|
Aninhilacija Srba: Kako je unistena
Krajina
Programirano poništavanje dela srpskog naroda (i najveći
egzodus jednog naroda u Evropi posle Drugog svetskog rata)
završeno je u periodu između 2-5. avgusta 1995 godine - kada
je hrvatska vojska osvojila teritoriju Republike Srpske
Krajine.
Tako je civilizacijsko varvarstvo iznova sebi
dodelilo ulogu vodećeg arbitra u političkoj praksi,
pospešeno pre svega interesima (američko-evropska koalicija)
i revitaliziranim istorijskim anahronizmom (Vatikanski
holokaust). Interes SAD nalagao je zalaganje za nekadašnje
titoističke republike (po tradiciji rimokatoličke regije),
koje su se u procesu secesije izdvojile iz Jugoslavije
(Hrvatska i Slovenija), pre svega zbog vatikanskog
paternalizma ovih regija, a shodno važnoj ulozi Vatikana u
globalnom procesu raspada komunizma.
Takođe, politički
interes je nalagao i favorizovanje ujedinjene Nemačke kao
temeljne sile sprovođenja amerikanizacije Evrope. To je i
razlog što je Nemačka (kako to ističe francuski general
Pierre-Marie Gallois u knjizi Le soleil d`Allah aveugle
l`Occident,1995) u rasparčavanju Jugoslavije imala
operativni zadatak. Štaviše, u oba svetska rata Hrvati i
Slovenci su bili saveznici sa Nemačkom; U svetska rata Srbi
su, za militantni germanizam, Predstavljali nesalomljiv
slobodarski duh koji je ponizi Nemačku imperijalnu odmazdu.
Nemačka, tako pokusava da u miru (ekonomskim i političkim
prestižom) dobije sve ono što nije mogla u svetskim
ratovima. Ona diktira uslove Evropskoj zajednici po svim
pitanjima, pa tako i slučaju priznavanja Hrvatske i
Slovenije. Postoji i dodatni, traumatsko istorijski razlog
interesa nemačke politike za Balkan: osvajanje Istoka (Drang
nach Osten). Nesumnjivo, američko nesnalaženje u "balkanskom
loncu" posledica je oslanjanja politike na Nemačku koja ima
svoje istorijske interese na Balkanu - pa je avantura
američkog novog svetskog poretka doprinela kompromitaciji
vladajuće američke administracije, unižavanju pretorijanskih
UN i favorizaciji demokratskog humaniste s bičem - a nikako
rešavanju balkanskog, odnosno, srpskog pitanja. Ne manje,
Vatikan koji ceo balkanski prostor tretira kao Južni Ilirik
i katoličku dijacezu, u rasparčavanju Jugoslavijeje uvideo
mogućnost stvaranja sopstvenog političkog kapitala.
Zato je
Vatikan, uz sva patološka kršenja ljudskih prava prema
Srbima u Hrvatskoj, priznao novu novoustašku (fašističku)
politiku hrvatskog predsednika Franje Tuđmana, inače,
komunističkog generala. Politika rimokatoličke organizacije
vekovima je vršila teror nad pravoslavnim Srbima a u Drugom
svetskom ratu blagosiljala genocid nad srpskim stanovnistvom
(opširnije o tome u knjizi iz 1987. "The Vatican`s
holocaust” by Avro Manhattan). Nemački general Ulrich von
Hassel smatra da je u Nezavisnoj državi Hrvatskoj (1941
-1944) postradalo na najbestijalniji način 1,8 Millionen
Serben” . Zverske zločine počinile su hrvatske ustaše
samostalno ili kao ustaše katoličko-muslimanske koalicije
(Hrvati i muslimani iz Bosne).
To je razlog najgenocidnijem
tvorevinom Rudolf J. Rimel smatra NDH ("Power,Genocide and
Mass Murder” Washington University,Journal of peace
Research,vol. 31.No 1.1994. pp-1 -10).Žestokom prozeletizmu
Srbi su permanento izlagani još od vremena papocezarističkih
pretenzija da se hrišćanska Evropa pretvori u rimokatoličku
Evropu. Shodno takvom programu Sabor u Frankfurtu je 794.
godine osudio odluke VII Vaseljnskog sabora, a 809. godine
Sabor u Ahenu dogmatizuje jeretike. Istorijska
pravoslavofobija i srbofobija rimokatoličke organizacije
jedini je i razlog što je i u ratu Hrvata protiv Srba 1991
-1995. godine, papa imao odlučujuću ulogu. O toj savremenoj
"katoličkoj akciji" dokumentovano svedoči francuski
publicista Jacques Merlino u knjizi "Les vertiges
Yuogoslaves ne sort pas toutes bonnes a dire" (1993).
Međunarodna zajednica je na principijelno neprincipijelan
način rešavala prava Srba i to jednostranom političim
metodologijom: prvo se Srbi dovedu u situaciju da prihvate
sporazum koji garantuje njihova prava, a potom taj isti
sporazum destruira Međunarodna zajednica. To se dogodilo sa
Vensovim planom u Republici Srpskoj Krajini, to se ponavlja
sa Dejtonskim sporazumom u Republici Srpskoj. Hronologija
političkog života Republike Srpske Krajine najbolje ce
ilustrovati farsičnu i volšebnu politiku Međunarodne
zajednice u rešavanju jugoslovenske krize.
Naprosto,
politički interes je nalagao poništavanje prava srpskog
naroda, u dvema republikama bivše Jugoslavije (Hrvatska.
Bosna i Hercegovina), čije su komunističke i administrativne
granice zemlje Zapada prihvatala kao državotvorne granice
katoličkog naroda u Hrvatskoj i muslimanskog naroda u Bosni
i Hercegovini. Posebno je Bosna predstavljala, i
predstavlja, važno uporište američke spoljne politike.
Naime, SAD su ublažavale svoju rigidnu politiku spram
Libije, Iraka i delom Irana (pa tako i periferizirale svoju
podršku Izraelu - moćnom antimuslimanskom poligonu)
favorizujući Bosnu, to jest potpomažući muslimanski
fundamentalizam. Međutim, istorijski anahroni apetiti rimske
papističke organizacije i politika interesa dovešće Evropu i
SAD u konfrontaciju, budući da evropske države ne teže,
makar i kontrolisanoj islamizaciji dela svoga kontinenta.
2.
Američki ambasador Voren Cimerman (Warren Zimmerman)
odgovornost za krizu u Jugoslaviji pripisuje Srbiji iako je
"početak rata" i krize po rečima lorda Karingtona (lord
Carrington) obznanila Hrvatska donošenjem novog Ustava"
potpaljujući bure baruta".
Da je britanski diplomata i koordinator Mirovne konferencije
o Jugoslaviji (na predlog 12 zemalja Evropske zajednice od
3. 9.1991.) u pravu, potvrđuje činjenica da su Srbi, koji
više od milenijuma žive na teritoriji sadašnje Hrvatske,
novim Ustavom Hrvatskog sabora (Zagreb. 22. 12. 1990.godine)
stavljeni u poziciju nacionalne manjine.
Hrvatska je Ustavom Republike Hrvatske proglašena "nacionalnom državom
hrvatskog naroda".
|To je izazvalo talas revolta srpskog stanovništva, i
obzirom na preteće pripreme genocida nad Srbima, posledično
uslovilo stvaranje Republike Srpske Krajine.
Hrvatski predsednik Franjo Tuđman (1921) je intelektualno stasao na
radovima takozvanih "hrvatskih pravaša" i teoretičara
Nezavisne države Hrvatske, pa nije čudno što je njegova
stranka (HDZ - Hrvatska demokratska zajednica), posegnula za
poništavanjem prava srpskog naroda. Odluke Hrvatskog sabora
iz 1867. godine (da je "narod srbski s hrvatskim narodom
istovetan i ravnopravan") kao i Deklaraiciju o pravima
naroda i Građana "Zemaljskog antifašističkog vijeća narodnog
oslobođenja Hrvatske" (ZAVNOH, 1944. - čiji je prvi član
potvrđuje da su "hrvatski i srpski narod u Hrvatskoj bili
potpuno ravnopravni") vladajuća stranka HDZ je popuno
anulirala.
Novim Ustavom (1990) takozvanim Božićnim Ustavom "potpaljeno
je bure baruta" jer je proustaška stranka Franje Tuđmana
adaktirala odredbe pomenute Deklaracije koje su ušle u sve
Ustave Republike Hrvatske od 1947. do 1990. godine.
