|
ZLOCINI HRVATSKE -
JASENOVAC
|
Pri obeležavanju 60. godišnjice oslobođenja zloglasnog
ustaško-hrvatskog logora Jasenovac, premijer Hrvatske Ivo
Sanader osudio je „preuveličavanje” broja žrtava i energično
odbacio tvrdnje da se u Hrvatskoj sistematski prikriva
istina o genocidu...
Hrvatski istoričari pri izučavanju Drugog svetskog rata,
priznali su: „Nisu svi Hrvati od 1941. do 1945. klali Srbe,
ali su svi bili za njihovo potpuno uništenje”.
U Jasenovačkom logoru umoreno je 19.432 deteta, imenom i
prezimenom. Pokopano je 10.268 dečaka i 9.128 devojčica. Za
36 mališana nije bilo moguće utvrditi pol.
Početkom poslednjeg rata, Mate Meštrović je izjavio: „Nije
mi jasno - dvjesta godina mi koljemo Srbe i što ih više
koljemo oni hoće da žive sa nama. Taj fenomen ja ne mogu da
shvatim”
Grupa francuskih i belgijskih novinara, 2002. godine, obišla
je prostor od Slavonije do Dalmacije i zatim napisala:
„Ništa se na ovom svetu ne može meriti sa intenzitetom
hrvatske mržnje prema Srbima”.
Da li neko preuveličava ili minimizira broj žrtava, o tome
najbolje govore objavljeni podaci, dokumenti, svedočanstva
preživelih, upisani podaci u leksikonima, i dr. materijali.
Nalazimo se u vremenu kada „zaborav” stvara drugačiju sliku,
od onoga što je do danas objavljeno, pa stoga da se
podsetimo na određene podatke:
U Jasenovački logor odvođeni su od 1941. do 1945. Srbi,
zatim Jevreji i Romi. Većina takvih transporta, u početku,
je odmah po dolasku u logor upućivana na likvidaciju a da
nisu nigde zavođena imena ni broj ljudi koji su se u
transportu nalazili.
1. Jedan od prvih zatočenika u ovaj logor, od 11.09.1941.,
je bio Martis Sedlar, koji je bio grobar za celo vreme i
kaže: ...„Mislio sam da to neću nikom pričati ako nekim
slučajem ostanem živ. Sa grupom grobara na hiljade sam
zakopao - mrtvih, živih, mladih, starih, djece, smrzlih,
zadavljenih, od gladi i žeđi i tifusa umrlih. Zakopao sam i
svoga oca, 20.01.1942. koji se bio smrznuo noću u baraci i
umro...”
2. Pukovnik inžinjer Hinko Pičili konstruisao je u tzv.
ciglani peć u kojoj su ubacivani nemoćni zatvorenici. Pred
tom ciglanom zaustavljali su se kamioni, da bi se posle čuli
bezbrojni muški, ženski i dečji glasovi kako zapomažu.
Radilo se to uglavnom noću. Jednom su u februaru 1942.
ustaše doterale u logor veliki transport žena i dece, i sve
ih pored ciglarskih peći poubijali sekirama i maljevima.
Ubijanje je trajalo čitav dan, jer je otpor hrvatskim
ubicama bio veoma snažan. Žene su na ustaški nož skakale, u
oči su im nokte zabadale i padale mrtve. Posle je grupa
zatočenika morala da ih ubacuje u ciglarsku peć. Pičilijeva
peć je radila svake noći!
3. Strašan je bio način ubijanja u jamama. To su rupe,
dugačke 6 m, širine 2 m a duboke za ljudski rast. U njih se
uguraju svezani zatočenici, potpuno goli, muškarci, žene i
djeca. Zbijaju se jedno do drugoga u stojećem stavu. Onda su
ih udarali maljevima po glavama toliko dugo dokle bi se čuo
ijedan glas. Takvih grobnica je bilo na stotine.
4. Logor S-C bio je strašan. Nikad takvo nešto čovek nije
mogao da vidi. U ženskoj zgradi ubijali su strujom i
trudnice, a posle su ubijali nožem.
5. Čitava sela zatočenika je odvođeno u Gradinu, Ušticu i na
obalu Save, gde su likvidirani. Dr Nikola Nikolić, bio je
zatočenik logora III u Jasenovcu od 12.07.1942. do februara
1943. i u svojoj knjizi „Jasenovački logor” - Zagreb, 1948.,
piše:
Ujutro 7. rujna 1942. duga povorka, mase naroda u narodnim
bosanskim nošnjama kako se vuku po putu prema logoru.
Vidjeli smo žene i djecu, i ta masa se postepeno pomicala
prema skeli odakle je prebačena u Gradinu i tamo ubijana
hladnim oružjem.
Hrvatski vojnici su ubijali hladnim oružjem da se ne bi čuo
pucanj i da ne bi mogli izazvati sumnju da se tamo masovno
ubija, dok je ostala masa čekala na ovoj obali Save. Masa je
prevožena i tamo ubijana, nožem, maljem, željeznom šipkom,
sjekirom i iživljavali se i mislili da je to junaštvo na taj
način ubiti čovjeka, a da je kukavičluk ubiti iz puške...
Pre tog pokolja bile su iskopane ogromne jame za te žrtve.
Hrvatske ustaše su kasnije govorile da je bilo 66.000 ljudi
sa Kozare.
6. U blizini Ciglane postojala je „ciklonska dezinfekcija”
(ugušenje gasom), tu je radio ing. hemije Fuad Mičić iz
Sarajeva od koga je traženo da od ljudskog mesa pravi sapun.
U Gradini je bilo 12 velikih kazana u kojima je pravljen
sapun.
7. Druga vrsta gušelja djece je vršeno što su ih žive
zatrpavali u prostrane grobnice gde su im majke već ležale
zaklane. Dojenčad su gušili u jezerima u krugu logora III
ili u rijekama Savi i Uni.
