Skoci na Sadrzaj


Slika

Srbi u Americi


  • Please log in to reply
2 odgovora na ovu temu

#1 perobp

perobp

    Dzomba

  • Members
  • ZnackicaZnackicaZnackica
  • 138 postova

Postirano 04 July 2007 - 01:15 AM

Prekookeanske zemlje - SAD

SRBI U AMERICI I OSVAJANJE AMERIKE
NA DRUGACIJI NACIN

Prvi srpski doseljenici na americko tlo naseljavali su, pocetkom osamnaestog veka juzne drzave SAD, Luizijanu i Novi Meksiko, tada pod Spanijom i Francuskom. Zabelezeno je da je izvesni Jovan Miskovic boravio pet godina u ovim krajevima jos 1740. U Nju Orleansu srpski i grcki doseljenici, pravoslavci formirali su 1841. i svoju prvu parohiju. Sa otkricem zlata 1848. godine Srbi u vecem broju dolaze i u Kaliforniju. Tu su stizali srpski trgovci, lingvisti, moreplovci jadranske obale i Crne Gore - Bokelji, Dalmatinci, Crnogorci, ali i seljaci iz Hercegovine koji su postajali rudari i farmeri. Ovi Srbi su bili statisticki svrstani kao doseljenici iz "nemackih drzava", sve do 1860. godine. Rezultati popisa stanovnistva Amerike izmedju 1850. i 1880. godine ukazuju na zakljucak da je od milion lica iz "nemackih drzava", samo jedan odsto otpadao na Srbe .

U Americi danas zivi oko 700.000 Srba i Crnogoraca. Oni su se masovno doseljavali u SAD u pet velikih talasa. Prva migracija trajala je od pocetka XIX veka do Prvog svetskog rata. Daleko najveci broj Srba i Crnogoraca, oko 150.000 uselio se u SAD do 1914. godine. Bili su to uglavnom Srbi iz Austro-Ugarske i Crne Gore. Tada se ulazilo preko Kalifornije i prvi srpski doseljenici naseljavali su Los Andjeles, San Francisko i potom se lagano sirili prema kontinenalnom delu, ka Nevadi i Arizoni. U ovim gradovima Srbi osnivaju svoja prva nacionalna drustva, podizu crkvu i otvaraju, na zalost, i prva groblja. Drugi talas, od stvaranja Kraljevine Jugoslavije 1918. do pocetka Drugog svetskog rata zahvatio je manji broj srpskog stanovnistva jer su SAD uvele kvote za imigrante. Doselilo se stotinak hiljada Srba i Crnogoraca. Najvise ih je bilo u Pensilvaniji, Micigenu, Ohaju i Ilinoisu. Osnovan je tada u SAD niz srpskih politickih organizacija od Srpske narodne odbrane - SNO, Srpskog kulturnog kluba Sveti Sava - SKKSS, do Jugoslovenskog narodnog pokreta - Zbor Dimitrija Ljotica.

Po zavrsetku Drugog svetskog rata 1945. zapoceo je treci talas useljavanja Srba i Crnogoraca u SAD, koji je trajao punih dvadeset godina. Do 1965. uselilo se oko 250.000 Srba, uglavnom, bivsih ratnih zarobljenika, izbeglica i raseljenih lica, protivnika komunizma u novoj Jugoslaviji, koja ima je davala status politickih emigranata. Prva organizacija koju su ovi srpski doseljenici bilo je Udruzenje boraca Jugoslovenske kraljevske vojske - UBJKV. Predsednik je bio kraljev general Miodraga Damjanovica. Tokom 1952. godine iz UBJKV su se izdvojili vojvoda Momcilo Djujic i vojvoda Dobrosav Jevdjevic, koji su osnovali Pokret srpskih cetnika Ravna Gora, odnosno Organizaciju srpskih cetnika Ravna Gora. Sediste im je bilo u Geri, a potom u Los Andjelesu i Cikagu, gde su stampali svoje listove "Srbija", odnosno "Srpske novine". Od 1958. i vojvoda Pavle Djurisic je stvorio svoj Pokret srpskih cetnika Ravna Gora i "Cetnicke novine" u Milvokiju.

Slobodan Jovanovic je u SAD osnovao Jugoslovenski narodni odbor (JNO) sa ciljem da objedini jugoslovensku emigraciju i iseljenistvo. Konstantin Fotic je u NJujorku 1947. formirao Srpski nacionalni odbor. Novi Srpski nacionalni odbor osnovan je 1961. godine. Za predsednika je izabran dr Milan Gavrilovic.

Kada je na prostorima SFRJ stasao srednji drustveni sloj, sastavljen od dobro situiranih porodica strucnjaka i intelektualaca, ali i uspesnih poslovnih ljudi, sredinom sezdesetih mnogi od njih su se odvazili da krenu u Ameriku ili na skolovanje i strucno usavrsavanje ili na posao. Taj cetvrti talas ekonomskih migranata trajao je od 1966. godine sve do kraja osamdesetih godina. Ti Srbi su naseljavali velike obrazovne i industrijske centre u Kaliforniji, zapadnoj Pensilvaniji, zapadnoj Virdziniji i istocnom Ohaju, podrucje Cikaga, severozapadne Indijane, Milvokija, Njujorka i Nju Dzersija.