Takvu ultranacionalističku vladu je, međutim, podržala Međunarodna
zajednica, pa je sva sledujuća etnička čišćenja, hadezeovske
vlasti prećutkivala. Štaviše, Međunarodna zajednica je
priznala i komunističke granice nekadašnjih jugoslovenskih
republika (Deklaracijom o Jugoslaviji, u Hagu 18.10.1991.)
te je zato pitanje Srba u Hrvatskoj (na Međunarodnoj
konferenciji u Hagu koja je počela 7.8.1991. godine i bila
posvećena Jugoslaviji) raspoređeno u delokrug Potkomiteta za
nacionalne manjine.Na taj način je hrvatskom predsedniku
Franji Tuđmanu omogućeno da sprovede završnu anihilaciju
srpskog naroda u sadašnjoj Hrvatskoj.
Dabome, uz pomoć Međunarodne zajednice; o novcu za nabavku oružja Hrvatske
vojne odbrane odlučuje Nil Haris u američkoj ambasadi u
Bonu,iako u Hrvatskoj nije ugrožen hrvatski, već srpski
narod.Franjo Tuđman nije krio svoje namere (24.2.1990.
godine kao predsednik stranke HDZ, izjavio je da "Nezavisna
država Hrvatska nije bila samo puka kvislinška tvorba i
fašistički zločin, već i izraz povjesnih težnji hrvatskog
naroda: ) kao što nije krio ni svoja uverenja. U svojoj
knjizi "Bespuća povjesne zbiljnosti" (1990.) ovaj
kvaziistoričar otvoreno je zastupao antisemitizam što će na
kasnijim političkim promocijama iskoristiti za lidersku
krilaticu: "Ponosan sam što moja žena nije ni Srpkinja, ni
Židovka".
Nova hrvatska država je odmah preuzela simbole ranije
NDH, iz doba ozloglašenog gaulajtera i zločinca, ondašnjeg
poglavnika NDH Ante Pavelića. U povratne srbofobične
hrvatske države iz Ustava izbacile srpski narod i krenule u
državni teror nad njih, spadaju i zastava "šahovnica" moneta
"kuna" i zabrana srpskog pisma "ćirilice".
Uplašen za svoju budućnost pred senkom genocidnog recidiva,
srpski narod u hrvatskoj regiji je pristupio
samoorganizovanju. Po pobedi Franje Tuđmana na
višestranačkim izborima u Hrvatskoj (6.5.1990.) Srbi
formiraju "Srpsko nacionalno vijeće" 25. 7. 1990. koje je na
osnovu plebiscita proglasilo srpsku autonomiju 30. 9.1990.
godine. Učestala hapšenja Srba, upadi hrvatskih specijalaca
u srpske gradove, zabrane okupljanja srpskih vernika, u
obeležavanju nacionalnih praznika. dramatični sukobi sa
pripadnicima hrvatske vojske i policije doprineli su da se
Srpska demokratska stranka (formirana u selu Vojniću, regija
Kordun 11.2. 1990.)obrati tužbom Raselovom sudu protiv
Republike Hrvatske zbog priprema genocida nad srpskim
narodom u Hrvatskoj. Politička, međupolitička. liderska,
vojna, ekonomska i programirana međuetnička kriza. koja
potresa drugu Jugoslaviju, samo uvećava neizvesnost srpskog
naroda u Hrvatskoj; na političkoj klackalici između Beograda
i Zagreba njemu se dodeljuje uloga žrtve. U međuvremenu
specijalci Ministarstva unutrašnjih poslova Hrvatske
pokušavaju da prodru na teritoriju Knina, Petrinje, Dvora na
Uni, Pakraca, Stare Tenje, Borova Sela, Gline, Plaškog,
Plitvica tokom 1990. i 1991. i tako anuliraju srpsku odluku
o autonomiji. Srbi nisu u stanju da organizuju jedinstvenu
civilnu zaštitu na sveukupnoj teritoriji gde su većinsko
stanovništvo, pa je hrvatska vojska, i pre izdvajanja
Hrvatske iz Jugoslavije (8.10. 1991.) počinila genocidni
zločin u nekoliko srpskih mesta (Grubišino Polje - Pakrac -
Daruvar 22. 8. 1991. Gospić - 4. 9. 1991.).
Kao odgovor na državni teror srpski narod je proglasio na Ustavotvornoj
skupštini u Kninu 19.12.1991. Republiku Srpsku Krajinu
svojom državom. Republika Srpska Krajina uspostavila je
svoju samostalnost (teritorija, narod, vlast, sudstvo,
prosveta, zdravstvo) pre međunarodnog priznanja Hrvatske
(Evropska zajednica je priznala Hrvatsku i Sloveniju za
samostalne države 15.1.1992. u članstvo OUN
Slovenija,Hrvatska, Bosna i Hercegovina su primljene 23. 5.
1992. godine). Hronologiju političkog subjektiviteta
Republike Srpske Krajine ističemo samo zato da bi se jasnije
predočilo da Hrvatska u vreme međunarodnog priznanja nije
imala nikakvu kontrolu nad srpskim teritorijama. A ta je
teritorija obuhvatala delove regija Dalmacije. Krajine.
Like, Korduna, Banije, Zapadne i Istočne Slavonije, Baranje
i Srema - što je u stvari najvećim delom prostor na kome su
Srbi uživali sva samostalna prava u okviru nekadašnje Vojne
krajine (1522-1881.).
Sprovođenje državnog terora nad Srbima u Hrvatskoj ubrzo je
doprinelo da sukobi 1991. godine prerastu u pravi rat, i to
pre raspada druge Jugoslavije. Hrvatska je 5.12. 1991.
godine opozvala Stjepana Mesića iz Predsedništva Jugoslavije
(izabran na mesto predsednika već uveliko dezorijentisane
Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije 1. 7.1991.
pod pritiskom Evropske zajednice) koji je svoj politički
doprinos okarakterisao rečima: "Mislim da sam obavio
zadatak. Jugoslavije više nema". Nesumnjivo manipulisanje
oko trajanja Druge Jugoslavije predstavlja pravu političku
maskaradu. Uostalom, nije li činjenica da je američki Senat
(17. aprila 1991.) usvojio Rezoluciju 106 u kojoj se
obrazlaže zabrinutost zbog nestabilne situacije u
Jugosalviji od predsednika SAD je traženo da u slučaju
vojnog udara u Jugoslaviji odmah suspenduje vojno-tehničke
beneficije. Takođe, 13. maja 1991. godine Panevropska unija,
na čelu sa Oto fon Habzburgom (Otto von Habsburg), pismom
obavestila predsednika Skupštine Slovenije da je Unija
predložila Evropskoj zajednici da prizna nezavisnost
Slovenije i Hrvatske. Istovremeno u jeku rasparčavanja
Jugoslavije i polarizovanja političke i nacionalne krize
državni sekretar SAD (na kraju posete SFRJ, 21.6.1991.)
izjavljuje da SAD podržavaju "celovitu i demokratsku
Jugoslaviju" ponavljajući zaključke iz Deklaracije Evropske
zajednice prema kojoj "ujedinjena demokratska Jugoslavija"
ima velike šanse za integraciju u Evropu.
Koliko su ovakvi stavovi bili politički neodmereni i deo
ekvilibrističkog scenarija potvrđuju: medijski genocid nad
Srbima, poziv pape Jovana Pavla Drugog da se 800 miliona
katolika mole za spas Hrvatske, a potom ekonomske sankcije
za srpski narod od Republike Srbije i Republike Crne Gore,
kao i Rezolucije Saveta bezbednosti. Prva Rezolucija Saveta
bezbednosti 713, od 25. 11. 1991. (koja dolazi posle napada
hrvatskih vojnih snaga na selo Mirkovce 22. 7.1991.) biće
osnova za sve buduće političke konstrukcije u rešavanju
"srpskog pitanja". U paragrafu 8, Rezolucije 713, decidirano
stoji da "teritorijalni dobici i promene granica nametnutih
silom u okviru Jugoslavije" neće biti priznati. Prema
tome,već tada se ne stavlja akcenat na garantovanje
međunarodnih granica SFRJ (koja je i potpisnik tih načela u
Helsinkiju 1975.) već, u stvari, na administrativne granice.
Prikrivena, a dugoročna politika evroameričke koalicije je,
ovim početnim aktom, utvrđivala granice bivših
jugoslovenskih republika, kako bi srpske etničke teritorije
ustupila novouspostavljenim secesionističkim država.
Razumljivo, promene granica uz primenu sile od strane
Hrvatske ova Rezolucija neće uzimati u obzir. To znači da se
odluka srpskog naroda na samoopredeljenje neće uvažiti kao
što se pod "silom" neće smatrati promena granica od strane
Hrvatske.