8. U Jasenovačkom logoru umoreno je 19.432 deteta, imenom i
prezimenom. Pokopano je 10.268 dečaka i 9.128 devojčica. Za
36 mališana nije bilo moguće utvrditi pol. Najmlađe žrtve u
Jasenovcu bile su u pelenama, a najstarije su imale samo 14
godina. Najviše je likvidirano 12.113 Srpske dece, zatim
5.320 romske i 1.927 Jevrejske. Prosečna starost je bila 7
godina i 2 meseca.
9. Jutra 21. aprila 1945. pobijene su sve žene koje su bile
u Logoru Jasenovac, a bilo ih je između 800 i 1000. Sve su
odvedene na Savu i pobijene maljevima ili zaklane - po
izjavi Miloša Despota iz Bjeljine koji je bio u Jasenovcu od
8. septembra 1942. do 22. aprila 1945. Ovi opisani događaji
su samo deo iz izjava preživelih logoraša o najsurovijem i
najbrutalnijem uništavanju ljudi u vremenu od avgusta 1941.
do 22. aprila 1945. godine.
GORE OD PAKLA
Područje zahvata površinu do 240 km2 masovnog ubijanja, na
kojoj su poznate 162 lokacije na kojima je bilo bezbroj
grobnica.
Iz raznih arhiva imamo dokumenta, izjave i napisane mnoge
materijale, izveštaje, knjige, o logoru Jasenovac:
a.) Iz arhive u Vašingtonu, Serđo Krizma objavio je kartu
Jugoslavije i prikazao „Pokolj nevinog srpskog stanovništva”
od aprila 1941. do avgusta 1942. godine tj. za 16 meseci:
Nemci su ubili 78.000 Srba
Italijani - 20.000,
Mađari - 30.000,
Hrvati - 600.000,
Albanci - 10.000,
Bugari - 6.000.
Za pomenuti period ubijeno je 744.000 Srba.
Na osnovu američkih arhiva, objavljena je publikacija u
Americi pod naslovom „Genocide in Croatia” (Genocid u
Hrvatskoj) u kojoj je navedeno da je ubijeno 750.000 Srba,
60.000 Jevreja. Kada je to predočeno predsedniku Sjedinjenih
Američkih Država Franklin Delano Ruzveltu, marta 1943.
godine, izjavio je: „Hrvate treba staviti pod tutorstvo...”
Predsednik Ruzvelt je bio potrešen izveštajima o pokolju
Srba u NDH, koji su po divljaštvu i svireposti prelazili i
najgore nacističke zločine. Zato je ovaj velikan nagovarao,
preko Fotića, ubeđivao Srbe, da ne bi trebalo ni da
pomišljaju da posle rata žive u zajednici sa svojim ubicama!
Nažalost, prerana smrt ovog velikana onemogućila je, jer bi
mnogo štošta bilo drugačije.
\Oslobođenje - br. 145\
b.) Poglavnik NDH Ante Pavelić izjavljuje opunomoćeniku
ministra spoljnih poslova Nemačke Vazenmajeru, početkom
1943. godine, da je broj Srba u NDH, od 30 odsto u aprilu
1941. spao na 12 do 15 odsto, što je, hvaleći se „pozitivno
za Hrvatsku državu”.
To je bio ujedno rezultat njegove naredbe, proljeća 1942.,
da „logor Jasenovac može da primi neograničen broj
zatočenika”, samo da bi se u njemu što više ubijalo.
Tako je nastao simbol najbrutalnijeg zločina genocida nad
srpskim narodom.
v.) Prema proceni, koja se oslanja na iskaze preživelih i
priznanja zarobljenih ustaških zločinaca iz Jasenovačkog
logora, broj jasenovačkih žrtava premašuje 700.000.
g.) Milan Duzemlić, opštinski sekretar u varošici Jasenovac,
svjedočio je, kako je On do 21. decembra 1943. u svojim
rukama imao 900.000 kartona pobijenih lica u Jasenovačkom
logoru. \A. Miletić, dok. br. 223. knj. 3, str. 494\
d.) List „Borba” je objavila izjavu 8. maja 1945. godine, u
članku Ivana Potrča: „Ustaše su pre svog bekstva iz
Jasenovca poubijale sve zatvorenike. Tu je na zverski način
pobijeno i poklano od 1941. godine 800.000 muškaraca, žena i
djece”.
đ.) Zemaljska komisija Hrvatske za utvrđivanje zločina,
1945. godine, zapisuje: ...„u nešto od preko četiri godine
postojanja ove ljudske klaonice, prema iskazima očevidaca,
nasilno je usmrćeno odprilike 1,400.000 duša. Većina ovih
žrtava umorena je u naselju Gradina, odmah preko Save na
suprotnoj strani logora”.
e.) Isidor Levi je krajem 1985. izjavio da je vodio
evidenciju likvidiranih logoraša. On je smatrao da je
ustaški pakao u Jasenovcu progutao oko milion žrtava.
Levi je 1948. godine prešao u Izrael.
\„Oslobođenje” br. 84, 1996.\
ž.) U Vojnoj enciklopediji, na osnovu svedočenja preživelih
zatočenika zatečene dostupne dokumentacije i drugih dokaza,
procenjeno je oko 700.000 ubijenih u Jasenovcu.
z.) Po izjavi svjedoka, masovno klanje u Jasenovcu doseglo
je vrhunac mjeseca studenog (novembra) 1944. godine. Prema
ovoj tvrdnji, broj žrtava u Jasenovcu prelazi 1,200.000
ubijenih.
i.) Povodom „dijaloga” Stjepana Mesića, predsednika Hrvatske
i Borislava Paravca, predsednika Predsedništva BiH, u
Memorijalnom centru „Jad Vašem” u Jerusalemu, Smilja Tišma,
predsed. Udruženja zatočenika logora u NDH, i sama dete
logoraš, uputila je pismo predsedniku Mesiću u kome tvrdi
da... „samo do 6. septembra 1943. godine, prema nemačkim
izvorima broj žrtava u Jasenovcu bio je 600.000, Jadovnu
72.000, Staroj Gradiški 75.000... A, koliko je žrtava posle
ovog datuma nije poznato, kao što se ne zna koliko je
ubijenih u logorima Sisak, Koprivnica, Đakovo i dečijim
logorima Zagreb - Jastrebarsko i drugim?”