Iz tog novog talasa mladih doseljenika i desnog krila SNO 1966. godine u Cikagu je stvoren Srpski omladinski pokret Otadzbina (SOPO). Pripadnici SOPO-a delovali su ilegalno i bez politickog programa. Clanovi SOPO-a bili su Nikola Kavaja, Stojiljko Kajevic, Zivota Ivkovic, Rados Stevlic, Relja Racic, Andrija Dimitrijevic. Vecina njih je 1975. godine u Cikagu formirala Srpski demokratski pokret sa ciljem da objedini politicku emigraciju. Lidera ove organizacije bili su dr Branislav i Miomir Stanisic. A njihov list "Srpska zora" je stampan u Cikagu.

Prema popisu stanovnistva SAD u 1990. godini, kao Srbi se izjasnilo 116.795 lica i kao Jugosloveni 257.994 lica, sto znaci da je u Americi registrovano oko 400.000 nasih ljudi. Procene strucnjaka za migracije su govorile da ih je jos najmanje 200.000 asimilisano i da su vec bili Amerikanci. Uznemireni albanskim secesionizmom na Kosovu i Metohiji, ali i uzbudjeni zbog radjanja politickog pluralizma u Srbiji i Crnoj Gori, nasi iseljenici 7. decembra 1990. u Klivlendu stvaraju prvu srpsku asocijaciju Sabor srpskog ujedinjenja. Ne dugo zatim u Pitsburgu se formira Srpska mreza (Srb Net).

Peti talas srpskog osvajanja Amerike zapoceo je raspadom SFRJ i izbijanjem 1991. godine gradjanskog rata na ovom delu Balkana. On je sa otadzbinskog tla podigao, pre svega, mlade ljude, skolarce i vojne obveznike, a potom strucnjake i porodice koje su bile prinudjene da idu u SAD trbuhom za hlebom. Njihova prva stanica u Americi bio je najveci srpski grad u inostranstvu Cikago, zatim Njujork, Klivlend, Milvoki, Detroit, Pitsburg, Los Andjeles, San Francisko. Najvise je bilo u Cikagu, preko 150.000, a najmanje u Atlanti, samo 150. Racuna se da je za poslednjih osam godina u SAD uslo jos oko trideset hiljada Srba i Crnogoraca. Novi srpski doseljenici formirali su u SAD i svoje nove organizacije, zavicajna udruzenja i humanitarna drustva, ali i svoje partije, kakva je bila Srpska demokratska stranka u Cikagu.

Srbi i Crnogorci u svojoj novoj domovini SAD iako mala etnicka zajednica, ostavili su vidljiv trag u americkom javnom zivotu. Mihailo Pupin i Nikola Tesla, kao Dzordz Cvijanovic i dr Brana Vidic postali su ugledni americki i svetski naucnici. Svetozar Stiv Pejovic je americki profesor ekonomije Univerziteta u Teksasu i rodjeni Beogradjanin, koji zivi u Dalasu. Miljan Vuksanovic se proslavio kao americki strucnjak i ekspert OUN za ekologiju, a dr Ranko Bon kao strucnjak NASA i profesor Masacutses univerziteta. Nikola Canak je bio clan Vrhovnog suda drzave Minesota, Roza Vujic je bila u Senatu drzave Kalifornija, Dzordz Vojnovic je guverner drzave Ohajo, Helen Delic Bentli iz Merilenda je bila clan Kongresa, dok je Milorad Rod Blagojevic iz Cikaga danas americki kongresmen.

U SAD zivi i radi oko cetiri i po hiljade srpskih masona. Masoni su se kod iseljenih americkih Srba pojavili, prema tvrdjenju publiciste Djordja Kosica iz Milvokija, jos 1880. godine. Od znamenitih Srba u dijaspori slobodni zidari su bili Mihailo Pupin, Nikola Tesla, Nikolaj Velimirovic, Konstantin Fotic, Slobodan Jovanovic, Milan Gavrilovic, dr Uros Seferovic, dr Rajko Tomovic ili kako to napisa magazin "Serb World" - intelektualci, oficiri i ministri.

Petar Sabovic, doseljenik iz Kotora i biznismen iz San Franciska 1910. godine nije krio da je pripadnik bratstva slobodnih zidara, jer se fotografisao u svojoj masonskoj suknjici. Umro je od silikoze vrlo mlad, ali je ostavio potomke, koji su 1922. godine u Los Andjelesu sacekali i pozdravili Njegovu svetost patrijarha srpskog gospodina Pavla. Unuka Anita Sabovic-Rov je cak i za "Serb World" napisala reportazu o istorijskoj poseti srpskog duhovnog poglavara Americi. Najvise Srba masona u SAD ima tamo gde je i najveca koncentracija americkih slobodnih zidara, a i nasih iseljenika: u Pensilvaniji, Kaliforniji, Ilinoisu, Alabami i Viskonsinu.