Iz ovoga jasno sledi da su UN temeljnom Rezolucijom 713 odlučile da izvrše
uzurpiranje srpskog etničkog prostora, što se i dogodilo sa
Republikom Srpskom Krajinom, u okviru hrvatske regije. Posle
Ženevskog sporazuma (23.11.1991.) na kome su se Hrvatska i
Jugoslavija saglasile o razgraničenju SAO Krajine i Hrvatske
i na kome je prihvaćen Vensov plan (Vance plan) 27.11. je
doneta Rezolucija 724. Simulacija jednakih aršina za strane
u sukobu potvrđena je u praksi. Naime, u paragrafu 5. ove
Rezolucije (koja se oslanja na paragraf 6. Rezolucije 713)
obrazložena je odluka o obaveznom embargu na naoružavanje
svih strana u bivšoj SFRJ. Pa, ipak, UN su pomogle da se
katolici iz Hrvatske i muslimani iz Bosne neograničeno
snabdevaju svim vrstama oružja.
Međunarodna aktivnost za poništavanje Republike Srpske
Krajine posebno je ažurna tokom 1992. godine iako su
regularne hrvatske trupe počinile stravične zločine nad
srpskim stanovništvom, u pojedinim regijama, sprovodeći
programirano etničko čišćenje. Srpski sabor (koga
predstavljaju akademici Pavle Ivić i Vasilije Krestić i
istoričar Vojin Dabić) odnosno Informativni centar Srba 31.
oktobra 1992. godine priredio je Izveštaj o progonu i
stradanjima srpskog naroda u Zapadnoj Slavoniji (28 strana +
četiri karte), našto je međunarodno javno mnjenje odgovorilo
dirigovanom ćutnjom. Vensov plan je zamišljen navodno kao
pravedno rešenje i pokušaj da se zločini hrvatske vojske
periferizuju. Ali, po dobijanju saglasnosti za primenu
Vensovog plana (prihvaćen pod pritiskom beogradskog režima
na Skupštini republike Srpske Krajine 9. 2. 1992. godine)
sledila je jedna po jedna akcija, koje će ga, programirano,
minorizovati. Prilagođavanjem sledujućih Rezolucija
ispunjavali su se hrvatski interesi, poništavajući
istorijsko, faktičko i državotvorno pravo Republike Srpske
Krajine. Politika realnosti zamenjena je politikom
simulacije i faktorom vremena: trebalo je trošiti političku
volju srpskog naroda, bez vidnih rezultata, i polako uvoditi
taj isti narod u apatiju, a povremenenim hrvatskim ritualnim
ubistvima srpskih civila ceo narod uvoditi u osećaj izvesne
bezizlaznosti.
To znači da je Vensov plan samo prividno Srbe dovodio u
ravnopravan položaj odlažući u prvoj tački stav o
neprejudiciranju političkog rešenja. U svim ostalim
zahtevima Vensov plan je za Hrvatsku osigurao
vanteritorijalni status i to:
1. Vojska UN ne čuva srpsku granicu.
2. Razoružava se samo srpska vojska.
3. Obavezuju se Srbi da vrate izbeglice - Hrvate sa
teritorije Republike Srpske Krajine, dok Hrvatska ne podleže
istoj obavezi iako je sa svoje teritorije proterala mnogo
veći broj Srba.
4. UNPROFOR (čije su snage osnovane Rezolucijom 743 od
21.2.1992.) i posmatrači Evropske zajednice imaju zadatak
kontrolisanja jedino srpske strane.
5. Humanitarna pomoć je trebalo da dolazi u Krajinu tek uz
"odobrenje vlade u Zagrebu" pa se ta akcija svodila na pomoć
isključivo Hrvatskoj.
Posledično, vojska Republike Srpske Krajine, je predala teško naoružanje
UNPROFOR-u, koji je "preuzeo" obavezu da spreči upad
hrvatske vojske na srpsku teritoriju. Međutim, UNPROFOR,
smešta svoja sedišta u Knin i druga mesta u dubini srpske
države, pokazujući da neće čuvati krajinsku granicu.
Jasno uočavajući da Vensov plan latentno gura Srbe u postepenu katastrofu,
Sveti arhijerejski Sabor Srpske pravoslavne crkve izdao je
Saopštenje (17. januara 1992.) o pravu srpskog naroda na
samoopredeljenje - očekujući veće i primerenije garancije
srpskom krajinskom narodu. Na žalost, garantije su bile
ravne mere Vensovog plana, što je hrvatska vojska koristila,
nastavljajući sa vojnim upadima, masovnim ubistvima i
diverzantskim akcijama.
Srbima je podvaljeno i Rezolucijom 762 (od 30. 6.1992.) čiji su sastavni
deo predstavljala i dokumenta. Ovom Rezolucijom "uvode se
ružičaste zone" i ona je usledila nakon agresije hrvatske
vojske na međurečje Krke i Čikole (Miljevački plato),
Republika Srpska Krajina je znači, u vreme zaštite
Ujedinjenih nacija, bila izložena genocidnim pogromima.
Hrvati su najavljivali etničko čišćenje po principu "spržene zemlje" kako
su to već učinili sa 4.118 srpskih domaćinstava (krajem
1991.) u Zapadnoj Slavoniji. Rezolucija 762. doneta je,
navodno, protiv Hrvatske i masakriranja počinjenog na
Miljevačkom platou u Dalmaciji 21. juna 1992. godine, dok se
u stvari ovom Rezolucijom, Savet bezbednosti otvoreno
svrstao na hrvatsku stranu. Članom 3 je zahtevano da se
hrvatska vojska povuče sa Miljevačkog platoa (što je ona i
učinila), ali su Hrvati vojsku zamenili jakim milicijskim
snagama, čak uveli administraciju i evidentno produžili sa
okupacijom. Teško oružje Republike Srpske Krajine bilo je
uskladišteno i pod međunarodnom kontrolom, pa nikakva veća
vojna intervencija (za povratak otete teritorije) nije bila
moguća. Evroamerička politička administracija je smatrala da
je Hrvatska pozitivno odgovorila na Rezoluciju 762. jer ta
Rezolucija i nije predvidela povlačenje hrvatske policije.
Da bi se ublažila Hrvatska agresija na Krajinu i OUN članom 4. iste
Rezolucije traži da se "iz Hrvatske povuku i razoružaju
zaostale snage Jugoslovenske narodne armije": ovo je
dosledno sprovođena i produžavana farsa sa vojskom
raspolućene JNA, slično istovetnim zahtevima iz Rezolucije
752. kada se zahtevalo da se vojska JNA i delovi Armije
Republike Hrvatske povuku iz Bosne i Hercegovine.
I tada je reagovano nakon masakra koji je vojska Hrvatske izvršila
26.3.1992. (Bosanski Brod) i 3.4.1992. (Kupres) nad Srbima u
drugoj državi- Bosni i Hercegovini.
Iako su i tom prilikom deklarativno, obe vojske jednako
tretirane, hrvatska vojska je ostala da u koaliciji sa
muslimanskom armijom pokuša da uguši organizovanje srpskog
naroda u Bosni i Hercegovini. U pratećim dokumentima
Rezolucije 762 zahteva se i povratak proteranih Hrvata iz
Republike Srpske Krajine ali se - opet ni rečju ne pominju
brojniji proterani Srbi iz Hrvatske. U pratećim dokumentima
je sadržano i nevešto objašnjenje zašto neke teritorije RSK
postaju "ružičaste zone" (a što konkretno znači ukidanje
makar i navodne zaštite tih teritorija od strane UN).
Zanimljivo je da se "ružičaste zone" poklapaju sa delovima
RSK koji su po nju od vitalnog značaja. Između ostalih, to
su oblasti oko jezera i hidrocentrale Peruća, oko
Masleničkog mosta, zatim plodnih delova Ravnih kotara, onda
oko Krnjaka blizu Karlovca, te žitarskih delova u Baniji i
bogatih predela prema industrijskom gradu Sisku. Šta je to u
stvari značilo? Nesumnjivo, ozbiljno poništavanje Vensovog
plana, jer je tačkom 9. tog plana bilo predviđeno da se
granica zaštićenih zona OUN povuče sa predstavnicima
hrvatske i srpske strane. Naprotiv, Rezolucijom 762 Savet
bezbednosti je stavio van snage ovu odredbu Vensovog plana.
Proglašenje "ružičastih zona" Savet bezbednosti je pravdao
time što je to zemljište pripadalo opštinama (u vreme
postojanja Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije)
čiji su centri u Hrvatskoj: Sinj, Šibenik, Zadar, Karlovac i
Sisak. Daljne poništavanje Republike Srpske Krajine slede i
naredne rezolucije, delujući po principu "korak po korak"
doduše u složenijem političkom komplotu, jer se rezolucijama
pripremao teren za poništavanje obe srpske države nastale
raspadom Titove Jugoslavije (Republika Srpska Krajina i
Republika Srpska).
Tako je krajinski pravoslavni narod, izuzev genocidnim
namerama hrvatske katoličke države, podvrgnut presiji
evroameričke koalicije, kojaje uporno tražila način, put i
rešenje da državu krajinskih Srba definitivno amputira.
U tom smislu ne čude ni kotnradiktorni stavovi prvog čoveka
instrumentalizovanih Ujedinjenih nacija.