\„Novosti”-27.04.2005.\
j.) Iz nemačkih arhiva glavnog štaba Vermahta, koji je bio u
Zagrebu, postoji izveštaj iz kraja 1944. u kome se govori da
je u Jasenovcu ubijeno 860.000 ljudi, koji su pripadali
narodima, dakle oko 800.000 Srba.
k.) Kada je reč o zločinu genocida nad Srbima i broju
žrtava, onda iz postojećih podataka imamo da je u Drugom
svetskom ratu stradalo 2,050.000-2,150.000 Srba, a od toga
hrvatski vojnici NDH su ubili više od 1,800.000 duša. Samo u
Jasenovcu je ubijeno 800.000 Srba.
\„Politika”-3.11.1999.\
POKUŠAJ UTVRĐIVANjA ZLOČINA
1. Odlukom AVNOJ-a, 30. novembra 1943., osniva se Državna
komisija za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih
pomagača.
2. 8. maja 1944. donosi se Pravilnik o radu državnih tijela
i građana na saradnji u otkrivanju zlodela.
3. Osnovano je 6. zemaljskih republičkih komisija, jedna
pokrajinska i dvije oblasne, a sredinom 1946. godine
djelovalo je 65. okružnih, 299 sreskih i 1210 opštinskih
komisija. Pored pomenutih komisija, bilo je formirano 28
komisija sa zadatkom da istražuju i utvrđuju zločine većeg
obima i specijalnog karaktera. Na ovome je radilo 439
službenika u Državnoj komisiji.
4. Bile su imenovane delegacije koje su bile priključene
komisiji OUN za ratne zločine u Londonu, a posebno pri
američkoj, britanskoj i francuskoj zoni u Nemačkoj, Austriji
i dr.
5. Komisije su prikupile više od 900.000 prijava o radnim
zločinima i zločincima. Saslušano je 550.000 svjedoka.
Pronađeno je oko 20.000 originalnih dokumenata iz
neprijateljskih izvora.
Utvrđeno je oko 65.000 ratnih zločinaca, izdajnika i
narodnih neprijatelja.
Upućen je Izveštaj Jugoslovenske državne komisije
Međunarodnom sudu u Nirnbergu sa još 160 izvornih dokumenata
(kao dodatak). Pritisgli izveštaji nedvosmisleno govore o
strahotama genocida prema Srpskom narodu, prema Jevrejima i
Romima.
Na osnovu pristiglog materijala Dr Anton Pogačnik iz Zavoda
za antropologiju - Ljubljana, dolazi do podatka, na osnovu
masovnih grobnica, da je broj ljudi koji su izgubili život u
Jasenovcu i Gradiški oko 730.000 - Ovaj izveštaj nije
uključen u ukupan broj žrtava.
Komisija tvrdi da samo u logoru Jasenovac je ubijeno između
500.000 i 1.400.000 žrtava. Ovakve razlike dolaze na osnovu
iskopavanja jama gde su žrtve spaljivane; kod drugih
iskopavanja gde su žrtve kuvane u kazanima, zatim su ubice
prilikom ubijanja i zakopavanja žrtava slagali i posle
svakog složenog debljeg reda posipali živim krečom. O
ubijanju maljem i bacanjem u reku nema podataka, a to se
radilo danima!
Hrvatski istoričari pri izučavanju Drugog svetskog rata,
priznali su:
„Nisu svi Hrvati od 1941. do 1945. klali Srbe, ali su svi
bili za njihovo potpuno uništenje”.
Ova konstatacija nije se mnogo promenila ni danas, kada su
2002. godine grupa francuskih i belgijskih novinara, obišli
prostor od Slavonije do Dalmacije i zatim napisali:
„Ništa se na ovom svetu ne može meriti sa intenzitetom
hrvatske mržnje prema Srbima”.
KOMUNISTIČKI FALSIFIKATI
1. Izveštaji Komisija nisu bili po volji hrvatskim
komunistima I.S. Krajačiću - Vladimiru Bakariću - J. Brozu
zvanom Tito, te krajem 1946., komunisti uz pomoć srpskih
„slugu, poltrona”, ukidaju sve okružne, sreske i opštinske
komisije.
Krajem 1947. godine ukidaju se Zemaljske komisije i konačno
12. marta 1948. ukinuta je i Državna komisija.
- Sve je to bilo u duhu sporazuma „zaštite Hrvata”, po
traženju pape Pija XII i dobijanja „garancije za Hrvate” od
srpske odmazde zbog hrvatskih zločina i klanice u Jasenovcu
i svih ustaško-hrvatskih zločina nad Srbima, uvođenjem fraze
„Bratstvo i jedinstvo”.
- Od tada počinje sistematsko prikrivanje dokaza hrvatskih
zločina, kako je to vešto Tito iskazao: „Što je bilo, bilo
je i ne može se popraviti, sada o tome ne možemo govoriti
radi mira u kući”. Kominterni u kome navodi ...„da je
Pavelić bacio u logor Jasenovc više od deset hiljada
najboljih hrvatskih sinova!”
Izmišljotina sa određenom namjerom.
O genocidu nad srpskim narodom ni riječi nije rekao, ni tada
a ni posle!
2. Izveštaj Državne komisije, do raspuštanja, je bio sa
zaključkom da je popis obuhvatio samo 56-59% žrtava rata!
Ovo samo potvrđuje činjenicu da broj žrtava Jasenovačkog
logora je preko 1,200.000 ljudi.