Narodni heroji SAD bili su, prvi Rade Grbic, dobrovoljac Ratne mornarice 1906. godine, zatim Joko Mestrovic, Stanko Mainovic, Radovan Radovic, Petar Ratkovic i Josif Petrovic, svi heroji Prvog svetskog rata. Kongresne medalje casti za ratne zasluge dobili su Slobodan Duletic, Aleksandar Dzek Mandusic, Mihailo Cukelja, Maksim Bacovic Bac, Mic Oadz i Lance Sijan. Sanja Djerek, Zemunka, kajakaski sampion Jugoslavije za samo dve godine postala je najbolji podoficir Mobilne ronilacke jedinice americke armije. Americkoj javnosti pukovnik Micel Pejdz poznat je kao oficir koji je u Drugom svestkom ratu, braneci zapadnu demokratiju, ubuio u jednoj borbi vise od dve stotine japanskih vojnika. Po njemu je ta bitka i dobila zvanicno ime "Battle for Paiges Hill". Rodjen je 1918. godine u Carleroju, Pensilvanija. U cuveni Mornaricki korpus usao je 1936. godine. Sa odlicnim je prosao obuku na Paris Ajlandu, Juzna Karolina i krenuo na trnovit vojnicki put od redova do komandanta i direktora svih mornarickih skola u Japanu 1954. godine. Diplomirao je na Vojnoj skoli Kvantiko, Kalifornija, a oficirska iskustva je sticao u Filipinima, Kini, na Kubi, Gvatemali, Somalijskim ostrvima, Novoj Gvineji, Kejp Glosteru, Raselsikskim ostrvima, Japanu, Koreji i Vijetnamu. Za vojne zasluge u SAD dobio je Kongresnu medalju, Orden pomorske legije Valoza i orden Purpurno srce .

I posle odlaska u penziju Micel Pejdz je ostao aktivan u armiji, ali kao projektant minijatrurnih raketnih sistema. Dizajnirao je, na primer, raketni lanser od deset sanitimetara, koji ispaljuje rakete za osvetljavanje terena, kalibra 13 mm. Ovo oruzje je upotrebljavano u Vijetnamu 1967. godine. Pejdz je i autor knjige "Marinac po imenu Mic ", koja je stampana 1975. i govori o njegovim ratnim danima na Dalekom Istoku.

Dva americka Srbina dobila su Pulicerovu nagradu, Valter Bogdanic za novinarstvo, a Carls Simic za pesnistvo. Glumac Mladen Sekulovic, poznatiji kao Karl Malden, dobio je Oskara, kog imaju i reziser Piter Bodanovic i scenarista Stiv Tesic. U Holivudu pored filmskih zvezda Mile Jovovic, koja je igrala sa Brusom Vilisom, Lolite Davidovic partnerke Kevina Kostnera, Natalije Nogulic, Natase Pavlovic, Mire Furlan, Tima Rosovica koji je igrao u filmu "Roksana", poznat je producent Branimir Arandjelovic, Dragan Tanasijevic kao Den Tana, vlasnik cuvenog restorana "Tana".

U biznisu poznati su Milan Panic, Vilijam Jovanovic, Vilijam Salatic, Micel Bozic, Milan Puskar, Milorad Karakasevic, Milan Mandaric, Petar i Vera Gajic, Branko Tupanjac, Vlado Bjelopetrovic, Slobodan Pavlovic, Miroslav Djordjevic i mnogi drugi.

I u sportu americki Srbi su usli u legendu zahvaljujuci Pitu Maravicu, najboljem amaterskom kosarkasu i Vlade Divcu, gorostasu u NBA. Velibor Bora Milutinovic je kao trener fudbalera doveo reprezentaciju SAD u svetski vrh, a Predrag Preki Radosavljevic kao igrac ih je uveo na Svetsko prvenstvo u Francuskoj. Mica Kabanica je bio predsednik Fudbalskog saveza drzave Viskonsin i SAD, a Ljubisa Vasilic najbolji trener i clan Kuce uspesnih. U ragbiju su afirmisani Dzim Mandic, Norm Bulajic, Pit Stojanovic, zatim Ed Obradovic, Dzim Obradovic, Pit Lasetic, Sem Jankovic i drugi. Bejzbolu su igrali Pit Vuckovic, Eli Grba, Nik Strincevic, Volt Dropo, Dzon Vukovic i Pol Popovic. Bil Vukovic je bio reli vozac, a Ika Panajotovic prvak u voznji motora na talasima Pacifika. Svetozar Marinkovic je ucitelj tenisa, poznatiji kao novi muz glumice Robin Givens i bivse zene Majka Tajsona.

U medjuvremenu, od kako je u matici zaziveo politicki pluralizam i od kako je skinuta zabrana dolaska emigranata, dosta veliki broj iseljenih Srba, narocito iz Amerike, vraca se svom starom kraju. Neki kao penzioneri, a neki kao poslovni ljudi. Medju njima su, na primer, dr Vlada Petric, profesor sa Harvarda, arhitekta Ilija Gligorijevic, pisac Dimitrije Mita Djordjevic, profesor Nikola Moravcevic, major Nikola Kosic, Milutin Bajcetic, Zivota Ivanovic, Nikola Kavaja, Bosko Radonjic, nacionalni aktivisti, zatim dr Radmila Milentijevic, dr Jovan Deretic, dr Vladimir Tomovic, pevacica Sladjana Milosevic. A takav plan ima i Slobodan Pavlovic, graditelj Pavlovica mosta na Drini i crkve u selu Popovi.