Iako je Butros Gali (Boutros Boutros Ghali) 4. 2.1992.
izjavio da na teritoriji pod zaštitom UN neće važiti
hrvatski zakoni, Rezolucijom 769, od 7. avgusta 1992. godine
Savet bezbednosti potpuno ignoriše Srbe u Krajini.
Pozivajući se u tački 4 iz Izveštaja Generalnog sekretara (i
tačke u Izveštaju od 14 do 15) Savet bezbednosti zahteva
uspostavljanje hrvatske policije i carine na granici između
Republike Srpske Krajine i Savezne Republike Jugoslavije te
između Republike Srpske Krajine i Republike Srpske. Ergo, to
je podrazumevalo delom i primenu hrvatskih zakona na
granici. Dosledno primenjujući strategiju "toplo-hladno" UN
će, opet, po agresiji republike Hrvatske na Ravne kotare
(22. januara 1993.) izglasati novu Rezoluciju.
Potrebno je istaći da je neoustaški napad demokratske i
evropeizirane vojske Franje Tuđmana počinio neopisiv masakr
u Ravnim kotarima, koji su se nalazili pod zaštitom
Ujedinjenih nacija.
Zaposedajući srpske teritorije ova vojska ksenofobičnih
krstaša masakrirala je sve živo na šta je naišla,
sravnjujući sa zemljom srpska sela, srpske svetinje i srpska
grobišta. Kao odgovor na ovu dirigovanu "katoličku akciju"
hrvatske države, donosi se Rezolucija 802 (od 25. januara
1993.) kojom se traži povlačenje hrvatskih snaga iz Ravnih
kotara. Ova politička rašomonijada nije više ni
najdobronamernije mogla razuvereti u planove diskreditovanih
Ujedinjenih nacija. Naprosto, Rezolucija nije mogla da se
realizuje baš zato što je njena pravna pouka u suprotnosti
sa odlukama Rezolucije 762, koje nisu obesnažene ni jednom
novom rezolucijom. To znači da je Rezolucija 802, doneta
iako pravno nije bila valjana, iako je poništavaju odluke
Rezolucije 762. Jednostavno nije bilo moguće uvažiti član 1.
Rezolucije 802 kojim je zahtevano da se hrvatska vojska
"povuče iz zona pod zaštitom Ujedinjenih nacija". A nije
bilo moguce izvršiti ovaj zahtev stoga što su područja koja
su bila okupirana (Ravni kotari) pripadala takozvanim
"ružičastim zonama" - a one se, shodno Rezoluciji 762, nisu
smatrale zonama pod zaštitom UN.
Najzad, Rezolucijom 815 od 30. 3. 1993. godine Savet bezbednosti se jasno
izjasnio za poništavanje Republike Srpske Krajine. U tački
5. se utvrđuje da su "zone pod zaštitom UN integralni deo
republike Hrvatske" čime se prejudicira političko rešenje.
To je značilo nepriznavanje postojanja Republike Srpske
Krajine i konačno rušenje plana Sajrusa Vensa (Syrus Vance).
Daljni pregovori nisu imali za cilj rešavanje jednog
složenog političkog procesa kakvi su srpsko-hrvatski odnosi
već održavanje permanentnog pritiska na vladu RSK da, slično
Jugoslaviji, podrži sprovođenje u život relevantnih
rezolucija Saveta bezbednosti. To se ponovilo i na
razgovorima u Ženevi, kada je delegacija Republike Srpske
Krajine tražila uspostavljanje svoje administracije na svim
okupiranim teritorijama i povratak proteranih Srba. Umesto
ranijih zahteva političkog lukavstva. predstavnici
diplomatskog liberalizma su se služili diktatom.
Tako je 6. aprila 1993. godine Lord Oven (David Oven) "prisiljavao
delegaciju RSK da potpiše sporazum po kojem bi svu upravu
nad područjima koja je Hrvatska okupirala 21. juna 1992. i
22. januara 1993. godine preuzele Ujedinjene nacije" (S.
Jarčević, Leksikon istorijskog beščašća 1996). Razumljivo,
do sporazuma nije došlo, bez obzira na lorda Ovena i njegovu
učestalu krilaticu "Potpišite već jednom, taj prokleti
sporazum".
Za britanskog lorda sporazum je bio samo potpis na papiru, za narod
Republike Srpske Krajine to bi predstavljalo besprizornu
kapitulaciju. Gubeći političku meru, Savet bezbednosti je
posegnuo za argumentom moći kažnjavajući sveukupni srpski
narod koji nije bio u ratu sa Savetom bezbednosti.
Primenjivanjem blokada i embarga revitaliziran je Helms-Bartonov zakon
(američko kažnjavanje karipskih naroda) koji se, međutim, u
svemu protivi međunarodnim principima. Pa, ipak, po
direktivi SAD, Savet bezbednosti je 17.4.1993. godine
usvojio Rezoluciju 820. koja pooštrava sankcije protiv
Srbije i Crne Gore, to jest Savezne Republike Jugoslavije
(Treće Jugoslavije u ovom veku).
Rat protiv srpskih zemalja je nastavljen mimo normi
međunarodnog prava, kako se to činilo i sve vreme raspada
komunističke Jugoslavije spram srpskog naroda. Jugoslaviji
je - Rezolucijom 820. - zabranjena svaka vrsta saobraćaja
van svoje teritorije i plovidba se nije mogla vršiti u
međunarodnim vodama i rekom Dunavom. Članom 12. uvedene su
totalne sankcije (čak i humanitarna pomoć), prema Republici
Srpskoj Krajini i Republici Srpskoj.
Principijelnoj u neprincipijelnosti evroameričkoj
zajednici i UN nije smetalo da Rezoluciju 820 primeni i na
Republiku Srpsku Krajinu iako su tim činom priznali
suverenost Republike Srpske Krajine.
Jednostavno, proces razupiranja svesrpskog naroda se morao
finalizovati, bez obzira na pravne nonsense i ogrešenje o
demokratska načela i međunarodno pravo. Tako je Rezolucija
820 postala ruglo Saveta bezbednosti koji se opsesivno
upirao da poništi Republiku Srpsku Krajinu,a ovom
Rezolucijom joj priznao državnički subjektivitet. Naime,
Povelja UN predviđa sankcije samo prema suverenim državama,
a Savet bezbednosti je priznao nešto (Republika Srpska
Krajina) što se trudio da negira svih ranijih godina.
Kako ova politička pornografija nije nikog zabrinjavala,
nastavilo se sa pritiscima na Republiku Srpsku Krajinu, da
potpiše sporazum o vlastitoj smrti.
Početkom jula 1993. godine satelitsku ulogu tumača u
ubeđivanju Srba da neminovni poraz treba da proglase pobedom
(poništavanje RSK) preuzela je Rusija. Očekivalo se, obzirom
na tradicionalno prijateljske odnose ova dva naroda da će
ruska misija okončati za Zapad problem Republike Srpske
Krajine i time možda dobiti neki poen u poražavajućoj ulozi
političkog autsajdera. Zapadne analitičke službe su za veru
u dobar ishod imale dva razloga: prvo, ruska misija (kao
pravoslavna misija) neće biti dočekana kao strana koja
ultimativno diktira uslove i - drugo, ruska misija je morala
da štiti interese Zapada, jer su Rusiji (na ime
saučesništva) otpisivani dugovi i davana ekonomska pomoć.
Danas se sa sigurnošću može konstatovati da je Rusija, na
šteti nanetoj srpskom narodu, zaradila oko 435 miliona
dolara (od otpisivanja zajma do ekonomske pomoći). Štaviše,
dugovi Rusije (te zajam do 1992. godine) koji su iznosili
110 milijardi dolara su reprogramirani, kako Rusija ne bi
stavila veto u Savetu bezbednosti. Ruska misija koju je
predvodio zamenik ministra inostranih poslova, Ćurkin,
obećavala je da će primorati Republiku Hrvatsku na saradnju
(ekonomsku, saobraćajnu), sa Republikom Srpskom Krajinom -
kao i da se tačka 12. Rezolucije 820 (o blokadi RSK) neće
više primenjivati. To je bio predlog sporazuma koji se vladi
RSK činio sasvim realnim, i bez majorizacije.
Tako je i došlo do dugo očekivanog sporazuma (15. i 16. 7.
1993.) u Erdutu koji su potpisali predstavnici istog ranga,
ministar inostranih poslova RSK i ministar trgovine
Republike Hrvatske. Glavne odredbe Erdutskog sporazuma
podrazumevale su da se pripadnici hrvatske vojske povuku sa
okupiranih područja, da na tim teritorijama kontrolu ima
policija UN, da Srbi i Hrvati u odnosu 50-50% koriste most
Maslenicu, aerodrom u Zemuniku i hidroelektranu Peruću, te
da ekspertske grupe pripreme elaborate za ostale privredne
delatnosti (proizvodnja struje u Obrovcu, snabdevanje vodom
hrvatskog dela Dalmacije).