3. Već 1946.-1947. dolazi do uništenja logora Jasenovac,
nastavljeno i u periodu 1948., pa i u 1951. kada je po
naredbi Hebranga i Iva St. Krajačića sve porušeno sa svim
mučilištima. Nisu dozvolili da se bilo šta sačuva. Logor je
sravnjen sa zemljom.
Nastaje period kada su Srbi morali da ćute o svojim žrtvama.
Nisu smeli da ih ističu ni pred sobom. Od Srba se tražilo da
u interesu Jugoslavije svoje mrtve skrivaju pred svetom!
Stradao je svako ko je bilo šta pisao ili govorio o
zločinima Hrvata.
\„Oslobođenje” br. 146\
a. Knjiga „U mučilištu - paklu Jasenovac” od Đorđa Miliša,
izd. 1946. godine - zabranjena je po ultimativnom zahtevu
Vatikana.
b. Knjiga „Jasenovački logor” od Dr Nikole Nikolića je
doživela spaljivanje od strane članova CK KPH koji su
sprečili da se istina obelodani.
Dr Nikola Nikolić završio je na Golom otoku!
v. Po nalogu Edvarda Kardelja, 1947. godine, da Savezni
zavod za statistiku utvrdi gubitke stanovništva za period
1941-45. godine (ali bez organizovanog popisa stanovništva
Jugoslavije). Odmah je napravljena podvala koja je trebala
da impresionira svetsku javnost. Zvanično je procenjeno da
je u toku rata stradalo 1.700.000 jugoslovena.
Ovu cifru su prihvatili samo političari i njima slični
karijeristi, ali ne pravi istoričari i ljudi od struke.
Demografsko odelenje Saveznog zavoda za statistiku je 1948.
i 1951. godine došlo do podatka da su gubici stanovništva
iznosili 2.428.000 duša (dva miliona četiristodvadeset i
osam hiljada). Edvard Kardelj je na zasedanju Reparacione
konferencije u Parizu govorio o naših 1.700.000 žrtava, od
toga 305.000 boraca. Tako je demografski gubitak
stanovništva proglašen žrtvama, a dat je izmišljen podatak o
broju poginulih boraca.
Zbog čega su E. Kardelj, a posebno J. Broz zvani Tito, krili
pravi demografski gubitak stanovništva? Smišljeno je to
rađeno, jer da su se izneli pravi gubici našeg naroda, a
posebno Srba, otkrio bi se genocid koji je počinjen od
strane Hrvata nad Srbima! To se nije smelo svetu reći!
Nije Titova politika prema Izraelu bila slučajna, već
smišljeno zasnovana, jer bi genocid nad Srbima i Hrvatskoj,
zahvaljujući Jevrejima bio poznat čitavoj svetskoj javnosti,
a zločince Hrvate, bi bar zbog sveta morala da stigne
zaslužena kazna. Ovako, Jevreji nam priredili „zahvalnost” -
1999. godine, a Hrvati nas preko Vatikana proglasili
genocidnim narodom i u svetu zauzeli značajno mesto koje je
zasnovano na obmani.
POČETAK VELIKIH OBMANA
1. U Skupštini FNRJ, 1952. godine, Edvard Kardelj je izjavio
da su ustaše uništile 299 grko-pravoslavnih crkava i ubile
128 sveštenika i desetine hiljada vernika!
2. Miroslav, kršteno Fridrich Krleža, kao direktor
Leksikografskog zavoda FNRJ, „odredio” je koliko je stradalo
u Jasenovcu, 350.000 i to je zapisano u Enciklopediji
Jugoslavije Zagreb-1960).
3. Josip Broz zvani Tito, je 1962. godine primio delegaciju
iz Jasenovca, sa kojom se zadržao par minuta i razgovor se
sveo na njegovu konstataciju koja je dala meru svemu onom
što je posle i došlo, rekavši ...„kako žrtve jasenovačkog
logora treba samo tretirati kao žrtve odmazde okupatora na
ustanak naroda Jugoslavije!”. (...)
HRVATSKI POLITIČARIČ GENOCID JE POŽELjAN!
Hrvti su mogli i mogu da govore i rade šta im padne na pamet
- slobodno, bez ikakve odgovornosti, izražavali su svoje
želje, zapažanja, stavove i pretnje - koje iznosimo da se ne
zaborave:
A. Ivan Stevo Krajačić, predsednik Izvršnog Sabora NRJ i
član CK SKJ i CK SKH, na pomenu žrtvama u Jasenovcu, pred
srpskom delegacijom i drugim prisutnim delegatima, otvoreno
je izjavio ...„da je šteta što nije bilo više Jasenovaca!”
Ovo govori da stav Komunista o uništenju srpstva i
pravoslavlja je ostao nepromenjen. B. Mika Tripalo, sekretar
CK SKH i član CK SKJ, marta 1971. izjavio je: „Kad im uzmemo
pokrajine, sabićemo ih između Užica i Beograda”.
V. Brozović Dalibor, predsed. Presedništva SR Hrvatske,
1977. god., izjavljuje: „Mi, Hrvati pričamo i pišemo mnogo
toga što nema nikakve veze sa naukom, da bi to ipak na kraju
postala `nauka`. Tražimo mnogo da bismo dobili malo, ali
malo - po malo dobijamo na kraju sve, čak i više od toga”.
G. Početkom poslednjeg rata, Mate Meštrović je izjavio:
„Nije mi jasno - dvjesta godina mi koljemo Srbe i što ih
više koljemo oni hoće da žive sa nama. Taj fenomen ja ne
mogu da shvatim”. (...)