BEOGRADjANI U SAN FRANCISKU

Ne moze tacno reci kada i gde su se prvi put Srbi doselili u Kaliforniju, jer ne postoje pisani tragovi o prvim srpskim iseljavanjima u SAD. Pretpostavlja se, naime, da je na dubrovackim brodovima koji su plovili do americke obale jos tokom XVIII veka, medju mornarima, bilo i Srba iz Dalmacije, Boke i iz Pastrovica. Pojedini americki dokumenti govore, medjutim, da je prvi srpski useljenik stigao je u Ameriku tacno pre 183 godina, septembra 1815. Bio je to Djordje Sagic, rodjen u Austro-Ugarskoj 30. aprila 1795. godine od roditelja Srbijanaca koji su dosli u talasu velike seobe Srba pod pritiskom Turaka. Nakon smrti oca, Djordje iz rodnog Stonog Beograda u danasnjoj Madjarskoj dolazi u Sremske Karlovce, gde pohadja gimnaziju i stice "klasicno" obrazovanje, uceci - pored ostalog - nemacki, grcki i latinski. Sa osamnaestom presao je u Srbiju, 1813. godine, gde se prikljucio ustanicima u borbi protiv Turaka. Ucestvovao je u borbi za odbranu Beograda. Nakon poraza koji su srpski ustanici pretrpeli, Sagic bezi u Austriju. On je proveo dve godine lutajuci duz Dunava, kao trgovac. Tako se 1815. godine u Hamburgu ukrcao na brod za Filadelfiju. Njegovo stupanje na tlo Amerike, zato jer je zvanicno bilo registrovano, uzima se kao pocetak novije seoba Srba u Ameriku.

U novoj zemlji Djordje je dobio novo ime Dzordz Fiser. Za sezdeset godina zivota Fiser je postao vrlo ugledan Amerikanac. Uvrscen je u red istaknutih pionira u Teksasu. Fiser je proveo dvadeset godina u Meksiku i Teksasu. Kasnije je postao jedan od vidjenih ljudi Hjustona, kao trgovac i advokat. Kada je Kalifornija ustupljena SAD, u vreme zlatne groznice, Fiser se seli u San Francisko gde je postao sekretar zemljisne komisije. Do svoje smrti 1873. Dzordz Fiser je bio je i sudija, a i pocasni konzul Grcke u San Francisku. Sahranjen je u San Francisku. Najvaznije je, medjutim, da je Djordje Sagic prvi u Kaliforniji osnovao malu koloniju srpskih doseljenika, koja je okupljala i znacajan broj Hrvata, uglavnom iz Dalmacije i sa jadranskih ostrva.

Pioniri male srpske kolonije u San Francisku sredinom proslog veka bili su Bob Konjevic, Ilija Celovic, Pera Vukotinja, Jovan Catovic, Stevan Davidovic. Najbrojniji i najpoznatiji zitelji San Franciska bili su tada clanovi familija Ljepava, Mandic, Lucic, Ljubibratic, Davidovic, Lepetic i Kosic. Prva mesta srpskog okupljanja bile su kafane, koje su imale americke nazive. Jedna od poznatijih bio je, na primer, "Bakingem kafe". Danas u centru grada postoji restoran "Tadic". Godine 1864, kada je nekoliko pravoslavnih hriscana u San Francisku osnovalo Grcko-rusko-slavonsko pravoslavno dobrotvorno drustvo, u kome su Srbi cinili vecinu, sa ciljem da osnuju pravoslavnu crkvu u gradu, Dzordz Fiser je postao veoma istaknut clan. On je bio, isto tako, clan i prvi predsednik Ruskog i panslavenskog dobrotvornog drustva osnovanog u San Francisku 1857. godine.

Godine 1880. u San Francisku je osnovano i Prvo uzajamno dobrotvorno drustvo Srba u Americi. Njegov prvi predsednik bio je Lazar Jovovic poreklom iz Herceg Novog. Bilo je tu i Srpsko-crnogorsko literarno i dobrotvorno drustvo "Njegos". Tradiciju ovog prvog danas nastavlja predsednik Milorad Golubovic, a drugog predsednik Jefto Davidovic, potomak Pastrovica. Oni brinu o kulturnom zivotu kalifornijskih Srba, ali i vecnom miru srpskih pionira na groblju koje se zove Kolma. Na groblju Kolma starom u San Francisku, gotovo, sto godina Srbi su udruzenim snagama podigli pravoslavnu kapelu, koju je oslikao Aleksandar Dzigurski, sigurno najpoznatiji srpski slikar u SAD.

