično na Vidovdan 2001, svedoče o patološkoj mržnji prema Srbiji.

Odustajanjem od međunarodnog pravnog kontinuiteta zemlje, najavom vraćanja Titove autonomije Vojvodini iz 1974. i podelom Srbije na šest delova (po predlogu novih ustavnih rešenja), kao i odustajenjem od suvereniteta SRJ na Kosovu i Metohiji (podrškom Hakerupovim izborima, suprotnim rezoluciji SB 1244) i nova vlast u Srbiji, sa prefiksom “demokratska”, učestvuje (htela-ne htela) u ostvarivanju pomenute strategije SAD. Bilo da je komunistička ili demokratska, kraljevina ili republika, jaka Srbija nije u interesu Zapada. Srpske zemlje se danas nalaze, delom pod okupacijom, delom pod vlašću modernog kolonijalizma (potpuno stranog za Međunarodno pravo). Njihovom dovođenju u ovo stanje je prethodilo brutalno gaženje peremptornih normi Međunarodnog javnog prava (normi: ius cogens) i poretka izgrađenog nakon stravičnog Drugog svetskog rata. Istorija uči, gaženje tih normi bio je uvod u velike svetske sukobe.

Ali da vidimo šta stranci kažu, POST FESTUM: 12. decembra 1991. francuski “Le Figaro” piše: ”Članovi EZ su nemačke ovce...” (Avramov, isto, str. 189) General Makenzi: “Bili smo sigurni da će borbe izbiti svuda oko nas, čim priznanje bude objavljeno”. Lord Karington ocenjuje akt priznanja kao tešku grešku i optužuje Nemačku, koja je nametnula svoju volju EZ. (Politika, 2.decembar 1993) Roland Dima na forumu u Kran-Montani (Švajcarska) izjavljuje: “Odgovornost Nemačke i Vatikana u raspaljivanju krize u Jugoslaviji, je ogromna”. Arnold Peter Van Valzum (Holandski ambasador u Bonu) kaže : “Bilo je moguće izbeći građanski rat u Jugoslaviji, da EZ nije podlegla pretnjama i pritisku Numačke u vezi sa priznanjem Slovenije i Hrvatske“. Đani de Mikelis izjavljuje: “Nemci su zapretili, decembra 1991, da će ako treba sami priznati Hrvatsku i Sloveniju. Sve se to dešavalo uoči Mastrihtskog sporazuma. Nismo smeli da dozvolimo raspad zajednice. Iako je bilo jasno da će priznaje raspaliti vatru. Da će dosegnuti Bosnu, a sutra možda i Makedoniju i Kosovo ”. “Le Figaro”, jula 1993. objavljuje reči Lorda Karingtona: “Alija Izetbegović mi je rekao, ako se ne založiš za nezavisnost Bosne, zaklaćemo te!”. Mihail Gorbačov, na promociji svoje knjige “Avant Memoire” u Parizu,izjavljuje: “ Priznajući Sloveniju i Hrvatsku prerano, uništili ste Jugoslaviju. ...Pomogli ste separatizam i nacionalizam ”. Sajrus Vens: “Preuranjena priznanja Slovenije, Hrvatske i BiH od strane EZ i SAD su dovela do rata koji se vodi na prostorima Jugoslavije”. (Avramov, isto, str. 200.) Predsednik Miteran, nakon isteka predsedničkog mandata, govori: ”Duboko žalim što Evropa nije htela, da brani postojeće pravne norme” i što je priznanje usledilo [/b]“pre nego što je rešeno pitanje granica”[/b]. (Avramov, isto, str. 201.) Žan Fransoa Revel postavlja pitanje Evropi: “Ako je princip nacionalnosti postavljen kao temelj dezintegracije Jugoslavije, zašto se pravo na samoopredeljenje osporava jedino srpskom narodu?” (Avramov, isto, str. 165) Washington Times od 17. avgusta 1997. godine komentariše rači Ričarda Holbruka da su Srbi: “narod govnarskih ubica” i Madlen Olbrajt: “Srbi su grozni”.