Miroslav P. POROBIĆ
Jasenovcu
brišu ideologiju
Muzej u Jasenovcu početkom iduće godine dobiće novu
postavku, najavili su hrvatski nadležni organi, neideološku
i stručno osavremenjenu. Šta to znači, malo ko od stručnjaka
sada može ili hoće da kaže, ali jedan od, kako izgleda,
neophodnih prvih koraka ka tom cilju bilo je nedavno
uklanjanje čuvenog reljefa „Jasenovačkim žrtvama”, velikog
vajara Dušana Džamonje, koja je u muzeju stajala čak 37
godina.
Uzaludni su bili protesti predstavnika jevrejske i srpske
zajednice, ali i antifašističkih udruženja, koji tvrde da će
muzej uklanjanjem ovog reljefa izgubiti verodostojnost.
Direktorka muzeja Nataša Jovičić ovaj potez, inače odobren
bez saglasnosti Saveza muzeja, nema nameru da dodatno
objašnjava.
- Spomen-području Jasenovac dodeljena je čast i poverenje da
bude začetnik stvaranja mreže autentičnih spomen-područja
Evrope u saradnji s Međunarodnom školom Jad Vašem za
podučavanje o holokaustu, jedinoj školi te vrste u svetu -
rekla je Nataša Jovičić za „Novosti”. - S obzirom da se
otvaranje adaptiranog Spomen-područja Jasenovac, njegovog
Memorijalnog muzeja i Obrazovnog centra, očekuje u martu,
ovakva namera je podrška programima obrazovanja, koji se već
pripremaju u saradnji s međunarodnom grupom stručnjaka, kao
i potvrda da smo uspeli da postignemo visok nivo
savremenosti u našem pristupu.
Saglasnost od Saveta muzeja, inače, Jovičićeva nije ni mogla
da dobije, pošto to telo ne funkcioniše već oko mesec dana,
jer se - raspalo. Dogodilo se to tako što su predstavnici
Srba, preživelih logoraša i antifašističkih boraca,
napustili tu instituciju, nezadovoljni činjenicom da je HDZ,
preglasavanjem, za novog predsednika (starom predsedniku
Slavku Goldštajnu istekao je mandat), izabrao svog člana iz
Novske, Zorana Prpića, umesto ugledne istoričarke Zorice
Stipetić, koju je predložila srpska zajednica. Do tada,
postojao je džentlmenski dogovor da nakon predstavnika
Jevreja, predsedništvo preuzme predstavnik Srba, kao naroda
sa najviše žrtava u logoru.
Inače, Savet Javne ustanove spomen - područje Jasenovac,
važno je devetočlano telo, koje bi trebalo da usmerava rad
muzeja. Čine ga po jedan predstavnik Sabora, Ministarstva
kulture, opštine Jasenovac, Saveza antifašističkih boraca,
te najbrojnijih žrtava - Srba, Jevreja, Roma i ostalih
preživelih logoraša. Direktorka muzeja član je Saveta po
dužnosti i upravo je njen glas bio presudan pri izboru
kandidata HDZ za novog predsednika.
Kandidatkinja srpske zajednice, jedna od najuglednijih
istraživača moderne hrvatske istorije, prokomentarisala je
da je Prpićev izbor „legalan i legitiman, ali po posledicama
katastrofalan i zastrašujući”. Kako je objasnila, „krajnje
je neumesno da stranka, koja ima neraščišćen odnos prema
NDH, baš u JUSP Jasenovac otme mesto predsednika zajednici,
kojoj je tamošnje stradanje jedan od najsnažnijih simbola
patnje, a dobrim delom i uzrok mnogih nevolja do danas na
ovim prostorima”.
Sa Zoricom Stipetić saglasili su se i predstavnici srpske i
jevrejske zajednice, ističući da nemaju ništa lično protiv
Zorana Prpića, ali da on nema dovoljno stručnosti i znanja
za taj posao. Prema njihovim rečima, takođe, vođenje muzeja
ne bi smelo da se spusti na lokalni nivo.
Govoreći o preuređenju Memorijalnog centra u Jasenovcu,
ministar kulture Hrvatske Božo Biškupić napomenuo je da su
na ovom projektu radili i stručnjaci iz Vašingtona,
Jerusalima, Berlina, Aušvica. U novoj postavci jasenovačkog
memorijalnog centra biće ispisana imena više od 80.000
žrtava, objasnio je Biškupić.
- Novi koncept osmišljavali su međunarodni stručnjaci, koji
u svojoj postavci očito nisu pronašli mesto za delo Dušana
Džamonje - istakao je Biškupić. - Lično, mislim da se za
međunarodno priznatog umetnika kao što je Džamonja moglo
naći mesta negde u muzeju, ali Ministarstvo nije merodavno
za određivanje koncepcije memorijalnog centra.
VANDALSKI ČIN
RELjEF Jasenovačkim žrtvama, antologijsko delo slavnog
vajara Dušana Džamonje, čija dela su izložena i u Aušvicu i
Dahauu, ostavljeno je u komadima, umotano u plastiku, u
dvorištu Gliptoteke u Zagrebu. Sam autor, ljut je i ogorčen,
a čitavu stvar nazvao je „vandalskim činom”.
- Zahtevam da se reljef vrati u Jasenovac, jer je od samog
početka jasno da su hteli da ga zauvek uklone - veli
Džamonja. - Sve je to izmanipulisano, puno laži, niskog
nivoa stručnosti, naročito arogancije i necivilizacijskog
ponašanja grupe autorki tzv. nove neideološke muzejske
postavke, o kojoj se ovih dana priča, ali niko ne zna šta to
zapravo znači.
Istina je u jamama
„Treba nam istina o Jasenovcu”, rekao je novi hrvatski
premijer Ivo Sanader obilazeći novu postavku Spomen područja
Jasenovac, u kojoj umesto maljeva, kama, specijaliteta
ustaškog klanja „srbosjeka” i slika pobijenih Srba,Jevreja i
Roma - danas stoje slike žena u radionici, muškaraca kako
rade... Nova istina, kako je najavljuje Sanader, najbolje se
vidi u samom nazivu koji je od „logora smrti”, postao „logor
smrti i radni logor”!