San Francisko je bio do polovine ovog veka duhovni i kulturni centar Srba u Americi. I prve srpske novine stampane u Americi javljaju se bas u San Francisku 1893. godine. To su "Srbin Amerikanac", koje je uredjivao Bozo Gopcevic, i "Sloboda", ciji je urednik bio Spiro Radulovic iz Boke Kotorske. Danas se izdaje casopis "Njegos " i Bilten Sabora srpskog ujedinjenja. I prva srpska pravoslavna crkva Sveti Sava u Americi sagradjena je u zaledju San Franciska, 1894. godine u Dzeksonu. Najvecu zaslugu za gradnju crkve imao je otac Sebastijan Dabovic, inace, prvi srpski svestenik rodjen u Americi, u San Fransisku, 1863. godine. Donator crkve bila je lokalna rudarska kompanija "Canada Co." a osnivaci Srpske pravoslavne crkve, pored oca Sebastijana Dabovica, bili su Milan Kurilic, Milos Dragulovic, Savo Lakonic, Simo Dragomanovic, Todor Kurilic, Risto Kurilic, Nikola Dragulovic, Tripo Vasiljevic, Savo Savic, Andrija Vuckovic i Tripo Kurilic. Srpske crkve su kasnije nicale svuda po SAD, ponajvise na istoku, gde su se Srbi sve vise nastanjivali. Danas na tlu severne Amerike ima 94 crkve i cetiri manastira. Crkva Sveti Sava u Dzeksonu i dalje radi. Pre pet godina proslavila je stogodisnjica njenog postojanja. Pri crkvi se nalaze i Misija Svetog Save i Omladinski srpski kamp, u kome potomci nasih iseljenika uce maternji jezik, nacionalnu istoriju i srpske obicaje. U regionu San Franciska imam osam parohija, tri crkve i oko hiljadu registrovanih parohijana, koje predvodi prota Dusan Bunjevic iz crkve Sveti Jovan Krstitelj u San Francisku.

Americki popis iz 1980. godine pokazao je da u Kaliforniji ima 63.442 nasih doseljenika. Naseljeni su na prostoru dugom preko sest stotina milja od San Dijega preko Los Andjelesa do San Franciska. Pre ravno devedeset godina u San Francisku je bilo samo dve hiljade Srba i Crnogoraca.

San Francisko sa okolinom danas ima desetak hiljada srpskih doseljenika. Nastanjeni su u samom gradu, potom u Oklandu, dolini Napa, i na jugu u Santa Klari, San Hozeu, Saratogi i Montereju. Druga generacija srpskih doseljenika stigla je posle rata, uglavnom, iz ratnog zarobljenistva ili iz otadzbine kao politicki emigranti. Treca je pristigla za ocevima pedesetih, a cetvrta sezdesetih godina kao ekonomski migranti. Novi peti talas srpskog useljavanja u San Francisko zapoceo je devedesetih, nakon, izbijanja novog rata u Jugoslaviji. Za razliku od ranijih godina, kada su pristizali odrasli, vec formirani ljudi, sa slabim znanjem engleskog jezika, ovog puta nam dolaze mladici i devojke, skolovani i strucni ljudi. Kako znaju engleski i brzo nalaze posao, malo njih trazi pomoc srpske zajednice, pa se odmah i ne ukljucuju u srpski etnicki zivot. Sve dok ne pocnu da se zene, radjaju decu, stvaraju kumstva, tada se pojavljuju u srpskoj crkvi i pocinju da dolaze na srpske sabore.

Za San Francisko kazu da je najlepsi i naduhovniji americki grad, jer je steciste intelektualaca iz citavog sveta. U njemu se krajem osamdesetih i pocetkom devedesetih rodila ideja o stvaranju jedne nove svesrpske organizacije, koja je dobila ime Sabor srpskog ujedinjenja. Njeni idejni tvorci, ali i organizatori bili su Beogradjani, otac i sin, Dragoslav Djordjevic, profesor istorije i srpskog jezika iz Montereja i Miroslav Djordjevic, bankar iz San Franciska. Zvanicno, Sabor srpskog ujedinjenja je osnovan na kongresu u Klivlendu, 7. decembra 1990. godine. Ovom osnivackom skupu prisustvovalo je oko 350 delegata iz citavog sveta, koji su zvanicno bili predstavnici svoje baze od najmanje deset clanova. Za predsednika Sabora srpskog ujedinjenja u Klivlendu je izabran Miroslav-Majkl Djordjevic, biznismen iz San Fransiska, za sekretara Momcilo Tasic iz San Franciska, a za potpredsednike Milos Milenkovic iz Klivlenda, dr Nikola Nik Petrovic iz Meksiko Sitija, Majlo Popovic, Ron Radakovic, Dusica Babic-Protic, dr Dejan Markovic i Nadezda Rakic iz Cikaga.

Prvobitni zadatak ove asocijacije je bio ujedinjenje i okupljanje svih Srba sveta oko programa finansijske pomoci mladim srpskim intelektualcima u obrazovanju, a potom i uspostavljanje sirih ekonomskih i kulturnih veza s otadzbinom. Sa zaostravanjem situacije na Balkanu, a posebno nakon raspada SFRJ i izbijanja gradjanskog rata ciljevi ove asocijacije su se umnogome promenili. Pored ujedinjenja Srba u dijaspori sa Srbima u matici Srbiji, glavni pravci delovanja su bili zastita i zastupanje srpskih interesa u americkoj administraciji i medijima, kao i organizovanje humanitarne pomoci srpskim rodoljubima i izbeglicama.