Tim pre činilo se da će Erdutskim sporazumom antisrpska politika prerasti
u politiku realnosti i demokratskih načela koja proklamuju
zemlje moći i uticaja. Već i zato što je Rezolucijom 847
Savet bezbednosti (30. juna 1993.) to najavio, dok je u
predsedničkom saopštenju Saveta bezbednosti. od 30. jula
1993. u drugom pasusu pozdravljeno potpisivanje Erdutskog
sporazuma. U ovom slučaju samo je zamenjen red poteza:
ranije je hrvatska agresija prethodila rezolucijama, a sada
je jedan sporazum prethodio inkvizitorskoj odluci. Tuđman
je, dogovorno sa instruktorima profitokratije, odbio primenu
Erdutskog sporazuma, a Savet bezbednosti (kome je ovaj
sporazum značio sondiranje stanja političke volje naroda
RSK) doneo Rezoluciju 855 (9. 8.1993.) zahtevajući od
Jugoslavije da prihvati posmatrače na Kosovu, Raškoj oblasti
(Sandžak) i u Vojvodini.
Očito, ulogu hrvatskog inkvizitora preuzeo je Savet bezbednosti u projektu
razsrbljavanja, razpravoslavljenja i razdržavotvorenja
srpskog naciona u celini. Novina u odnosima Hrvatske i
Republike Srpske Krajine sastojala se, u ovom periodu, u
tome što su Hrvati (po nalogu Međunarodne zajednice) tražili
modalitete novog sporazuma - istovremeno nastavljajući sa
masovnim ubistvima, paljevinama, i zatiranjem srpskog
stanovništva koga su navodno, od agresije čuvali pripadnici
Ujedinjenih nacija.
Tako je Hrvatska ponudila Republici Srpskoj Krajini nacrt
novog sporauzma 8. 9.1993. a po načelu "psihološkog šoka" u
politici, iste noći i narednog dana (9. 9. 1993.) izvršila
masakr u Medačkom džepu. Nakon što su pripadnici hrvatske
vojske potpuno opljačkali pa uništili jedanaest srpskih sela
(na takozvanom "Medačkom džepu") koja su bila pod zaštitom
UN, UNPROFOR je intervenisao kod vladajućeg režima u
Beogradu (Jugoslavija) i predstavnika vlade u Kninu
(Republika Srpska Krajina) da Srbi ne proširuju ratna
dejstva.
Vlada RSK je odbila cinični zahtev UNPROFOR-a i prosledila zahtev ministru
odbrane i komandantu Glavnog štaba (generalu Miletu
Novakoviću), da osvoji okupiranu teritoriju. Pijun
beogradskog režima, komandant Glavnog štaba, ne samo što
nije izvršio ovo naređenje već je potpisao Sporazum na kome
je UNPROFOR insistirao, a po kome se "srpska vojska i
naoružani vojnici neće vraćati u područje Medaka, kada se
povuče hrvatska vojska".
U daljem osipanju homogenizacije Republike Srpske Krajine Savet
bezbednosti i Hrvatska su se odlučili za tradicionalnu i
uspešno oprobanu metodologiju. Nastavak etničkih čišćenja
slediće rezolucije koje su obavezivale jedino srpsku stranu.
U periodu između 9. i 17. 9. 1993. godine Hrvati će
nastaviti sa etničkim čišćenjem počinivši nečuvene zločine u
naseljima Divoselo, Čitluk i Počitelj, ali i u još devet
manjih sela. Ubrzo je usledila Rezolucija 871 od 4. 10.
1993. samo sada bez osvrtanja na zločine Hrvata u Lici.
Prvim članom ove Rezolucije, briše se validnost Republike
Srpske Krajine jer se delatnost UNPROFOR-a deli po
teritorijalnom principu: UNPROFOR u Hrvatskoj, UNPROFOR u
Bosni i Hercegovini, i UNPROFOR u Makedoniji. I više od
toga: članom 2 se ističe zabrinutost zbog napada unutar
Hrvatske (!?). To znači da se, Rezolucijom 871 prećutkuju
napadi hrvatske vojske na zone pod zaštitom UN, kao što se
prećutkuje da hrvatska regularna vojska (u koaliciji sa
muslimanima) ratuje u susednoj Bosni i Hercegovini protiv
Srba. I ne samo to: Hrvatska se (istim članom ove
Rezolucije) nagrađuje jer "osigurava poštovanje i
teritorijalni integritet Republike Hrvatske".
Skupština Republike Srpske Krajine odbacila je Rezoluciju 871 i u celini i
donela Deklaraciju o odbacivanju Rezolucije. Rezolucijom 871
Savet bezbednosti je jasno davao do znanja kojim pravcem će
ići politika evroameričke koalicije u poništavanju Republike
Srpske Krajine. Potpuno se odustalo od traženja srednjeg
rešenja i vidno se pripremala pogodna situacija za
definitivno etničko čišćenje Srba RSK. To su, uostalom,
potvrdile i sve rezolucije, od kojih ni jedan nije doneta
protiv Hrvatske, bez obzira na dosledna državni teror nad
Srbima u Hrvatskoj i etnička čišćenja u rubnim delovima RSK.
Jedan jedini dokument u UN (izveštaj Butrosa Galija pred Savetom
bezbednosti od 15. maja 1993. godine) svedoči o teškom
položaju Srba u Hrvatskoj. Samo u tom dokumentu se priznaje
da je Hrvatska, od 18.3.1993. proterala oko 251.000 Srba,
koji su se sklonili u Republiku Srpsku Krajinu i Saveznu
Republiku Jugoslaviju.
Period 1994. godine predstavlja "napor" Međunarodne
zajednice da iznađe pravi modalitet za poništavanje RSK. Dve
političke sesije (zagrebačka i londonska) Zagrebački
sporazum o prekidu neprijateljstava (29. 3. 1994.). Pa,
ipak, vreme se nije trošilo niti na potvrđivanje sporazuma
niti na rezolucije, jer se scenario raspada RSK znao ali se
čekalo na razradu modaliteta. Zato 1994. predstavlja
administrativni interregnum u zvaničnim odnosima Međunarodne
zajednice sa Republikom Srpskom Krajinom.
U ovom periodu mnogo se više pažnje posvećuje režimu u Beogradu koji
pokazuje sve veću kooperativnost u odnosu na američku
administraciju. Programiranim izborom vlade RSK i parlamenta
režim u Beogradu kontroliše. diktira i usmerava politiku
RSK, ostvaruje trojnu vlast (civilnu, vojnu i policijsku) i
kriminalizira privredni i društveni život. To je i razlog
što ova vlada RSK nije uspela da sprovede deo zahteva iz
Zagrebačkog sporazuma, odnosno da na bivšu okupiranu
teritoriju pošalje svoju policiju i organizuje vlast. Sa
porastom destabilizacije u RSK i pritiscima spolja na sve
srpske zemlje ušlo se u 1995. godinu koju je Međunarodna
zajednica procenila kao tačku finalizacije poništavanja,
uveliko getoizirane Republike Srpske Krajine.
Korak ka pritvorenoj rešenosti definitovnog uništenja
najzapadnije srpske države na slovenskom delu Balkana
odvijao se na dva plana: pokazivanjem volje da se druga
srpska država u regiji Bosne i Hercegovine (Republika
Srpska) dovede u ravnopravan položaj sa preostalim entitetom
u istoj regiji (muslimansko-katolička koalicija) i
pokazivanjem rešenosti da se Republika Srpska Krajina zbriše
sa istorijske i političke karte Evrope. Otuda je i normalno
što Rezolucije 981 od 31.3.1995. godine predstavlja vrhunac
neprijateljske politike UN
protiv Srba.
Ovom rezolucijom se Vensov plan apsolutno anulira, pa se
teritorija RSK više ne smatra prostorom pod zaštitom vojnih
snaga OUN. Tako se, bez saglasnosti srpske strane, tačkom 2.
Rezolucije 981 ukida UNPROFOR i osniva "Operacija za
povratak poverenja u UN".
To je bio signal za agresiju na celu Republiku Srpsku
Krajinu pošto ona nije više bila pod zaštitom Ujedinjenih
nacija. Hrvatska se odlučila da predvoji RSK pa kao svoj
strateški cilj odabrala oblast Slavonije. Razlog treba
tražiti pre svega, u doslednom političkom pragmatizmu. Kako
je Hrvatska "pokrivena" medijskom kampanjom protiv Srba - u
vreme rata u Istočnoj Slavoniji za grad Vukovar - u periodu
od 1. 8. do 20. 9. 1991. godine nesmetano sprovela većim
delom etničko čišćenje Slavonije, onda je sada trebalo
dovršiti sa ostalim Srbima kako bi Slavonija (poput drugih
regija na kojima žive Srbi) bila preprogramirana u oblast
etnički čiste Hrvatske.