- Kakav je to radni logor u kojem su pobijena 19.432 deteta
starosti od jednog dana do 14 godina, za koje imamo tačno
ime i prezime - pita se nakon najnovijih pokušaja iz
Hrvatske da minimiziraju jasenovačka stradanja, dr Milan
Bulajić, koordinator Međunarodne komisije za istinu o
Jasenovcu i jedan od naših najpoznatijih istraživača
ustaških zločina u Drugom svetskom ratu.
SANADEROVA HRABROST
U razgovoru za „Novosti” dr Bulajić nije mogao da sakrije
svoju začuđenost podacima Slavka Goldštajna, predsednika
Saveta Spomen područja Jasenovac, koji je sada prvi put
izašao sa cifrom od tačno 59.188 pobijenih ljudi, kao i
procenom da ubijenih i umrlih ne može biti više od 80.000.
- Odakle Goldštajnu 80.000, kad ja toliko imam imenom i
prezimenom. Pa on bar zna da Jevreji imaju poimence 20.000
svojih žrtava. Znači Slavko Goldštajn, Jevrejin, sada hoće
da kaže da je on znao da je u Jasenovcu ubijeno 39.188 Srba
i Roma - rezigniran je Bulajić, koji ne može da poveruje da
se Goldštajn poziva na podatke Državne komisije iz 1964.
godine koja je objavila ovaj broj, ali bez „53 do 58 odsto
obrađenih podataka”.
Bulajić kaže da je na taj dokument kasnije stavljen embargo,
i da u trenutku kada je ukinut odmah se stiglo do 74.000
žrtava Jasenovca poimence. On se pita i zašto se onda
Goldštajn ne poziva na izveštaj zemaljske komisije Hrvatske,
koja je odmah posle rata 1946. godine procenila da je u
„logoru smrti Jasenovac pobijeno između 500.000 i 600.000
ljudi”.
- U Enciklopediji holokausta, koju potpisuje Vizentalov
centar iz SAD kaže se 600.000 - kaže Bulajić. - Ja nisam
nikada uzeo tu cifru, ali i najnovija Enciklopedija genocida
kaže da je bilo ne „nekoliko desetina hiljada” Franje
Tuđmana, koje sad prisvaja Goldštajn, već nekoliko stotina
hiljada.
Koliko tačno: dve, tri ili sedam stotina hiljada Bulajić ne
zna, ali se čudi otkud Sanaderu hrabrosti da izjavi o „laži
o 700.000”, a ne o laži o „dvije tisuće, eventualno tri, a
nemoguće da ih je umrlo više od 5.000”, koje zapisuje
hrvatski istoričar Mladen Ivezić u knjizi „Jasenovac -
brojke”.
GENERAL KRSTIĆ
TO sve ima posebnu težinu jer se Sanader u Jasenovcu jasno
založio „da istoričari istraže sve detalje”, a kako će to
izgledati, može jasno da se vidi po članu Hrvatske akademije
znanosti i umjetnosti Josipa Pečarića koji „Ivezićeve brojke
naziva znanstvenim dostignućem”.
- Sve se to dešava dok se uskraćuje podrška Međunarodnoj
komisiji o Jasenovcu, koju predvode najveći svetski
autoriteti genocida i holokausta na čelu Sa čuvenim
organizatorom konferencija o holokaustu, profesorom dr
Bernardom Klajnom - govori Bulajić, zaključujući da „ustaški
ministar Andrija Artuković (1986)j ni zapovednik Jasenovca
Dinko Šakić (1999) nisu osuđeni za genocid”.
- Ispada da je prvi na ovim prostorima za genocid osuđen
general Radisav Krstić, komandant srpskog Drinskog korpusa -
kaže dr Milan Bulajić.
NEMAČKI AMBASADOR
NA novu muzejsku postavku u Jasenovcu reagovao je čak i
nemački ambasador u Zagrebu Gerhart Vajs, ukazujući na
opasnost da se novom koncepcijom muzejske postavke izbegne
konkretnost zločina, posebno jer su ratovi devedesetih delom
uslovljeni „stavljanjem u frižider” spornih pitanja u
Titovom režimu.
Sa srpske strane niko se nije oglasio, a dr Milan Bulajić
podvlači da razume reakciju nemačkog ambasadora jer je po
„nemačkim zakonima minimiziranje žrtava holokausta krivično
kažnjivo”.
+ + +
POVODOM DANA SJEĆANjA NA ŽRTVE GENOCIDA 2004
U toku 20 godina Enciklopedija Britanika (Encyclopedia
Britannica) ponavlja rečenicu:
„... U BOSNI ... HRVATSKI FAŠISTI SU ZAPOČELI MASAKR SRBA,
KOJI JE U CJELINI ANALA DRUGOG SVJESKOG RATA DIVLjAŠTVOM
PREVAZIĐEN SAMO MASOVNIM ISTREBLjENjEM POLjSKIH JEVREJA ...”
Svijet još nije upoznat sa mučeničkom smrću hiljada nevinih
ljudskih bića, Srba, Jevreja i romskog naroda (Cigana),
ljudi, žena i djece koji su doživjeli stravičan kraj i smrt
u logoru Jasenovac. Svijet ne zna da se skoro istovjetna
zastava sa zastavom nacističkih ubica ponovo vije nad
mučeničkim Jasenovcem.
Svijet ćuti kada bi trebalo da jauče u šoku i nevjerici.
Hrvatski nacisti su ne samo izbjegli odgovornost za ubistva
— nastoje da pobjegnu i od masovnog holokausta.
Smijemo li dozvoliti da se to desi? Da li ćemo dalje ćutati?
Zar ćutanjem ne postajemo saučesnici ovog gigantskog
holokausta?