Sabor srpskog ujedinjenja je registrovan kao iseljenicka kulturna asocijacija, u kojoj je clanstvo doborovoljno i zbog neprofitnog karaktera oslobodjeno placanja poreza na sve finansijske rashode. Asocijacija okuplja srpske iseljenike svih uzrasta, bez obzira da li su vec clanovi nekih organizacija i ima svoje odbore sirom SAD, Kanade, Australije, Velike Britanije i Zapadne Evrope. Za osam godine postojanja broj clanova i simpatizera Sabora srpskog ujedinjenja, koji je promenio ime u Kongres srpskog ujedinjenja (KSU) je narastao cak na dvadesetak hiljada, a broj regionalnih odbora na dvadeset. Pored Centralne kancelarije KSU u San Fransisku, koju vodi Jelena Kolarovic, postoji i Srpska kancelarija u Londonu, koju vodi Radomir Putnikovic, a u Srpskoj kancelariji KSU u Beogradu direktor je Slavka Draskovic-Jovanovic.

Na poslovima politickog marketinga Kongres srpskog ujedinjenja u SAD izdaje na engleskom i srpskom bilten "Glas Kongresa", koji se stampa u San Francisku i Beogradu. Urednici su Jelena Kolarovic i Slavka Draskovic-Jovanovic, dok je urednik programa KSU na Internetu (www.suc.org) Nenad Vukicevic, Jagodinac iz San Franciska.

Za osam godine rada Kongres srpskog ujedinjenja je odrzao osam konvencija u Klivlendu 1990. godine, u Cikagu 1991, u San Dijegu 1992. i Njujorku 1993. Detroitu 1994. San Francisku 1995. Milvokiju 1996. i Pitsburgu 1997. godine. Na tim svesrpskim saborima u dijaspori iznesena je i utvrdjena srpska strategija i metodi njenog predstavljanja u zapadnom svetu. Kongresima su prisustvovali i ugledni americki politicari Dzim Mudi, Helen Delic-Bentli, Bil Barton, novinari Stiv Pleter, Piter Brok i Zak Merlino, profesor Radza Tomas i clanovi dinastije Karadjordjevic, princ Aleksandar II i princeza Katarina. Rad Sabora srpskog ujedinjenja podrzava i Srpska pravoslavna crkva u Americi i Srbiji, a i mnogi srpski intelektualci i politicari. Za predsednike ove asocijacije birani su Miroslav Djordjevic, dr Nikola Nik Petrovic, Dzon Delic i dr Vojin Joksomovic. Naredni deveti Kongres srpskog jedinstva zakazan je u Vasingtonu, krajem septembra 1998. godine.

U prolece 1991. godine posebna delegacija od dvadesetak clanova ovog srpskog kongresa, predvodjena tadasnjim predsednikom Miroslavom Majklom Djordjevicem posetila je Srbiju, Bosnu, Krajinu i Kosmet i razgovarala sa vodecim licnostima srpskog naroda. Rezultat te posete je bila Bela knjiga o Srbima, u kojoj su date analize i zakljucci o situaciji u otadzbini, ali i o vrstama pomoci koju mogu dati Srbi u dijaspori. Tim povodom, Kongres srpskog ujedinjenja je na svojim kongresima usvojio nekoliko politickih rezolucija u kojima se javno osudjuju antisrpski stavovi u medjunarodnim institucijama i medijima, genocid nad Srbima u Bosni i Hrvatskoj i daje podrska pravu na samoopredeljenje srpskog naroda u bivsoj BiH i bivsoj Republici Hrvatskoj, kao i procesu demokratizacije u SRJ.

Na kongresu u Njujorku, oktobra 1993. godine, posebno je od OUN zahtevano ukidanje sankcija prema SRJ i povecanje humanitarne pomoci Srbiji i Crnoj Gori, kao i Srbima u krajinama. Tada su formirani i posebni komiteti KSU za skidanje sankcija i za humanitarnu pomoc, cije je vodjstvo bilo povereno dr Vojinu Joksimovicu i princezi Katarini Karadjordjevic. U Americi se zahvaljujuci KSU obrazuje sezdesetak mladica i devojaka iz Otadzbine, koji bi posle studija trebalo da se vrate natrag da pomognu razvoju srpske nauke i privrede. Otvorena je, takodje, i mogucnost jacanja ekonomske saradnje samog Kongresa srpskog ujedinjenja i njegovih clanova sa privrednicima u otadzbini.

Posebnim zalaganjima predsednika Miroslava Majkla Djordjevica iz San Franciska i njegovih saradnika, KSU je ostvario i odredjene kontakte, ali i uticaje u americkom politickom vrhu. Majkl Djordjevic je govorio u americkom Kongresu. Naime, gospodin Djordjevic je u spoljnopolitickom komitetu Predstavnickog doma opsezno i vrlo objektivno objasnio bosanski problem, kao "problem iz pakla" podvlaceci da "politika koju Sjedinjenje Drzave vode prema Srbima nije samo kontraproduktivna vec i duboko neprincipijelna i ne pristaje velikoj americkoj naciji i njenoj istorijskoj demokratskoj tradiciji". Tom prilikom je predlozio Komitetu resenja koja bi bila prihvatiljava za rasplet bosanskog sukoba i ukidanje sankcija protiv Srbije i Crne Gore. Organizovao je desetak javnih tribina u americkim medijima o Srbima i dvadesetak demonstracija u Los Andjelesu, Njujorku, Cikagu, Vasingtonu i slanje oko pet hiljada protestnih pisama predsedniku Bilu Klintonu i uglednim americkim senatorima i kongresmenima. Tokom 1998. delegacija Kongresa predvodjena sa predsednikom dr Vojinom Joksimovicem posetila je Vasington i u politickom vrhu SAD lobirala za srpsku stvar.