Naime, prema urednim obaveštenjima UNPROFOR-a hrvatska
evropapistička soldateska je tokom 1991. godine sravnila sa
zemljom 286 srpskih sela.
Utoliko pre, sa Zapadnom Slavonijom je trebalo bespošteno
završiti kako bi Hrvati ušli u Jasenovac (nekadašnji
koncentracioni logor osnovan pre svega za Srbe) i malignu
istoriju hrvatske i vatikanske politike zamenili stratišem
na kome su pokopane hrvatske žrtve fašizma i komunizma.
Prvog, 2. i 3. maja 1995. godine, neviđenom brutalnošću i
žestinom, izvršen je napad na 65 preostalih pravoslavnih
sela Zapadne Slavonije i nekoliko manjih gradova. Srpsko
teško naoružanje je bilo pod kontrolom UNPROFOR-a pa je
hrvatska vojska nesmetano mogla da obavi svoju "katoličku
akciju" obzirom da im je bilo garantovano da vojska savezne
države Jugoslavije (zajednica Republike Srbije i Republike
Crne Gore) neće reagovati, kao što vojnu pomoć nije pružio
ni Banjalučki korpus Republike Srpske.
Nacionalni paradoks je, utoliko bio veći jer se Srbija prihvatajući Vensov
plan, obavezala na zaštitu RSK. Pokušaj evakuacije (zbeg) iz
slavonskog pakla, završen je sa tragičnim posledicama.
Da bi ublažila počinjeno delo nezapamćenog zločina u drugoj
polovini XX veka, hrvatska vojska je nastradale zakopavala u
masovne grobnice, a pranjem deterdžentima očistila puteve od
krvavih mrlja.Jasušiju Akašiju (Yasushi Akashi) povereniku
Butrosa Galija u UN, nije bilo dozvoljeno 24 sata da uđe na
ovu teritoriju pretvorenu u srpsko gubilište. U ovoj akciji,
zajedničkoj sa predstavnicima evroameričke koalicije
hrvatski legionari su izbrisali svaki trag postojanja i
života u 11 sela pakračke opštine.
Tačno po programu 1. maja 1995. godine ponovo se zaviorila
ustaška zastava ("šahovnica") u Jasenovcu, kada je hrvatska
vojska zauzela ovo srpsko selo. U Jasenovcu su, do pred
Drugi svetski rat većinom živeli Srbi. Posle svetskog rata u
njemu su živeli nedoklani Srbi. Posle legionarskog upada
1995. godine tamo Srba više nije bilo pa je zato hrvatska
katolička crkva ubrzano napravila opštenarodnu procesiju u
znak zahvalnosti božjem proviđenju što je hrvatstvo iznova
vaskrslo u Jasenovcu. Jasenovačka novina, sklepana za tu
priliku, beleži da je narodna katolička procesija u
euforičnom veselju, trajala dva dana. Tako je najveći grad
mrtvih Srba pretvoren u katoličko hodočasničko mesto.
U jasenovačkom selu na strani prema reci Savi, nalazi se i spomen park na
istom mestu gde su 1941. hrvatske ustaše podigle
koncentracioni logor, prvi u Evropi po masovnom uništavanju
logoraša. Ubijani su Srbi, Jevreji i Cigani. Koncentracioni
logor Jasenovac je, isto tako, jedino stratište holokausta
Drugog svetskog rata koje je imalo poseban logor za decu,
uzrasta od kolevke (2,5 meseca) do 14 godina. U logorima
Nezavisne Države Hrvatske (NDH), prema dosadašnjoj
evidenciji pobijeno je 75.000 srpske dece, od toga 14.000 u
Jasenovcu.
Postupak anihilacije 1, 2. i 3. maja 1995. sprovođen je sa
profesionalnom perfekcijom. Što nije pobijeno - izbeglo je,
pa se akcija etničkog čišćenja može smatrati "savršeno"
obavljenom. Pvu akciju neokrstaša, u ime civilizacijskog
varvarstva, propratila je licemerna opaska Saveta
bezbednosti koji je pozvao Hrvate da "čuvaju dostojanstvo
srpskog naroda". Ono što treba istaći svakako je činjenica
da je najveći masakr u Zapadnoj Slavoniji izvršen na
delovima kada su "plavi šlemovi" ishitreno nestali. To je
posebno tačno za zbeg Srba koji se kretao (3. maja) iz
pravca Pakraca i Okučana na putu za Gradišku (teritorija
Republike Srpske). Potomci klanog naroda iz Drugog svetskog
rata, a sada izbeglice nedoklanog srpskog naroda iz trećeg
rata Hrvata protiv Srba u XX veku, nadali su se da će ih
plavi šlemovi zaštititi - obzirom da po odlasku Srba oblast
Zapadne Slavonije ostaje stoprocentno etnički čista. Zbeg, u
kome je najviše bilo dece (koja su vozila traktore), žena i
nemoćnih našla se u unakrsnoj vatri u šumi Prašnik, blizu
Nove Varoši. Broj masovno pobijenih Srba još uvek nije tačno
utvrđen. Istovremeno, da bi se ublažilo dogovorno etničko
čišćenje, a sopstvena javnost i dalje obmanjivala
(indoktrinirana satanizacijom Srba već je bila psihološki
spremna da prihvati "opravdan" zločin) - Međunarodna
zajednica se odlučila na bombardovanje Srba u Bosni i
Hercegovini.
Na sedište srpske vlade, na Palama, NATO je izvršio vazdušne udare, kao
što je bombardovao i druge delove Republike Srpske. Po
smatranju Zapada u ovom trenutku je trebalo iskoristiti
potpunu vojnu disperziju u RS i RSK i ako ne konačno
uspostaviti islamsku državu u Bosni i Hercegovini onda bar
apsolutno realizovati stvaranje etnički čiste Hrvatske.
Dodatno, patologija poraza u Zapadnoj Slavoniji (iznuđen
poraz - zbog oglušivanja Republike Srpske i Savezne
Republike Jugoslavije da vojno reaguju) trebalo je narodu u
Republici Srpskoj Krajini jasno da do znanja da su Srbi
jedini narod u Evropi koji se može nekažnjeno satirati. Zato
su i parolu iz Prvog svetskog rata: Serbien muss sterben
(Srbija mora umreti) ideolozi novog svetskog poretka -
potvrđujući svoju privrženost rasizmu i asimilaciji naroda
pravoslavnog i kulturnog prostora - obnovili i
civilizacijski nadogradili. Glas "razuma" nemačke Evrope sa
Kinkelom poručuje: Serbien muss man in die knie zwingen
(Srbija se mora baciti na kolena).
Ubrzo po etničkom čišćenju Zapadne Slavonije izvedena je
(od 1. do 5. avgusta 1995.) završna i apsolutizovana akcija
("Oluja") vojne agresije na Republiku Srpsku Krajinu. Svet
bezbednosti je odobrio NATO paktu da avijacijom pomogne
konzistentan hrvatski projekat etničkog čišćenja. Kompletna
srpska oružana sila (bez teškog naoružanja koje je
kontrolisao UNPROFOR) i srpski narod povukli su se sa
privremeno okupirane teritorije. Tačan broj nastradalih
prilikom ulaska hrvatske vojske, u egzodusu ophrvanom
mitraljiranjem iz aviona, u operaciji "postoluje" kad je
izvršeno masakriranje zaostalih i nemoćnih - još uvek nije
pouzdano utvrđen. -Po procenama Komesarijata za izbeglice,
predstavnika UN i Crvenog krsta oko 250-300 hiljada Srba iz
Republike Srpske Krajine pretvorilo se u najdužu izbegličku
reku XX veka, na svom neizvesnom putu prema Srbiji odnosno
Jugoslaviji. Ovom kolonom unesrećenika- prognanih sa
hiljadugodišnjih ognjišta - okončano je pitanje Republike
Srpske Krajine. Savet bezbednosti je ovaj predmet mogao da
arhivira.
3.
Politika interesa takozvane Međunarodne zajednice i
revitalizirani istorijski anahronizam rimokatoličke
organizacije odlučivali su o sudbini Republike Srpske
Krajine. Istorija ove države, čija je teritorija okupirana
predstavlja i istoriju licemerokratije i papokratije na
kraju logorskog XX veka. Pod postojećim okolnostima, a bez
podrške i političke mudrosti dveju većih srpskih država
(Srbija i Crna Gora), Republika Srpska Krajina je trajala
toliko koliko je bilo potrebno vremena evroameričkoj
lihvarokratiji da je poništi. Cilj je opravdavao sredstva, i
tog jezuitskog načela takozvana Međunarodna zajednica se
držala konzistentno u razupiranju dela srpskog etničkog
prostora. Zato su Srbi prošli i kroz najžešći, do sada
poznati, medijski genocid - koji je, kao paralelno sredstvo
trebalo da osluži ostvarenju cilja, anihilaciji jednog
naroda i jedne države.