Na dan 22. aprila, 1945. godine preko hiljadu
zatočenika-osuđenika na smrt hrvatskog logora smrti
Jasenovac, u očajničkom jurišu na bodljikave žice pokušali
su beg iz pakla u žuđenu slobodu. Samo osamdesetosam
očajnika je do nje stiglo.
Potresna je ironija da se pedesetdeveta godišnjica sećanja
na ovaj istorijski proboj mučenika logora, i stotina hiljada
ostalih žrtava ustaškog genocida u Jasenovcu, obilježava
objavljivanjem knjige kustosa Muzeja Jasenovac, Nataše
Mateušić, „Jasenovac 1941-1945, logor smrti i radni logor”.
Poslije vraćanja arhiva Jasenovca iz Muzeja holokausta u
Vašingtonu, u toku je priprema nove hrvatske postavke Spomen
muzeja Jasenovac „u kojoj više neće biti izloženi maljevi,
kame, okovi, lanci,” kao ni specijalitet ustaškog klanja u
ovom logoru smrti, zloglasni krivi nož zvani „srbosjek”.
Prema novom pristupu hrvatskih strucnjaka za muzeje,
Jasenovac neće više biti „mjesto užasa”, sa fotografijama
leševa i stravičnim dokumentarnim filmom o ubijanju. „Više
nećemo davati legitimitet ubijanju nego ćemo komemorirati
žrtve!” izjavila je Nataša Jovičić, upravnik Spomen
područja.
U knjizi izložba Muzeja Vojvodine i Muzeja žrtava genocida
„Jasenovac — sistem ustaških logora smrti”, prikazana na
Prvoj međunarodnoj konferenciji o Jasenovcu u Njujorku,
oktobra 1997, i na Drugoj međunarodnoj konferenciji o
Jasenovcu u Banja Luci i Donjoj Gradini, maja 2000,
ocijenjena je kao „propaganda o genocidnosti hrvatskog
naroda” (str.158).
Treća međunarodna konferencija o Jasenovcu, održana u
Jeruaslimu 2002, ocijenjena je „u duhu nepovjerenja prema
Hrvatskoj općenito, s implicitnim optužbama da se i nadalje
skriva istina o ustaškom looru Jasenovac i o broju njegovih
žrtava”.
U novoj postavci izložbe o Jasenovcu nema pomena o genocidu
nad Romima, u Hrvatskoj je 2003. objavljeno više knjiga o
Jasenovcu. Prema knjizi autora Mladena Ivezića,
„Jasenovac-brojke”, žrtve u ovome logoru smrti su čudesno
minimalizovne, kao što se vidi iz sledećeg navoda u knjizi.
„U sabirnome i radnome logoru Jasenovasc, dakle u svim
logorskim radionicama i podlogorima, na radu, u šumi i
slično, i u logoru Stara Gradiška, život je od svih mogućih
uzroka izgubilo najvjerovatnije između 1 000 (tisuću) i 2
000 (dvije tisuće), eventualno 3 000 ljudi, a nemoguće je da
ih je umrlo više od 5 000.” (str, 200). Član Hrvatske
akademije znanosti i umjetosti, Josip Pečarić, u svojoj
knjizi „Nepoćudne knjige” navodi zaključke Ivezića kao
znanstveno dostignuće (str, 192).
Tako autor, Narcisa Lengel-Križman, u svojoj knjizi „Genocid
nad Romima — Jasenovac 1941” tvrdi da se romske žrtve „s
određenom sigurnošću” mogu procijeniti na nešto više od 8
500 stradalih Roma u Hrvatskoj (str.62). Predsjednik Roma,
Dragoljub Acković, prilikom posjete Jasenovcu na Dan
sjećanja 2002. mi je pokazao mesto samo jedne grobnice u
Uštici (Donja Gradina), gde je bilo pokopano oko 12 000
romskih zrtava.
Prilikom posjete hadezeovskog premijera Iva Sanadera
Jasenovcu 2004., predsjednik Savjeta Memorijala Jasenovca,
Slavko Goldstejn, izjavljuje da u jasenovačkim logorima nije
stradalo više od 80 000 sužnjeva. To je na liniji Muzeja
holokausta u Vašingtonu koji žrtve Jasenovca procjenjuje na
oko 90 000.
Međutim, Muzej žrtava genocida je popisao 79 800 žrtava sa
punim imenima i prezimenima, što upućuje na ocenu da je
stvarni broj nastradalih višestruko veći. Nova enciklopedija
genocida navodi „stotine hiljada” žrtava Jasenovca. Dosije
istraživača Dragoja Lukića sadrži spisak 14 342 deteta,
umorenih u jasenovačkim logorima, sa punim imenima i
prezimenima, starosti od jednog dana do četrnaest godina. Za
vrijeme Treće međunarodne konferencije o Jasenovcu, održane
u Jerusalimu 29-30. decembra 2002., predao sam Jad Vašemu
(Yad Vashemu) spisak sa imenima i prezimenima 1 911
jevrejske dece koja su svirepo ubijena u Jasenovcu.
Dr Eli Rosenbaum (Eli Rosenbaum) je na Prvoj međunarodnoj
konferenciji o Jasenovcu („Njujork 1997”), prezentirao
izvještaj njemačke okupacione komande od 6. decembra 1943. o
žrtvama hrvatskog genocida u Jasenovačkim logorima, čuvan u
američkoj nacionalnoj arhivi (US National Archive), a koji
je objavila državna skupština (Department of State):
Jasenovac 120 000, Stara Gradiška 80 000, sto čini ukupno
200 000 žrtava. Ovome broju treba dodati krvavi period, koji
je trajao celu 1944. i 1945. godinu do 22. aprila, 1945!
Zemaljska komisija Hrvatske, u izvještaju međunarodnoj
komisiji za ratne zločine od 1946., navodi broj jasenovačkih
žrtava između 500 i 600 000. Enciklopedija Holokausta citira
brojku od 600 000.