Nevolje koje su u ovom balkanskom ratu zadesile srpski narod nisu ostavile ravnodusnim Srbe iz San Franciska. Mnogi od njih su se ukljucili u rad postojecih srpskih organizacija "Dusan Silni", Kolo srpskih sestara, Srpsku narodnu odbranu, Srpski fond Krajina, Americko-srpski zenski blok i Vizantijska alijansa. Njihovi celnici su Petar Lucic, Vera Davidovic, Milan Medan, Luka Milosevic, Miroslav Djordjevic, otac Radmilo Stokic, Mirjana Samardzija, Desa Tomasevic-Vekman i Mirjana Misic. Udruzenje Crnogoraca Amerike vodi inzinjer, sahista i biznismen Blazo Sredanovic. A na celu najuspesnijeg humanitarnog drustva "Srpski dobrovoljci" nalaze se Bogdan Supica i Gordana Petrovic.

Njihov cilj je da pomazuci srpski narod u otadzbinskim zemljama, pomazu i sebi i svojim potomcima, jer se bore za kutlurni i etnicki opstanak Srba na Balkanu, i u Americi i u svetu. Trenutno su srpski aktivisti iz San Franciska ukljuceni u borbu za otkrivanje ratnih zlocinaca i izvodjenje na Haski tribunal muslimanskih i hrvatskih komandanata i oficira, koji su u Bosni, Krajini i Hrvatskoj pocinili genocid nad Srbima. Prilikom poslednje posete tuzioca Ricarda Goldstona u San Francisku urucili su mu dosije Tarcin, sa podacima o stradanjima Srba u logoru "Silos ". Na osnovu dokaza i svedocenja prikazanih u tom izvestaju Haski sud ce uskoro podici i krivicne prijave protiv muslimanskih i hrvatskih ratnih zlocinaca.

Nekolicina Srba iz San Franciska formirala je 1994. godine kulturni fond "Studenica" koji pomaze skolovanje srpskih studenata iz otadzbine u SAD, sa ciljem da se potom vrate natrag u srpske zemlje i pomognu razvoj svog zavicaja. Ovog leta 1998. godine fond "Studenica" ce u Srbiju da posalje prvu grupu od pedesetak srpskih momaka i devojaka iz Amerike, da u zemlji svojih predaka uce maternji jezik, kulturu i obicaje.

Ziveti u Kaliforniji, a posebno u San Francisku znaci biti uspesan i cak imucan gradjanin SAD. Tamosnji Srbi uspevaju da izdrze sva iskusenja koja donosi jedan od najlepsih, ali i najskupljih gradova Amerike, jer se bave poslovima koji donose pristojne prihode. Jefto Davidovic je, na primer, kao inzinjer dugo godina radio u "Pan Amerikenu", a njegova supruga Vera je bila predstavnik modne kuce "Evlon" za Kaliforniju. Danas zive u najelitnijem kvartu, u kuci koja vredi do dva miliona dolara. Djordje Kolarovic je vinar i trgovac, poznat po svojim "Napa" picima. Miroslav Djordjevic je vlasnik velikog osiguravajuceg drustva za javne radove u Americi. Toni Mandaric je vlasnik lanca prodavnica bicikla. Milorad Karakasevic je poznati vinar. Milorad Golubovic je direktor u avionskoj kompaniji "Linton industri", a inzinjer Milan Glumac je proizvodjac rashladnih uredjaja i elektronike. Vecina njih su Beogradjani. Svi ovi ljudi su spremni da ulazu svoj kapital u perspektivne projekte u otadzbini. Jefto Davidovic ima kucu u Petrovcu na moru i planira da u njoj otvori americku prodavnici i kafe restoran. Djordje Kolarovic zeli da uvozi i prodaje srpska vina, a Miroslav Djordjevic da otvori na Terazijama u Beogradu prvu Americko-srpsku banku.

Pripadnici mladjih generacija, koji su iz Srbije dosli sa diplomama elektroinzinjera i kumpjuterskih tehnologa usli su u cuvenu Sulikonsku dolinu i stekli radom zavidan ugled. Najpoznatiji nas covek u Silikonskoj dolini je inzinjer Milan Mandaric, koji je u San Francisko dosao iz Engleske. Rodjen je u Beogradu. Ima tri fabrike za proizvodnju kompjutera u SAD i Evropi. Veliki je srpski patriota. Pomaze u prikupljanju sredstava za humanitarni fond "Covekoljublje", zainteresovan je za gradnju nase nove crkve u Saratogi, kao i za veca finansijska ulaganja u otadzbini. Svojevremeno je bio vlasnik FK "Standard" iz Lijeza. Nedavno je bio u Beogradu na razgovorima oko otvaranja fabrika kompjutera u Srbiji. U zimu 1998. sediste svoje kompanije "Sanmina" preselio je iz Kalifornije u Floridu.