Vodeću ulogu u programiranoj satanizaciji srpskog
naroda - kako to svedoči Raju G. C. Thomas sa Marquette
Univerziteta u Millwaukee, Wisconsin - obavio je
jevrejsko-nemački lobi, u SAD, koji je, shodno tome,
prećutao etnička čišćenja Srba od strane hrvatske vojske.
Pod nepojmljivim i bestijalnim zločinima koji su ponavljali
arsenal zverstava iz Drugog svetskog rata, izuzev prodaje
ljudskih organa, svetska nalogoprijemčiva javnost je
zatvarala oči. Bio je to znak podstreka da se ritualna
ubistva kao najvažniji deo militantnog programa armije
Franje Tuđmana, redovno ponavljaju - do pada Republike
Srpske Krajine. Saučesništvo svetskih medija u zločinu
protiv čovečnosti je evidentno što potvrđuju i autori knjige
On assasisne un peuple iz 1995. (Patrick Barriot – Eve
Crepin).
Da je reč o pravom medijskom ratu protiv Srba svedoči i fotoreporter
Russel Gordon koji je pod naslvoom The Media war in the
Balcans objavio tekst 1996. u avgustovskom broju revije
"Chronicles" (A Magazine of American culture).
Programirano iskrivljavanje slike o događajima u Hrvatskoj ili Bosni i
Hercegovini, ciljno satanizovanje martirijskog srpskog
naroda - jasniji su danas no u vreme medijske kampanje.
Uostalom, po ostvarenju dela interesnog političkog programa
(pad RSK svetska glasila su ublažila svoj cenzorski protokol
i povremeno objavljuju tekstove o stradanju srpskog naroda.
Pretpostaviti je da će takvih napisa biti sve više, jer oni
ne mogu da utiču na postignut politički rezultat.
Razumljivo, pošto proces razupiranja srpskog duhovnog
prostora nije dovršen sva je prilika da se, do konačnog
ishoda anihilacije, neće objavljivati puna istina o pokušaju
rimokatolika i muslimana da istrebe srpsku populaciju.
To je i razlog što se do sad (uz snažan glas nemačkog pisca
koji je ismejao lakejski i snishodljivi nivo medija spram
politike – Peter Handke: Eine winterliche Reise zu Drina
oder Gerechtigkeit fur Serbien 1996.) pojavio samo jedan
zbornik tekstova (od 13 autora) koji pokušava da objektivno
fokusira zlo na Balkanu (Klaus Bitterman:Serbian muss
sterbien – Wahrkeit und Luge im yugoslawichen Burgerkrieg,
1994.).
Satanizacija Srba koju je usmeravala politička moć
evroameričke interesokratije, nije ciljala samo na crno-belo
prikazivanje rata u veštački stvorenoj jugoslovenskoj
zajednici, već na pokušaj da se iz evropske istorije
političkog vandalizma prebrišu prepoznatljivi akteri i uloga
besijarijuma pripiše odlici srpskog naroda. Od te rasističke
propagande nisu bili oslobođeni ni činovnici Evropske
zajednice. pa zato Ema Bonino (komesar EZ za humanitarna
pitanja) Srbe naziva "monstrumima sa Balkana". Navodno
divljaštvo se nije smelo dovoditi u pitanje (pravedni su
drugi, krivci su uvek Srbi), pa tekstovi izveštača iz rata
katolika i muslimana protiv Srba (1991-1995.) liče međusobno
– kao jaje jajetu.
Ima se utisak da se ti izveštaji najvećim delom pisani unapred. Paralelna
medijsko politička akcija je potpuno zatamnela genezu otpora
i tragedije naroda Republike Srpske Krajine.
Međutim, i u istinu srpski narod iz Dalmacije, Krajine, Like, Korduna,
Banije i Slavonije, odazvao se pozivu predsednika Srpske
demokratske stranke akademiku Jovanu Raškoviću, za učešće na
Srpskom saboru u Srbu 25. jula 1990. godine - tek po
pretećoj budućnosti u Hrvatskoj koju je osvajala partija
militantnog i srbofobičnog programa (HDZ).
Pamteći ustaške zločine i mirno se odupirući pretećoj
politici HDZ-a Srbi su, verujući da je to put do pravne
zaštite, doneli Deklaraciju o suverenosti i autonomiji.
Potom je Srpsko nacionalno vijeće (21. decembra 1990.)
proglasilo "Srpsku autonomnu oblast - Krajinu" (SAO
Krajina). Tom prilikom usvojen je i Statut po kome je "SAO
Krajina oblik teritorijalne autonomije u sastavu republike
Hrvatske". Razdruživanje sa Hrvatskom nastalo je posle
proglašenja antisrpskog Ustava Republike Hrvatske kada je
Izvršno vijeće SAO Krajine usvojilo Rezoluciju o
razdruživanju (28.2. 1991.).
Hrvatska ne samo da nije bila spremna da Srbima da
autonomiju, već je, pod paternalizacijom, nastavila sa
zverstvima, uništavanjima i etničkim čišćenjem. Međunarodna
zajednica, nije ni pokušala da pridobije hrvatsku stranu za
pristanak na autonomiju - ona je radila isključivo na
satanizaciji Srba i naoružavanju katolika u Hrvatskoj i
muslimana u Bosni. Recidivna ritualna ubistva nad Srbima za
međunarodnu zajednicu nisu imala važnost upozorenja, valjda
zato što prostor Balkana u tradiciji evropskih sila postoji
kao "teatrum belli".
Zato su nekadašnji neprijatelji SAD (rimokatolici u
Hrvatskoj, muslimani u Bosni) a sadašnji saveznici,
konstantno dobijali oružje, kao što su bili i podvrgnuti
američkom programu "obuči i opremi". Za muslimane iz Bosne i
Hrvate iz Bosne prvobitno je određen budžet od 800 miliona
dolara, a potom prepolovljen. Kontingenti, teške artiljerije
(haubice, tenkovi) i u vremenu mira i postdejtonskih
sporazuma stižu i dalje u Bosnu (29. avgusta i 24. oktobra
1996.) i čekaju na "otpakivanje". Obaveštajni komitet Senata
SAD, odnosno američki Kongres (početkom novembra 1996.)
podržao je Klintonovo kršenje embarga UN saglasivši se sa
predsednikovom odlukom da se odobri uvoz iranskog oružja za
potrebe muslimanske vojske u Bosni. Uostalom, od početka
rata, 1991. SAD su vojno opremale Tuđmana u Hrvatskoj i
Izetbegovića u Bosni.
Klintonov savetnik za nacionalnu bezbednost, Entoni Lejk (Anthony Lake) je
takođe, aprila 1994. godine dao instrukciju ambasadoru SAD u
Hrvatskoj Piteru Galbrajtu (Peter Galbright), da informiše
hrvatskog predsednika Tuđmana kako Vašington nema ništa
protiv ilegalnog uvoza oružja bosanskim muslimanima (preko
teritorije Hrvatske). Da granica interesne politike nema
kraja, niti principa, niti filantropije (budući da je
imoralna ona nije amoralna) -svedoči i medijska satanizacija
Srba za zločine koje su muslimani počinili nad sopstvenim
narodom.
Sarajevski slučaj Markale 1 i 2 demaskirali su i lord Oven i
američki državni službenik Jozef Bodanski (Yossef Bodansky u
knjizi: Target America 1993 i u tekstu The Roots of the New
escalation of Bosnian War and Washington`s u “Defense and
Foreign Affairs Strategic policy"31. 10.1994. t.6-15). Očito
nikoga nije zabrinjavao porast nasilja i državnog terora nad
pravoslavnim Srbima u Hrvatskoj, čak ni jasno predočavanje
primene potpunot etničkog čišćenja. Kada je Hrvatska stranka
prava 16. juna 1991. obnarodovala "Lipljansku povelju" u
kojoj je tražena obnova i uspostava NDH na celokupnom
povjesnom i etničkom prostoru sa istočnim granicama:
Subotica - Zemun - Drina - Sandžak - Boka Kotorska" -
svetski mediji to nisu ni prokomentarisali. Moguće da su i
tada imali punu informaciju prema kojoj su to granice (uz
Kosovo) u koje će novi svetski poredak saterati Srbe. I to
je tačno"Novi svetski haos" (kako to tačno zapaža francuski
general Pierre Marie Gallois) doprineo je političkoj
vampirizaciji. Oni koji su se suočili sa recidivnim zlom i
političkom vampirizacijom i kao pripadnici UN u Hrvatskoj i
Bosni, o tome pokušali da glasno progovore - bili su
uklonjeni.