Hrvatski autori, Slavko Goldstejn i Nataša Mateušić ne
priznaju Međunarodnu komisiju, ni Jerusalimsku deklaraciju u
kojoj je, pored ostalog, zaključeno, da se Četvrta
međunarodna konferencija o Jasenovcu održi u Jasenovcu
(Hrvatska), alternativno u Parizu, sjedištu UNESKO, u
nastojanju da se Spomen područje Jasenovac na teritoriji
Hrvatske i BiH (Republike Spske) stavi pod zaštitu UN
(„World Heritage”) po ugledu na nacistički koncentracioni
logor Aušvic (No. 80). Zaključeno je da bi Hrvatska — JUSP
„trebalo u dogledno vrijeme, sama organizovati međunarodni
simpozij o ustaškom logoru Jasenovac ... pozvati sve
sudionike Treće međunarodne konferencije o Jasenovcu kao
pojedince, bez suradnje sa tom Konferencijom kao
institucijom” (str. 169-171).
U ime „Dana sjećanja” apelujem da se podrži što hitniji
sastanak Međunarodne komisije, na čelu sa: Dr Bernard Klein
(Bernard Klein), Dr Mihael Berenbaum (Michael Berenbaum),
Prof. Valter Robert (Walter Roberts), Dr Efraim Zuroff
(Efraim Zuroff), Vanita Sing (Vanita Singh) (Indija), Dr
Jelena Guskova (Rusija), Dr Marko Aurelo Riveli (Marco
Aurelo Rivelli) (Italija); Prof. Dr Srboljub Živanović
(London), Aleksis Trude (Alexis Troude) (Francuska), Dr
Rajko Dolocek (Rajko Dolocek) (Čeh. Rep.), Prof Jan Hankok
(Prof Ian Hancock) (Int. Roma Org.), Dr Milan Bulajić
(koordinator):
*
U cilju implementacije Jerusalimske deklaracije;
*
Pripreme sledeće Četvrte međunarodne konferencije;
*
Radi razmatranja novih projekata za Spomen područje
Jasenovac;
*
Preduzimanja mjera za stavljanje područja Jasenovac pod
zaštitu UNESKO („World Heritage”).
Na ovaj Dan treba se setiti da ustaški ministar policije
Andrija Artuković nije 1986. u Zagrebu osuđen za genocid nad
pravoslavnim Srbima, Jevrejima i Romima; da bivši komandant
Jasenovca, Dinko Sakić, 1999. u Zagrebu nije osuđen za
genocid.
Međunarodni krivični tribunal za bivšu Jugoslaviju, uoči
Dana sjećanja, 19. aprila 2004., potvrdio je prvostepenu
presudu za genocid generalu Radislavu Krstiću, komandantu
srpskog Drinskog korpusa, za navodni genocid nad muslimanma
u Srebrenici jula 1995.
Preko Radija „Slobodna Evropa” 19. avgusta 2003. sučelio sam
se sa predstavnikom musliamske Federacije, Jasminom
Odabašićem, sa tezom: VRS nije izvršila genocid nam
muslimanima u Srebrenici; zločina osvete je bilo, ali treba
utvrditi žrtve i izvršioce zločina po imenu. (Postoje dokazi
o plaćenicima koji su bili najmljeni da, maskirani kao
srpski vojnici, ubijaju muslimanske zarobljenike, da bi se
za zločin optužili Srbi. Za ovaj kriminalni čin bili su
nagrađeni sa 12 kg zlata, nemačkim markama i obezbeđenim
službama na Kosovu i u Zairu.)
Pred Međunarodnim sudom pravde („International Court of
Justice”) nalazi se tužba muslimanske BiH protiv Srba i
Jugoslavije za „genocid” (advokati tužbe pominju odštetu od
200 milijardi dolara!). Jugoslavija je povukla protivtužbu
bez uslova povlačenja tužbe. I Hrvatska tuži Jugoslaviju i
Srbe za genocid. Jugoslavija (SCG) nije tužila Hrvatsku za
genocid nad Srbima („Bljesak”, „Oluja”).
Poslije „razrjeđenja direktora Dr. Milana Bulajica, upravnog
i nadzornog odbora Muzeja žrtava genocida u Beogradu, i
premeštanja Muzeja iz Beograda u Kragujevac, i zabrane
Milanu Bulajiću da uđe u Muzej, da preuzme dokumentaciju o
genocidu, i tehnologiju, na Dan sjećanja apelujem na sve
Srbe, Jevreje, Rome i njihove prijatelje kojima tragedija
Jasenovca leži na srcu, da pomognu Fond za istraživanje
genocida (”Fund for Genocide Research„). Ovaj Fond je jedina
institucija koja se bavi izučavanjem genocida koji se danas
intezivno odvija nad srpskim narodom na Kosovu i Metohiji.
Prilozi se mogu poslati na račun kod Vojvođanske banke u
Beogradu:
*
dinarski: br 355-1044680-61;
*
devizni: Loro doznaka BUBY 22 žr. 355-000000901002282, r.
br. 5475 (broj knjižice 4244200481);
*
dolarski iznosi: Intermmediary Bankers Trust, New York NY
Account #56A:BKTRUS33 57A:-04-415-457, VBUB 0S22;
*
EURO iznosi: Intermmediary 56A: COBADEFF (Commerzbank
Frankfurt);
*
engleske funte (Sterling Pounds): Intermmediary 56A:
NWBKGB2L National Wenstminster Bank PLC, London, Beneficiary
Customer 59:4244200481;
Fond za istraživanje genocida, predsjednik Dr Milan Bulajić,
Ulica 27 marta br. 24, 11000, Beograd, Srbija i Crna Gora,
Tel/faks.: 011-334-7758 i 3238-790,
E-pošta: <milanbulajic@yahoo.com>
Dr Milan Bulajić, predsjednik
Fond za istraživanje genocida |
|
|