Pored Mandarica u elektronici i kumjuterskoj industriji uspesno rade i Nenad Vukicevic, dr Radmilo Bozinovic, dr Srba Jovic, Dragan Popovic, Mirko Voinovic, Branko Janjic, Dragan Grgic. Svi oni su raspolozeni da pomazu rodni kraj. Trenutno najvise rade na uspostavljanju srpske kompjuterske mreze u Americi i na njenom spajanju preko Interneta sa Jugoslavijom. Ovi mladi ljudi u kompjutersku mrezu SAD ubacuju najnovije podatke o Srbima i srpskim drzavama, ne bi li na taj nacin demantovali lazi koje su muslimani i Hrvati posejali u informativn-komjuterski sistem sirom sveta.

U pozoristu i filmskoj industriji, koja je skoncentrisana u Kaliforniji, ima Srba. U San Francisko cesto dolaze i glumice Lolita Davidovic, Mila Jovovic i Deniz Hejl. I one su poreklom Beogradjanke. Deniz Hejl je Beogradjanka, zapravo Danica Radosavljevic, svojevremeno zena milijardera Djuzepe djigante, slavnog Vincenta Minelija i maceha Lize Mineli, napokon zena pokojnog Prentisa Koba Hejla. U filmskom svetu je poznata kao carica San Franciska, jer su joj svi pametni, lepi i imucni muskarci Kalifornije dolazili na noge.

Uvek kada imaju priliku ovi umetnici pomazu srpske akcije, a cuveni Karl Malden, svakog leta gostuje u Omladinskom kampu u Dzeksonu, jer zeli da nasi mladi Amerikanci postanu i ostanu Srbi. Svetska priznanja za svoju umetnost u San Francisku dobijali su i mladi Beogradjani, gitaristi Dusan Bogdanovic i Miroslav Tadic. Oni su danas profesori na Umetnickoj akademiji u San Francisku, odnosno Kalifornijskom institutu za umetnost u L.A. Jasmina Bojic, nekadasnja novinarka TRV Beograd afirmisala se kao predavac slavistike na Stenford univerzitetu, ali i kao profesor evropskog filma. Postala je i clan zirija Filmskog festivala u San Francisku za dokumentarni program, a sama je 1995. godine snimila dokumentarac "Istina u zasedi" o nezavisnim medijima u SFRJ. Bojan Knezevic, bariton je u Operi San Francisko zapoceo svoj put ka internacionalnoj karijeri i slavi.

#2 Knindza Krajisnik

Knindza Krajisnik

    Dzomba

  • Members
  • ZnackicaZnackicaZnackica
  • 1191 postova
  • LocationGermany

Postirano 04 July 2007 - 03:13 AM

Господине perobp, много хвала за бановање мога ника са сајта 63. падобранске бригаде. Након 16 постова и веома интересантних дискусија сада видим да тамо није свако пожељан. Из којих разлога, то не знам.

Знам само да нисам прекршио ни једно правило сајта али кога то и интересује?

Добродошао ти ипак на Крајинафорце.
SAY NO TO TURBOFOLK!

#3 perobp

perobp

    Dzomba

  • Members
  • ZnackicaZnackicaZnackica
  • 138 postova

Postirano 04 July 2007 - 04:43 AM

hm, hm, evo sad sam pogledao koliko vidim tvoj nik idalje tamo stoji ,idalje imac cin razvodnika .mozda si se malo zeznuo ,neverujem daje bilo razloga za tvoje banovanje sa foruma .


____________________________________________________________________________________________




Krajinaforce sadrzaj: O nama, Dokumenti, Filmovi, Spiskovi, Mediji o KF, Glavna, Kontakt


Vijesti iz medija:
RTS, Politika, Vecernje Novosti, Tanjug, Glas Javnosti, Glas Srpske, Feral Tribune, B92, Veritas




Krajinaforce ne podrzava nikakvo iznosenje nicijih licnih podataka kao niti vredjanje bilo koga od posjetitelja. Svaki post koji nije u skladu sa prethodno
navedenim bice obrisan. Krajinaforce zadrzava pravo da bez najave ili prethodnog obrazlozenja obrise ili edituje postove za koje urednici sajta
ustanove da nisu u skladu sa normama, ciljevima i razlozima postojanja naseg i vaseg sajta. Na diskusijama ne vodite "licne ratove".
Na sajtu nije dozvoljeno reklamirati druge forume i sajtove bez dozvole administracije.
Mole se posjetioci ako primjete da neki post nije u skladu sa ovim pravilima da skrenu paznju urednicima na isti.
Ako prenosite neku vijest iz drugih medija obavezno navedite ime medija iz kojeg ste preuzeli vijest i datum kad je objavljena.


Krajinaforce ­­© All rights reserved. Best viewed using 1024 x 768 or higher resolution.