Nema broja visokim pripadnicima UN koji su smenjeni, jer
nisu hteli da daju podršku "novom svetskom haosu". Među
najpoznatijim u tom stroju neposlušnih svakako je general
Luis Mekenzi (Lewis MacKenzie) koji je objavio pravi
kanadski bestseler 1994. godine uspomene: Peacekeeper – The
road to Sarajevo.
Razlozi interesne politike i apetiti istorijske anahronije pokazuju, na
primeru Republike Srpske Krajine, bezgraničnu nezajažljivost
izopačenog političkog ideala. Darovan primordijalnom silom
taj izopačeni ideal ne može da odgovori zahtevima
demokratskih načela već jedino merama civilizacijskog
varvarstva. Utoliko će biti, ako već nisu. Evropska
zajednica i njen mentor (odlučujući vrh američke političke
administracije) u sukobu sa istorijom. Oni su ne samo
saučesnici u buđenju već saučesnici u omogućavanju
egzistiranja patološkog recidiva prošlosti.
Dokumentaciju koju pojedine srpske institucije poseduju ne može da zaobiđe
nijedna istorija političke patologije kraja druge polovine
našega veka. Žrtvovani deo srpskog naroda iznova je prošao
kroz predvorja pakla, predvorja koja se ne menjaju. Zato
opisi hrvatskog ustaškog zla, iz doba Drugog svetskog rata,
jednako optužuju hrvatsko neoustaško zlo u ratu 1991-1995.
Ništa se u zlu nije izmenilo, ni martirijski narod, samo
su druge žrtve. Utolikoje kriv svako koje, bez obzira na
motive, prigrlio vaskrsavanje monstruoznosti.
A ona je, i u ovom ratu Hrvata protiv Srba, bila ravna
gnušanju italijanskog generala Maria Roate koji je za Prvu
hrvatsku ustašku državu (1941-1944.) zaključio: "Po
bestijalnosti, genocid u NDH nadmašuje svaku moć
imaginacije. Bio je to sublimirani izraz svih istorijskih
poznatih oblika fizičkog i duhovnog terora". Hrvatski
vojnici u ratu 1991 -1995. kada se uzmu u obzir njihovi
zločini nad Srbima u Gospiću, Brčkom, Vukovaru, Pakračkoj
poljani, Ravnim kotarima, Mrkonjić-Gradu, ili Bratuncu,
postupili su upravo po navedenom receptu.
Iako poseduje dokumentarnu hroniku zla, Međunarodna
zajednica je, da bi do patološkog besmisla dovela tragediju
žrtve a za svoje javno mnjenje krunisala program
satanizacije. oformila Međunarodni sud za ratne
zločine u Jugoslavijai (odluka Saveta bezbednosti od 22. 2.
1993. godine).
Nakon što je poistom predmetu doneta Rezolucija UNSCR 827 ubrzo je haški
Tribunal otvorio "lov na Srbe".Svedočanstva pojedinih
pripadnika UN i njihova dokumentacija (koji se ne smeju
objavljivati) i dokumentacija dr Zorana Stankovića, patologa
i eksperta UN (koja je prosleđena međunarodnim institucijama
ali je pod cenzorskom opaskom) - nalagali su jedino obnovu
Nirnberga, jer davnašnje svedočanstvo hrvatskog potpukovnika
Nojbergera odgovara istini tragedije kroz koju je deo
srpskog naroda prošao u sadašnjoj, drugoj NDH.
Zbog istovetnih zločina regularne vojske Franje Tuđmana citiramo
Nojbergera, kao prošlost koja se ponovila u sadašnjosti:
"Članovi raznih organizacija od vojske dotjerane Srbe - i
predane političkim vlastima, radi odvođenja u koncentracione
logore - žive sijeku u komade, vade im oči nožem, odsjecaju
razne udove, bacaju ih u vodu, pa gađaju puškom sa po sto
naboja".
Na sve opravdane zahteve Srba, na njihove žrtve,
Međunarodna zajednica nije imala politički realan, kad već
nije smogla snage za etički opravdan, odgovor. Ona se o sve
zločine u Republici Srpskoj Krajini, oglušivala, branila
Rezolucijama.
Sporazumima distancirala od sopstvene odgovornosti.
Ni jednog trenutka evroamerička
koalicija koja zna da je "Franjo Tuđman" imao vodeću ulogu u
rušenju Jugoslavije", koja zna da ovaj "fanatični hrvatski
nacionalist" nije mogao biti garant Srbima u neoustaškoj
državi (Raju C. G. Thomas sa Marquette University - u
materijalu izloženom za American Political Science
Association Convention - 28-31 august 1996. San Francisco)
nije tražila modalitete rešenja koja ne bi išla na štetu
Srba.
Oni su, i u Republici Srpskoj Krajini i u Republici Srpskoj.
neprekidno gurani u patološku koegzistenciju žrtve sa
dželatom, u - kako to s ponosom ističu voajerski građanski
teoretičari – multietnički suživot. Doduše, Zapadni
komonvelt opravdanost za svoje delanje tumači srpskom
malodušnošću jer "činjenica da ni Beograd ni Pale nisu
priskočili u pomoć Srbima u Hrvatskoj predstavlja znak da se
direktni i indirektni dijalog koji je Tuđman vodio sa
Miloševićem i Karadžićem, isplatio Hrvatima" (lord Oven).
Da je Međunarodna zajednica, umesto permanentnog pretećeg tona, pregledala
s obavezujućom pažnjom dokumentaciju o recidivnoj
monstruoznosti (kakvu delom pokazuje dokumentacija dr Zorana
Stankovića o građanskom ratu u Jugoslaviji 1991-1995. ili
fotomonografija: Ravni kotari – victims of Croatian
aggression in the Republic of Serbian Krajina 1993.) ona je
mogla da zamku pragmatske politike nadiđe politikom
kompromisa.
Preteći ton humaniste s bičem takozvanu Međunarodnu
zajednicu je svrstavao u poligone rigidne negativne utopije
novog svetskog poretka koji, nakon Vijetnama i Irana, nije
svet učinio spokojnijim već ga je unesrećivao i
onespokojavao. U takvom političkom kvaziuniverzalizmu, koji
bi bio samo komičan da nije tragičan. Srbi nisu imali
nikakvu šansu, baš kao i žitelji Nikaragve, Haitija ili
Somalije. Ostaje, najzad, jedno logično i po nasleđenosti
poučno pitanje: zašto je Amerikancima, danas, pitanje
srpsko-hrvatskih odnosa manje jasno nego li juče i šta je to
što ih je sprečavalo da se pitaju nad Ruzveltovim stavom da
bi Hrvate trebalo staviti pod starateljstvo.
Da su sa ovom upitanošću budili nad srpsko-hrvatskim odnosima verovatno bi
došli do istog zaključka kao i sam Ruzvelt. Naime. u
knjizi američkog generala Šervuda(Robert E. Sherwood: Harry
L Hopkins, an intimate history) navodi se i razgovor između
najmerodavnijeg državnika Slobodnog sveta, to jest američkog
predsednika Ruzvelta i britanskog ministra inostranih
poslova Idna. Tom prilikom Ruzvelt rezolutno konstatuje:
Srbi i Hrvati nemaju ničeg zajedničkog i smešno je da ta dva
naroda silom terati da žive zajedno.
I, konačno, postavlja se pitanje
odgovornosti takozvane Međunarodne zajednice koja je posle
pogroma Srba u Zapadnoj Slavoniji nastavila sa politikom
pretećeg tona i sprovela etničko čišćenje cele Republike
Srpske Krajine. Progonstvo 300.000 Srba i davanje prava
Hrvatskoj da 15% građana protera sa 30% navodno svoje
teritorije - ne daje takozvanoj Međunarodnoj zajednici
legalitet i legitimitet čuvara svetskog mira, ljudskog
dostojanstva i principijelna pravne valjanosti.
Ako na prvo pitanje lord Oven (David Owen Balcan Odissey 1995.) ima
ubedljiv odgovor( jer su SAD opstruisale rad UN da bi ih
zamenili snagama NATO pakta) koji pokazuje da su politički
pragmatizam i strateški interesi iznad sudbina naroda - nad
drugim pitanjem lebdi bezlični hipotetčki odgovor sumnjive
moralne vrednosti.
Britanski lord ima utisak da hrišćanski svet nije pokazao
dovoljno razumevanja za Srbe najverovatnije zato što su
Pravoslavne veroispovesti.
Da li je to dovoljan razlog da blizu 300.000 Srba bude
proterano iz svog zavičaja i sa kućnih ognjišta (a sa
teritorije na kojoj, po Franačkoj hronici, kao većinski
narod žive od 822. godine) - nije više razmatranje samo u
domenu politike. Buduća istorija evropskih naroda moraće
tu dovoljnu razložnost da potvrdi ili opovrgne.
Predrag R. Dragić Kijuk
|
|
|
